Απολύτως τίποτα

Άρθρο του Αντώνη Φουρλή

Ο φακός ζουμάρει στα υγρά μάτια, στα μισάνοιχτα χείλη, στα χέρια που τρέμουν. Ξανά και ξανά. Έπειτα αρχίζει, συνήθως, ένα βιντεοκλιπ με σύντομο φλας-μπακ σε εικόνες από προηγούμενα επεισόδια. Μερικές φορές, αισθητικά είναι όλα σωστά. Ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους. Ξαφνικά, όμως, συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί και ότι, αυτή τη φορά, δεν είναι σκηνές από τηλεοπτικό σίριαλ. Ξέρετε, από αυτά όπου οι πρωταγωνιστές συμμετέχουν σε μακρόσυρτους διαλόγους με μακριές παύσεις, ενώ κοιτάζονται στα μάτια με νόημα, επειδή το σενάριο είναι γραμμένο για να τραβά σε μάκρος και να παρατείνει την αγωνία. Έτσι μαζεύεις περισσότερους τηλεθεατές. Εξοικονομείς και χρήματα για την παραγωγή. Στα σίριαλ, αυτό δεν είναι καθόλου πρόβλημα. Ίσα – ίσα. Άλλωστε, οι τηλεθεατές που τα παρακολουθούν, προφανώς, έχουν αρκετό χρόνο για να τον ξοδεύουν μπροστά στην οθόνη, γνωρίζουν ότι αυτό που επιλέγουν δεν είναι “υψηλή τέχνη” και οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει τεράστια απόσταση, ανάμεσα στα σενάρια και στην πραγματική ζωή.

Εδώ και πολλές εβδομάδες, όμως, έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση, όταν διαβάζω ανακοινώσεις κομμάτων ή ακούω “παρεμβάσεις” πολιτικών προσώπων! Πέρασαν 45 ημέρες από τότε που ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Παπαδήμος. Επί 45 ημέρες, τα ίδια πρόσωπα που συμφώνησαν – υποτίθεται – να αναθέσουν στον Παπαδήμο την πρωθυπουργία, συντηρούν έναν ανούσιο δημόσιο διάλογο, επί των ζητημάτων για τα οποία συμφώνησαν. Σαν να μην υπήρξε ποτέ η μεταξύ τους μακρόσυρτη διαπραγμάτευση – τραγέλαφος. Από την επομένη, κιόλας, της ορκωμοσίας του πολυπληθούς κυβερνητικού σχήματος, στο οποίο οι ίδιοι επέμειναν: Διαφωνούν για το αν, πότε και ποιές αποφάσεις θα πάρουν. Διαφωνούν για κάθε μία από αυτές και μαλλιοτραβιούνται στα υπουργικά συμβούλια για κάθε νομοσχέδιο. Πάνω από όλα, όμως, διαφωνούν για την ημερομηνία των εκλογών.

Από το ΠΑΣΟΚ λένε τώρα, πως είναι αδιανόητη η διεξαγωγή τους στα τέλη Φεβρουαρίου, επικαλούμενοι την αδυναμία (τους;) να κλειδώσουν μέχρι τότε την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα τους απασχολούν και τα δικά τους – πιθανόν και περισσότερο από το αν θα γράψει η χώρα “κλειστόν” από αύριο. Ο Γιώργος έχει και σχέδια, βλέπετε, για την Σοσιαλιστική Διεθνή. Από τη ΝΔ, πάλι, φωνάζουν ότι, πριν καλά-καλά στεγνώσει η συμφωνία στο χαρτί, πάμε να την κάνουμε λάστιχο. Η συμφωνία έλεγε πράγματι για κάλπες με “ενδεικτική” ημερομηνία την 19η Φεβρουαρίου. Αλλά η συμφωνία έλεγε και για όσα πρέπει να γίνουν μέχρι τότε. Και η επίκληση της συμφωνίας παραμένει προσχηματική, τουλάχιστον μέχρι να πειστούμε ότι ο Σαμαράς έχει την πρόθεση να βοηθήσει όσο του αναλογεί (δηλαδή, πολύ) στην υλοποίησή της. Και ο Καρατζαφέρης, αφού λύσσαξε να γίνει κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας” και τρύπωσε, τώρα θυμήθηκε ότι αυτό που τον απασχολεί περισσότερο είναι...μην ανέβουν τα ποσοστά της αριστεράς! Στη Βουλή, έφτασε στο σημείο να πει ευθέως και ειλικρινώς, ότι αν είναι να αποφασίσει τώρα η κυβέρνηση επώδυνα μέτρα, τότε πρέπει να πάνε παραπίσω οι εκλογές. Αλλιώς, είπε, να γίνουν τώρα οι εκλογές και μετά τα μέτρα. Όχι παίζουμε! Τόσο πολύ κόπτονται όλοι τους για την διάσωση της πατρίδας. Η μήπως, της παρτίδας;

Στο ίδιο αυτό διάστημα των 45 ημερών, η κυβέρνηση που εξουσιοδοτήθηκε από τρία κόμματα να κάνει τα αυτονόητα – τουλάχιστον, να μην πέσει το καράβι σε ξέρα – δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα! Είδατε εσείς να προχωρά ή να αλλάζει κάτι στη χώρα; Είδατε να σπάνε αυγά με καμία μεταρρύθμιση; Είδατε να αγγίζουν τους ημέτερους που διόρισαν; 

Διάβασα στο “Βήμα” και στο “Έθνος της Κυριακής” δύο διαρροές του Παπαδήμου, με το κωδικοποιημένο μήνυμα: “Με φωνάξατε να βγάλω το φίδι απ' την τρύπα και τώρα μου ζητάτε και τα ρέστα. Θα πάρω κι εγώ τις αποφάσεις μου, αν χρειαστεί.”

Ο Παπαδήμος έχει αργήσει - και πολύ μάλιστα - αν περιμένει τώρα να λάβει τις αποφάσεις του. Το αν είχαν αποτέλεσμα τα ραντεβού με Σαμαρά – Καρατζαφέρη, θα το διαπιστώσουμε οσονούπω. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι πάει να χάσει το μισό παιχνίδι – και μόνο με το που μπαίνει στη διαδικασία να ανταλλάξει “ραβασάκια” με τα κόμματα, μέσω εφημερίδων. Τα παιχνιδάκια των διαρροών είναι μέρος του “πολιτικού σαβουάρ βιβρ” των κομμάτων. Αν ο Παπαδήμος το εννοούσε, όταν έλεγε “δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός”, τότε δεν θα έπρεπε και να συμπεριφέρεται ως επαγγελματίας πολιτικός. Την επόμενη φορά που θα έχει να πει κάτι, να το πει με το στόμα του, δημοσίως και να απευθύνεται στους πολίτες. Ας ρίξει μια ματιά και στο Σύνταγμα. Μπορεί να τον “διόρισαν” τα κόμματα, αλλά ως πρωθυπουργός, λογοδοτεί σε εμάς.

Πηγή : protagon.gr

Η νταντά

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη

Έχει δικαίωμα ο Λουκάς Παπαδήμος να κάνει ανασχηματισμό; Η απάντηση αποτελείται από μία αυτονόητη κατάφαση, αλλά το θέμα συζητείται περίπου ως ταμπού. Λογικό. Κάθε πρωτοβουλία που προστίθεται στο χαρτοφύλακα του πρωθυπουργού αφαιρείται από την πολιτική ισχύ των κυβερνητικών εταίρων. Όμως ένας ανασχηματισμός από τον Λουκά Παπαδήμο δεν είναι, απλώς, αποδεκτός. Είναι και επιβεβλημένος.

Ο Παπαδήμος πρέπει να είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που, έστω ως εντολοδόχος, έκανε κυβέρνηση βάσει λίστας. Για την ακρίβεια δεν διοικεί ακριβώς κυβέρνηση, κρατάει από λουράκι ένα δυσκίνητο τέρας που προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες. Αν η εικόνα δεν σε τρομάζει, τότε σου φαίνεται γελοία. Ο αριθμός των μελών της κυβέρνησης γεμίζει πούλμαν, χρειάζονται σκαμπό στο υπουργικό συμβούλιο. Όχι για να διοικήσουν, αλλά για να χωρέσουν όλοι στο ίδιο κλαδί. Αν θέλετε είναι μία κυβέρνηση που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από εκείνα που λύνει. Μέχρι στιγμής η διαχείριση Παπαδήμου μπορεί να επιδείξει τη λήψη της έκτης δόσης που, όσο σημαντική και αν είναι, δεν αρκεί για να καλύψει την υστέρηση σε όλους τους άλλους τομείς. Και κάπου εδώ τελειώνει η κατανόηση και αρχίζουν οι ευθύνες του πρωθυπουργού.

Σήμερα η σχέση του Λουκά Παπαδήμου με τους κυβερνητικούς εταίρους θυμίζει περισσότερο τη σχέση που διατηρεί η νταντά με τους γονείς των παιδιών. Η ισχύς της είναι απόλυτη, αρκεί οι γονείς να μη βρίσκονται σπίτι. Τα όρια της κυριαρχίας της είναι προσδιορισμένα με σαφήνεια, δύναται να επιπλήξει, αλλά δεν μπορεί να τιμωρήσει. Στην περίπτωση του πρωθυπουργού τα παιδιά έχουν μετατρέψει το σαλόνι σε αρένα για λόγους που όλοι γνωρίζουμε, ασχέτως αν δεν κατανοούμε και, φυσικά, δεν σεβόμαστε. Το υπουργικό συμβούλιο έχει έναν επικεφαλής και πενήντα ατζέντες. Κατά βάση αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά μόνο και μόνο η ύπαρξη αυτής της κυβέρνησης ορίζει και την ένταση των ειδικών συνθηκών.

Ο Λουκάς Παπαδήμος οφείλει να ακολουθήσει την πρόκληση, αλλιώς σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει κανείς για να ακολουθήσει εκείνον. Είτε θα διεκδικήσει το ρόλο του πρωθυπουργού, είτε θα περιοριστεί στη θέση του αμήχανου διαχειριστή. Ακόμα και αν ο ίδιος διατηρεί προσωπική ατζέντα φιλοδοξιών, η στιγμή είναι κατάλληλη για να την ανοίξει-θα ήταν έντιμο για τον ίδιο και ξεκάθαρο για όλους μας. Βέβαια εδώ εγείρεται ένα ερώτημα ηθικής βάσης: έχει το δικαίωμα να δαγκώσει τα χέρια που τον στηρίζουν; Φυσικά και το έχει, από εκεί ξεκινάει η περιγραφή της δουλειάς που πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας τολμήσει λοιπόν. Ανασχηματισμός το συντομότερο δυνατό με ένα σχήμα στα μέτρα και στο μοντέλο διοίκησης που θεωρεί καλύτερο. Και στη συνέχεια ο χρόνος διάρκειας της κυβέρνησης είναι κάτι συζητήσιμο, θεωρητικά ακόμα και χωρίς τη Ν.Δ. Όμως πρώτα ο πρωθυπουργός πρέπει να πατήσει με δύναμη στο χαλί που τραβάνε κάτω από τα πόδια του. 

Πηγή : protagon.gr

Θέλουν πραγματικά τα κόμματα την κυβέρνηση Παπαδήμου;

Άρθρο - Γνώμη του Αντώνη Καρακούση για το "ΒΗΜΑ"

Η κατάσταση της χώρας παραμένει απολύτως κρίσιμη παρά τις ανάσες που προσέφερε η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου και η έγκριση χορήγησης της έκτης δόσης.

Τα γεγονότα του περασμένου Νοεμβρίου, όλη εκείνη η απόπειρα δημοψηφίσματος, απεδείχθησαν απολύτως ζημιογόνα και άφησαν βαριά σκιά στο σώμα της χώρας. Και οι συνέπειες επίσης ήταν μεγάλες.

Η διαρροή καταθέσεων στο δίμηνο Οκτωβρίου - Νοεμβρίου υπήρξε σημαντική και επέτεινε τα προβλήματα ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, καθώς οι Τράπεζες έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να καλύψουν τις απαιτήσεις των πελατών τους σε μετρητά και σχεδόν διέκοψαν κάθε άλλη χρηματοδοτική δραστηριότητα.

Αυτή τη στιγμή, τόσο ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας, αντιμετωπίζουν οξύ ταμιακό πρόβλημα και προφανώς η έκτη δόση δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά.

Οι συντάξεις του Δεκεμβρίου εξασφαλίσθηκαν με τα μαγικά που έκαναν οι επιτελείς του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, αλλά είναι σαφές ότι από τον Ιανουάριο τα ταμειακά προβλήματα θα γενικευθούν καθώς η οικονομία σταδιακά στεγνώνει και ως γνωστόν στην Ελλάδα τον χειμώνα δεν υπάρχουν πολλές πηγές εισροής εσόδων.

Επιπλέον είναι γνωστό πως η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών τείνει προς εξάντληση και οι επιχειρήσεις, όπως είπαμε, προσπαθούν να καλύψουν πάση θυσία τις λειτουργικές δαπάνες τους, μεταφέροντας στον χρόνο τις όποιες υποχρεώσεις, φορολογικές και άλλες, προς το κράτος.

Χωρίς περιστροφές, χρήματα δεν υπάρχουν, τα ταμεία (τα κάθε λογής ταμεία, δημόσια και ιδιωτικά) αδειάζουν και οι περισσότεροι της πολιτικής ζουν στον κόσμο τους: παλεύουν άλλοι για τη θέση του Παπανδρέου και άλλοι για την εξουσία του Σαμαρά, μη αντιλαμβανόμενοι πως η εξουσία στις σημερινές συνθήκες είναι πουκάμισο αδειανό, χωρίς καν πλανεύτρα Ελένη.

Εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι τα κόμματα κατέληξαν στη λύση Παπαδήμου με το ζόρι, επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Είχαν και έχουν το μυαλό τους στις εκλογές, παραβλέποντας όλα τα άλλα ή καλύτερα αδυνατώντας να προσεγγίσουν πόσο βαρύ και μεγάλο είναι το πρόβλημα της χώρας.

Το δυστύχημα είναι ότι σε αυτό το ιδιαίτερα δυσμενές οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς πιστωτές για τη ρύθμιση των χρεών μας και με την τρόικα για το οικονομικό πρόγραμμα που θα τη συνοδεύει.

Προφανώς η θέση του πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου δεν είναι η καλύτερη. Διαπραγματεύεται για την τύχη της χώρας με όλα τα μέτωπα ανοιχτά και με τους περισσότερους των υπουργών της κυβέρνησης να ετεροαπασχολούνται, να μην είναι προσηλωμένοι στο έργο τους.

Αυτή η κατάσταση μετά βεβαιότητος δεν πάει μακριά.

Η χώρα αν συνεχίσει έτσι θα βρεθεί σύντομα ξανά μπροστά σε αδιέξοδο. Και υποθέτουμε ότι όλοι γνωρίζουν πως οι εταίροι μας δεν πρόκειται να προσφέρουν άλλη ευκαιρία και ούτε θα πολυσκεφθούν αυτή τη φορά. Θα μας αφήσουν ακάλυπτους και θα μας δείξουν την πόρτα της εξόδου.

Υπό αυτή την έννοια, τα παιγνίδια της πολιτικής δεν έχουν θέση στο παρόν περιβάλλον. Τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση ή θα προσφέρουν πραγματική βοήθεια στην κυβέρνηση Παπαδήμου ή θα πρέπει να προετοιμάζονται για άλλα πράγματα.

Εδώ που έχουμε φθάσει, η θέση της Αριστεράς, που αρνείται τα πάντα και διεκδικεί έξοδο από το ευρώ μοιάζει πιο έντιμη, από την μεσοβέζικη στάση των αστικών κομμάτων τα οποία υπερασπίζονται μεν την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αλλά δεν αναλαμβάνουν πλήρως το κόστος αυτής της επιλογής.

Με άλλα λόγια, αν τα κόμματα που συγκυβερνούν δεν αποφασίσουν τι πραγματικά θέλουν για τη χώρα και δεν αναλάβουν πραγματικά πανεθνική δράση για τη διάσωσή της, οι εξελίξεις σύντομα, στο πρώτο δίμηνο του νέου έτους, θα είναι ραγδαίες.

Και τότε δεν θα αρκεί κανείς Παπαδήμος με όποια αξιοπιστία και όποιες δυνάμεις διαθέτει να τη σώσει.

Πηγή : tovima.gr

Συμπαιγνία και συνενοχή

Άρθρο - Γνώμη του Άγγελου Αθανασόπουλου για το "ΒΗΜΑ"

Υπάρχουν κάποιες φορές που ό,τι και να πει κανείς χάνει τη σημασία του. Δεν επαρκεί για να εκφράσει αυτό που αισθάνεται.

 Αυτό ισχύει στην περίπτωση των 117 βουλευτών, νυν και πρώην, που ζητούν αναδρομικά ως και 250.000 ευρώ έκαστος διότι λένε πρέπει να πάρουν αυξήσεις ίσες με εκείνες των δικαστών.

Άνθρωποι μειωμένης ευαισθησίας, πολλές φορές και ικανοτήτων οι περισσότεροι, δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν πόσο λάθος, πόσο εκτός πραγματικότητας είναι η απαίτησή τους αυτή. Το χειρότερο είναι ότι πιθανότατα θα βρεθούν δικαστικοί που θα τους δικαιώσουν, μόνο και μόνο για να μη χάσουν μελλοντικά τα δικά τους… αναδρομικά.

Δεν είναι μόνο ότι η στιγμή είναι άκαιρη, όταν η πλειοψηφία των συμπολιτών τους πλήττεται από τη σοβούσα κρίση και βλέπει τα εισοδήματά της να καταβαραθρώνονται.

Είναι κυρίως το ζήτημα της συμπαιγνίας που πονάει. Ο κόσμος βλέπει, αλλά επειδή πιέζεται δεν μιλάει. Αποφεύγει να εκφράσει την οργή του.

Μία οργή που ξεχειλίζει όταν στελέχη κομμάτων και κυβερνήσεων που επί χρόνια ασελγούσαν επί του κρατικού κορβανά, που βόλευαν κολλητούς και ημετέρους στον – υποτιθέμενο – «Ναό της Δημοκρατίας» (ναι, στη Βουλή αναφερόμαστε), που μέσα από πολυπλόκαμα δίκτυα offshore εταιρειών διοχέτευαν μίζες και δωράκια, που είδαν το όνομά τους να πρωταγωνιστεί σε σειρά σκανδάλων (πράσινων και γαλάζιων), που δεν άφησαν καμία παρακαταθήκη από τα υπουργεία στα οποία πέρασαν, γυρεύουν τώρα και άλλα χρήματα για τα… γεράματά τους.

Το ερώτημα είναι αν οι νεότεροι συνάδελφοί τους, που τόσο ενδιαφέρον δείχνουν για τις εξελίξεις στα εσωκομματικά τους με επιστολές και ίντριγκες, θα καταλάβουν ότι πρέπει να δώσουν το παράδειγμα της αλλαγής συμπεριφοράς.

Αν σιωπήσουν, τότε θα είναι ηθικά συνένοχοι. Θα μοιάζει σαν να βάζουν πλάτη για να κάνουν τα ίδια και εκείνοι στο μέλλον – μόλις ανοίξει κάποιο παραθυράκι. Θα επιβεβαιώσουν την άποψη ότι «όλοι εκεί μέσα στη Βουλή τα κάνουν πλακάκια μόνο όταν τους συμφέρει, για την τσέπη τους». Και ξέρουμε όλοι ποια λέξη θα αρχίσει και πάλι ηχηρά να ακούγεται για τη Βουλή… Ναι, εκείνη που αρχίζει με το γράμμα «μ»…  

Πηγή : tovima.gr

Χαμένοι στον λαβύρινθο του Δημοσίου

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το "ΕΘΝΟΣ"


Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ένα από τα μεσημεριανά πολιτικοδημοσιογραφικά στέκια της Αθήνας ήταν το εστιατόριο «Κεντρικό» στη Σταδίου, 100 μέτρα από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Ανάμεσα στους συχνότερους θαμώνες του ήταν ο νεαρός τότε Ανδρέας Ανδριανόπουλος. Μέχρι που κάποια μέρα ορκίστηκε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών και από την επομένη κιόλας άρχισε να καταγράφει απουσίες.

Πέρασε κάπου ένας μήνας, είχαμε πεισθεί πια ότι θα είχε αλλάξει στέκι, όταν κάποια μέρα ξανάκανε την εμφάνισή του. Κι όταν τον ρωτήσαμε γιατί είχε εξαφανιστεί, μας απάντησε ότι όλο αυτόν τον μήνα ενημερωνόταν για τα θέματα της αρμοδιότητάς του και μελετούσε τη νομοθεσία των ασφαλιστικών ταμείων, για την οποία, όμως, κάποια στιγμή πληροφορήθηκε ότι δεν ίσχυε πια γιατί πολλές, ίσως οι περισσότερες, διατάξεις της, είχαν τροποποιηθεί κατά καιρούς με εμβόλιμες τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια.

Θυμήθηκα το περιστατικό αυτό γιατί διαβάζοντας προχθές στο «Εθνος» το ρεπορτάζ για την έκθεση του ΟΟΣΑ σχετικά με τη δημόσια διοίκηση στάθηκα σε μία παράγραφο: «Οι ειδικοί επιστήμονες του ΟΟΣΑ διαπίστωσαν ότι τα τελευταία 15 χρόνια εκδόθηκαν σχεδόν 17.000 νόμοι, προεδρικά και υπουργικά διατάγματα αλλαγής αρμοδιοτήτων. Ενας υπουργός με μεγάλη εμπειρία σε διαφορετικά υπουργεία δήλωσε μάλιστα ότι χρειαζόταν κάθε φορά πάνω από έναν χρόνο για να βρει άκρη στα νέα του καθήκοντα».

Τριάντα πέντε χρόνια χωρίζουν αυτά τα δύο περιστατικά. Δείχνουν πως τίποτα δεν άλλαξε. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Εκείνο που προκύπτει από το σύνολο της έκθεσης είναι ότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί δραματικά. Καταντήσαμε να έχουμε μια δημόσια διοίκηση που αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο για την προώθηση της όποιας μεταρρύθμισης και που είναι από δύσκολο μέχρι αδύνατον να αναμορφωθεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Κι εκείνο που επίσης προκύπτει από την έκθεση είναι πως ούτε τυχαία φτάσαμε στη σημερινή μας κατάντια, ούτε ανεξήγητο είναι που δεν μπορούμε να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή, ούτε θα πρέπει να μας ξενίζει που δεν είμαστε ικανοί να τηρήσουμε τα μνημόνια και τις δεσμεύσεις μας, αλλά ούτε και θα πρέπει να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι τα όσα κάναμε ή δεν κάναμε επί δεκαετίες θα μπορούσαν να διορθωθούν μέσα σ' ένα ή δύο χρόνια.

Πηγή : ethnos.gr

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται

Άρθρο - Γνώμη του Αντώνη Καρακούση για το "ΒΗΜΑ"

Η Ευρώπη διαπραγματεύεται συγκρουόμενη και έτσι οδεύει προς την κρισιμότερη σύνοδο κορυφής από την εγκαθίδρυση του κοινού νομίσματος. Αυτές τις ώρες οι ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου καλούνται επί της ουσίας να αποδεχθούν τις αρχές της γαλλογερμανικής συμφωνίας για αλλαγή της συνθήκης, υιοθετώντας τον ισοσκελισμό των προϋπολογισμών και μια διαδικασία αυτόματου ελέγχου από το Ευρωπαικό Δικαστήριο για τις χώρες που κινούνται σε τροχιά υπερβολικών ελλειμμάτων.

Με την αλλαγή της συνθήκης διαφωνεί ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου κ. Βαν Ρομπέι, επειδή ανησυχεί για τις καθυστερήσεις που η πολυπλοκότητα των διαδικασιών έγκρισης της νέας συνθήκης μπορεί να προκαλέσει, καθώς θα απαιτηθούν δημοψηφίσματα και θα είναι απαραίτητο να συγκεντρωθούν μεγάλες πλειοψηφίες στα Κοινοβούλια.

Ομως οι Γερμανοί δεν συναινούν σε τίποτε άλλο πέρα από αλλαγή των συνθηκών και δεν είναι τυχαίο ότι έφθασαν στο σημείο να επικρίνουν τον μέχρι πρότινος σύμμαχό τους πρόεδρο του ευρωπαϊκού συμβουλίου.

Οσο κι αν οι λεκτικές συγκρούσεις παραπέμπουν σε κορώνες της διαπραγμάτευσης, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι οι Γερμανοί επιδιώκουν αλλαγή της ευρωπαϊκής συνθήκης για να προσφέρουν αντισταθμιστικά τη συγκατάθεσή τους στην ενεργοποίηση του EFSF και του ESM , των δύο κρίσιμων μηχανισμών παρέμβασης στις αγορές και χρηματοδότησης των αμφισβητούμενων ευρωπαικών οικονομιών.

Κατά τα φαινόμενα, παρά το κλίμα σύγκρουσης, πάμε προς ένα διπλό σχήμα θεσμικών αλλαγών στη λειτουργία της Ενωσης και ενίσχυσης των μηχανισμών παρέμβασης στις αγορές. Γεγονός που αν επιβεβαιωθεί θα προσφέρει και στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα ένα ισχυρό πολιτικό επιχείρημα να παρέμβει δυναμικά και πιο αποφασιστικά στην κρίση χρέους. Ουσιαστικά όλοι αυτό περιμένουν ανεξαρτήτως αν δεν το ομολογούν.

Επίσης δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι παραλλήλως με την αντιμετώπιση της κρίσης του ευρώ, η Σύνοδος Κορυφής θα απασχοληθεί και με πιο πεζά αλλά εξίσου κρίσιμα θέματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής , όπως αυτά των αγωγών πετρελαίου , τα μέτρα κατά του Ιράν και την αξιολόγηση των συνθηκών στο Ιράκ. Οπως παρατηρούν ορισμένοι με αυτά στο τραπέζι η αντιμετώπιση της κρίσης του ευρώ διευκολύνεται και κακά τα ψέματα σε ένα τέτοιο περιβάλλον επίλυσης μεγάλων οικονομικών, πολιτικών και γεωπολιτικών προβλημάτων βρίσκεται χώρος και για την ευχερέστερη αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος.

Εμείς έτσι κι αλλιώς καμμένοι και δεσμευμένοι είμαστε τουλάχιστον για τα επόμενα τρία χρόνια, οπότε μια ουσιαστική λύση επιτήρησης των οικονομιών της Ευρώπης δεν θα μας ενοχλήσει , ούτε θα μας δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα. Αντίθετα θα μας διευκολύνει στο βαθμό που οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής κριθούν σημαντικές και επιφέρουν την διεκδικούμενη σταθεροποίηση και ηρεμία των αγορών.

Σε ένα περιβάλλον σταθερότητας και περιορισμένης αμφισβήτησης τα χρέη μας θα ρυθμιστούν καλύτερα και ευκολότερα και η χώρα θα επανέλθει ταχύτερα στην ομαλότητα. Ο ισοσκελισμός των προϋπολογισμών δεν μας τρομάζει επί του παρόντος, ούτε η αλλαγή των συνθηκών μπορεί να μεταβάλλει δραματικά τη ζωή των Ελλήνων. Αλλωστε ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται...

Πηγή : tovima.gr

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"

 Δεν είχαν προλάβει να δημοσιοποιηθούν ευρέως προς την κοινή γνώμη οι σκέψεις της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ για την έκδοση «ευρωομολόγου της ελίτ» των κρατών της Ευρωζώνης που έχουν αξιολόγηση ΑΑΑ (δηλαδή της Γερμανίας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Αυστρίας, Φινλανδίας και Λουξεμβούργου) όταν έπεσε η πρώτη αμερικανική προειδοποιητική «ρουκέτα». Τη νύχτα της Κυριακής 27 προς Δευτέρα 28 Νοεμβρίου ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Μούντις έβγαλε ανακοίνωση, με την οποία προειδοποιούσε ότι ενδέχεται να υποβαθμίσει όλες τις χώρες της Ευρωζώνης συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας!

Ετσι, όταν τη Δευτέρα το πρωί η ηλεκτρονική έκδοση της δεξιάς φιλοκυβερνητικής γερμανικής εφημερίδας «Ντι Βελτ» μετέδωσε την είδηση για τις σκέψεις έκδοσης των «ευρωομολόγων της ελίτ» με επιτόκιο μεταξύ 2% και 2,25%, το υπουργείο Οικονομικών στο Βερολίνο διέψευσε αμέσως την είδηση και το θέμα εξαφανίστηκε ακαριαία από το πολιτικοοικονομικό προσκήνιο.

Γερμανοί, Γάλλοι και υπόλοιποι Ευρωπαίοι επιχείρησαν να υποβαθμίσουν την προβολή και τη σημασία της ανακοίνωσης της Μούντις, η οποία ήταν εξόχως απειλητική. «Η πιθανότητα πολλαπλών χρεοκοπιών μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης δεν είναι πλέον αμελητέα... Πρέπει να εξεταστεί το σενάριο πολλαπλών αποχωρήσεων χωρών της Ευρωζώνης» ανέφερε ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης, κάνοντας λόγο ακόμη και για το ενδεχόμενο «αποσύνθεσης» της ζώνης του ευρώ.

Δεν χρειάστηκε να περάσει παρά μία μόνο εβδομάδα. Το πρωί της Δευτέρας, 5 Δεκεμβρίου, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί ανακοίνωσαν στο Παρίσι την καθολική επικράτηση της γερμανικής άποψης μετατροπής της Ευρωζώνης σε «δημοσιονομικό Νταχάου». Με το που νύχτωσε, ήταν αυτή τη φορά η σειρά του επίσης αμερικανικού οίκου αξιολόγησης Στάνταρντ εντ Πουρς να ρίξει την «πυρηνική βόμβα»: ανακοίνωσε ότι θέτει υπό επιτήρηση προς υποβάθμιση και τις 17 χώρες της Ευρωζώνης, αλλά και τον μηχανισμό διάσωσης του ευρώ, ώστε να χάσει την αξιολόγηση ΑΑΑ!

Κατά παράδοξο τρόπο, ο οίκος αξιολόγησης των ΗΠΑ δεν περίμενε να περάσουν καν τέσσερα - πέντε 24ωρα ώστε να έχει στα χέρια του και την απόφαση των 27 της ΕΕ και των 17 της Ευρωζώνης, που θα παρθούν αύριο στη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες.

«Με εκπλήσσει πολύ που αυτή η είδηση πέφτει ουρανοκατέβατη στο κατώφλι της ευρωπαϊκής συνόδου κορυφής. Αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση» δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωζώνης και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ.

Οι Γερμανοί και δη του κεντροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού αντέδρασαν έντονα. Ο Μίκαελ Φουξ, νούμερο δύο της κοινοβουλευτικής ομάδας του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Μέρκελ (CDU), κατηγόρησε ευθέως τον αμερικανικό οίκο αξιολόγησης για «υπολογισμό πολιτικής τάξης», προσθέτοντας ότι «το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ υπερβαίνει εκείνο της Ευρωζώνης».

Ο Ράινερ Μπρίντερλε των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP), κυβερνητικών εταίρων της καγκελαρίου, υπογράμμισε ότι «ορισμένοι διαχειριστές κεφαλαίων και οίκοι αξιολόγησης εργάζονται εναντίον της Ευρωζώνης».

Εντονότατα επικριτική σε πρωτοσέλιδο άρθρο της και η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία τόνιζε μεταξύ άλλων:

«Η πράξη έχει πολιτική σημασία. Ο οίκος έρχεται τώρα με οξεία κριτική γιατί θέλει να αποσπάσει με τη βία από την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής αποφάσεις σύμφωνες με την άποψή του... Η Στάνταρντ Εντ Πουρς είναι ένας οίκος αξιολόγησης από τις ΗΠΑ, ο οποίος αξιολογεί από αμερικανική οπτική γωνία χώρες και επιχειρήσεις και ο οποίος εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Γουόλ Στριτ».

Ολομέτωπη η επίθεση και από τον Αυστριακό Εβαλτ Νοβότνι: «Κατά την άποψή μου, ο οίκος Στάνταρντ εντ Πουρς είχε εμφανή πολιτικά κίνητρα» δήλωσε χωρίς περιστροφές.

Ολόκληρο άρθρο και της γαλλικής «Λιμπερασιόν» κινείτο στο ίδιο μήκος κύματος χθες. «Παρόλο που η Ουάσιγκτον δηλώνει την υποστήριξή της στην Ευρωζώνη, η αμερικανική κεντρική τράπεζα και η Γουόλ Στριτ κατηγορούνται ότι συνεισφέρουν στην κρίση» ανέφεραν χαρακτηριστικά οι τίτλοι της. Παρουσίαζε δε το ενδιαφέρον στοιχείο ότι από 400 - 500 δισεκατομμύρια δολάρια που διατηρούσαν φέτος το καλοκαίρι Αμερικανοί διαχειριστές κεφαλαίων στις ευρωπαϊκές τράπεζες, τώρα τα έχουν μειώσει σε περίπου 200 δισεκατομμύρια, ασκώντας τρομακτικές πιέσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα!

Η αιτία
Το ευρώ βλάπτει σοβαρά το δολάριο

Η ΥΠΟΣΚΑΨΗ του ευρώ από τους Αμερικανούς είναι σαφής και αναμενόμενη. Αφενός υπάρχει ο φόβος των ΗΠΑ ότι το ευρώ ούτως ή άλλως αποδυναμώνει την ισχύ του δολαρίου ως παγκόσμιου συναλλαγματικού αποθέματος. Αφετέρου έχει καταστεί σαφέστατο ότι μέσω της Ευρωζώνης η «γερμανοποίηση» της Ευρώπης έχει προσλάβει ραγδαίους ρυθμούς, ενισχύοντας υπέρμετρα την επικυριαρχία του Βερολίνου σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο. Αυτό έχει ως παράπλευρο αποτέλεσμα τη μείωση της πολιτικής επιρροής της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη, κάτι που φυσικά κάθε άλλο παρά ενθουσιάζει την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία φυσιολογικά προσπαθεί πλέον με κάθε τρόπο να αναχαιτίσει την επέκταση και εμβάθυνση της γερμανικής επιρροής.

Πηγή : ethnos.gr

Αντέχει η Ευρώπη τη συνταγή Μέρκελ;

Άρθρο - Γνώμη του Σήφη Πολυμίλη για το "ΒΗΜΑ"

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αυριανή σύνοδος κορυφής είναι μια από τις πιο σημαντικές στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ο συμβιβασμός Μέρκελ - Σαρκοζί, η υποταγή για την ακρίβεια με ελαφρές παραχωρήσεις του γάλλου προέδρου στα γερμανικά σχέδια, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία τουλάχιστον στην ευρωζώνη.

Το πρώτο ερώτημα βέβαια είναι αν αυτή η συμφωνία, τις οριστικές ρυθμίσεις της οποίας δεν ξέρουμε ακόμα, θα καθησυχάσει τις αγορές, που όπως έδειξε η προειδοποίηση της Standard & Poor's περιμένουν πάντα στη γωνία και θα δώσει μια μακροπρόθεσμη ανάσα στην κρίση χρέους που πλήττει κυρίως, αλλά όχι μόνο, τον ευρωπαϊκό νότο.

Το δεύτερο και σημαντικότερο ίσως για μας ερώτημα είναι τι επιπτώσεις θα έχει για την Ελλάδα και αν θα αλλάξει τα δεδομένα της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Μέρκελ και Σαρκοζί επέμεναν βέβαια στην κοινή συνέντευξή τους ότι το κούρεμα για την Ελλάδα εξακολουθεί να ισχύει, αλλά αποτελεί μοναδική λύση που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Παραμένει βέβαια το ερώτημα πως θα αντιδράσουν οι ηγέτες που καθορίζουν το μέλλον της Ευρώπης στην περίπτωση που δεν συγκεντρωθεί το απαραίτητο εθελοντικό ποσοστό συμμετοχής των τραπεζών για το κούρεμα.

Η οπισθοχώρηση της Μέρκελ από την μόνιμη ως τώρα απαίτηση της για συμμετοχή των ιδιωτών σε οποιαδήποτε προσπάθεια για αναδιοργάνωση χρέους στην ευρωζώνη, αποτελεί ουσιαστικά και τη μόνη, φανερή τουλάχιστον, παραχώρηση στον Σαρκοζί με αντάλλαγμα βέβαια αυτό που πολύ καιρό τώρα επιδιώκει, την επιβολή κυρώσεων για περιπτώσεις δημοσιονομικού εκτροχιασμού, έστω και χωρίς την αυτόματη εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, όπως ήθελε. Χωρίς να ξέρουμε ακόμα τον ακριβή τρόπο με τον οποίο θα λυθούν τα προβλήματα χρηματοδότησης του χρέους της Ιταλίας, της Ισπανίας και των άλλων χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, είναι εμφανές ότι η ευρωζώνη μετατρέπεται σε ένα κλαμπ λιτότητας, όπως επεσήμαναν οι Financial Times με συνεχή έλεγχο για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και διαρκή πειθαρχία που θα επιτείνει την υφεσιακή δυναμική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μεγάλο μέρος των πολιτών που πλήττονται.

Είναι σαφές, όπως επισημαίνουν όλοι οι σοβαροί αναλυτές ότι προσαρμογή χωρίς οικονομική ανάπτυξη, οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο δημοσιονομικής λιτότητας, υψηλότερης ανεργίας, μείωσης της ζήτησης και εν τέλει ακόμα μεγαλύτερης λιτότητας. Αλλωστε, αν εξαιρέσουμε την Ελλάδα, η κρίση που πλήττει αυτή τη στιγμή την ευρωζώνη, δεν προκλήθηκε από δημοσιονομική κατάρρευση, ή από υπερβολικό δημόσιο χρέος.

Και με τα στοιχεία που ξέρουμε η λύση που συζητείται δεν αντιμετωπίζει την ανεξέλεγκτη μέχρι στιγμής απειθαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα, στον οποίο οφείλονται σε σημαντικό βαθμό η επέκταση της κρίσης. Μόνο που μια αξιόπιστη λύση για τον έλεγχο της κρίσης δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο στη δημοσιονομική πειθαρχία των κρατών, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει και τις τράπεζες και τις αγορές.

Μένει λοιπόν να δούμε, αν αύριο και μεθαύριο, οι ηγέτες της Ευρώπης θα βάλουν τουλάχιστον το θεμέλιο λίθο, για μια συνολική αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, ή θα περιοριστούν για μια φορά ακόμα σε ημίμετρα, που σε λίγες βδομάδες θα τρέχουν πάλι να τα αναθεωρήσουν...

Πηγή : tovima.gr

Ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση

Κείμενο - Γνώμη του Γιάννη Ζουμπουλάκη για το "ΒΗΜΑ"

Η πρόσφατη συνταξιοδότηση του κ. Αλέξη Γρίβα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι απώλεια για τον θεσμό. Επικεφαλής συντονισμού του διεθνούς προγράμματος του φεστιβάλ και υπεύθυνος ξένου Τύπου από την χρονιά της διεθνοποίησης του θεσμού (εδώ και 20 περίπου χρόνια), ο Γρίβας παρέμενε σταθερός στην θέση του την ώρα που οι καλλιτεχνικοί διευθυντές και πρόεδροι του φεστιβάλ άλλαζαν.

Διόλου τυχαία. Ο Αλέξης Γρίβας ήταν μια σταθερή αξία. Αυτό που στις περισσότερες υπηρεσίες που σχετίζονται με το Δημόσιο είναι είδος υπό εξαφάνιση. Ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση. Είχε τις γνώσεις, την πείρα, τις επαφές, την ματιά και πάνω απ'όλα την όρεξη να είναι πάντα εκεί. Για όλα.

Πολύγλωσσος, πολυταξιδεμένος, διευθυντής φωτογραφίας στον ελληνικό κινηματογράφο, ανταποκριτής του περιοδικού Screen International για την Ελλάδα, σύμβουλος Προγράμματος για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκουανταλαχάρα στο Μεξικό, Εκπρόσωπος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για την Ελλάδα και το Μεξικό, ο Αλέξης Γρίβας ήταν ο άνθρωπος - κλειδί που κάθε θεσμός χρειάζεται αν βέβαια τον ενδιαφέρει να κάνει καλά την δουλειά του.

Γιατί το χάρισμα του Γρίβα, αυτό που ανέκαθεν όλοι θαύμαζαν παρά τις δυσκολίες στον χαρακτήρα του (οξύθυμος, νευρικός, απότομος) ήταν η εργατικότητα. Δούλευε ατελείωτες ώρες, δεν παραπονιόταν ποτέ και από φύση του απεχθανόταν την λάμψη της δημοσιότητας.

Κρίμα που βγήκε στην σύνταξη γιατί με μια συμφέρουσα για όλους συμφωνία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για πολύ καιρό ακόμα. Ηταν ένα απαραίτητο εργαλείο για να γίνεται η δουλειά και τέτοια εργαλεία δεν τα ωθείς προς την σύνταξη.

Ουδείς αναντικατάστατος, ασφαλώς, όμως το φορτίο για τον αντικαταστάτη του Αλέξη Γρίβα θα είναι πολύ μεγάλο γιατί ο Γρίβας είχε ανεβάσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ηταν το πρότυπο του σωστού υπαλλήλου του Δημοσίου γιατί αν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι δούλευαν σαν τον Αλέξη Γρίβα, το Δημόσιο δεν θα είχε καταντήσει εκεί που βρίσκεται.

Πηγή : tovima.gr

Η βιασύνη για τις εκλογές

'Αρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το "ΕΘΝΟΣ"

Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να καταλάβω τη βιασύνη του Σαμαρά και των περί αυτόν να διεξαχθούν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι δημοσκοπικά σε τραγική κατάσταση και τίποτα να μη δείχνει ότι υπάρχουν ελπίδες άμεσης ανάκαμψής του, αλλά και η εικόνα της Νέας Δημοκρατίας παραμένει θλιβερή. Μόνο αφελείς ή ηλίθιοι είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ένα κόμμα που παραμένει καθηλωμένο στα δύο τρίτα της εκλογικής δύναμης του 2009 διαθέτει δυναμική αυτοδυναμίας.

Ωστόσο, ο Σαμαράς και οι περί αυτόν επιμένουν. Και καλά κάνουν. Είναι κομματικό χρέος τους να ζητάνε να γίνουν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό και να υπενθυμίζουν συνεχώς την αναφορά στη 19η Φεβρουαρίου που είχε γίνει στο πλαίσιο του σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου. Δείχνουν στο κοινό τους ότι είναι πανέτοιμοι να ξαναπιάσουν το τιμόνι της χώρας και δεν βλέπουν την ώρα να το κάνουν. Αλλά ταυτόχρονα ξέρουν ότι στο πεδίο των εντυπώσεων και μόνο κινούνται με τις σχετικές δηλώσεις και διακηρύξεις τους. Ούτε απ' αυτούς ούτε από τους τηλεοπτικούς μουεζίνηδες εξαρτάται η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, μάλιστα, δεν εξαρτάται ούτε και από την κυβέρνηση. Ο Λ. Παπαδήμος έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα αποτολμούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια τη χρονική διάρκειά της. Ιδιαίτερα όταν η προοπτική της προσφυγής στις κάλπες στις 19 Φεβρουαρίου σημαίνει πως η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει το έργο της μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου. Γιατί και να θέλει αλλά και να προσπαθήσει να τα καταφέρει, δεν θα εξαρτηθεί τελικά απ' αυτήν.

Η Ευρώπη βιώνει μια πρωτοφανή κρίση και κανένας δεν μπορεί να διαβλέψει τι θα γίνει αύριο ή μεθαύριο. Κι από τη στιγμή που η ολοκλήρωση του έργου της κυβέρνησης Παπαδήμου εξαρτάται από πράξεις και αποφάσεις των θεσμικών οργάνων της Ευρωζώνης, των εταίρων μας και των τραπεζών που θα μετάσχουν στο "κούρεμα" του χρέους, είναι άγνωστο το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί για να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν.

Αρα, υπομονή. Εκείνο που προέχει είναι η διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους. Πρώτα αυτό και μετά η επιλογή εκείνου που θα διαχειριστεί τη συγκεκριμένη λειτουργία.

Πηγή : ethnos.gr

Ένα ξεκάθαρο τελεσίγραφο

Άρθρο του Γιώργου Καπόπουλου για την  "ΗΜΕΡΗΣΙΑ"

Την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου, η Γερμανία, με την αποτυχία διάθεσης των ομολόγων της, πήρε ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τις αγορές: Η εμπιστοσύνη των επενδυτών για το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης έχει κλονισθεί συνολικά με υπαιτιότητα της κυβέρνησης Μέρκελ και για να αντιστραφεί το κλίμα δεν αρκούν πλέον οι συμβιβασμοί και οι συμψηφισμοί της τελευταίας στιγμής.

Με δεδομένο ότι μέσα στο 2012 η Ευρωζώνη θα χρειασθεί να αντλήσει από τις αγορές περίπου 800 δισ. ευρώ, θα πρέπει να γίνει από το Βερολίνο στροφή 180 μοιρών ώστε να μη βρεθούν οι πάντες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, σε κρίση δανεισμού:

Το αργότερο μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου, θα πρέπει να έχουν αναιρεθεί όλοι οι λόγοι που προκάλεσαν την κρίση εμπιστοσύνης, από την αβεβαιότητα για το ύψος της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στη διάσωση χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα έως και τον τερματισμό της συζήτησης περί ασύντακτης χρεοκοπίας, ακόμη και με τη μορφή απειλής για να ληφθούν οδυνηρά μέτρα.

Σχήματα του τύπου πρώτα μεταρρύθμιση των συνθηκών για δημοσιονομική πειθαρχία γερμανικού τύπου και μετά οικονομική διακυβέρνηση και πολιτική ένωση, στο πλαίσιο των οποίων μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή ευρω-ομολόγου, θα αφήσουν παγερά αδιάφορους αγορές και οίκους αξιολόγησης.

Δύο κινήσεις απαιτούν εδώ και τώρα οι αγορές, για να δείξουν εκ νέου εμπιστοσύνη στο δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης:

Πρώτον, να λειτουργήσει τώρα η ΕΚΤ ως ύστατος δανειστής, όπως η Fed στις ΗΠΑ, εγγυώμενη ότι με το εργαλείο της «ποσοτικής χαλάρωσης» διασφαλίζει την αποπληρωμή των δανειστών της Ευρωζώνης.

Δεύτερον, με την απαιτούμενη εξισορρόπηση των πολιτικών δημοσιονομικής σταθεροποίησης στην Ευρωζώνη να υπάρξει επιστροφή στην ανάπτυξη, τη μόνη μακροπρόθεσμη διέξοδο των χωρών-μελών από την υπερχρέωση.

Η Ευρωζώνη έφθασε στη σημερινή συνολική κρίση δανεισμού με υπαιτιότητα της Γερμανίας, που έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να κλονίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών, με ένα στρατηγικής σημασίας ερώτημα να εξακολουθεί να μένει αναπάντητο: Πρόκειται για ανεπάρκεια της κυβέρνησης συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελευθέρων, για απίστευτο επαρχιωτισμό και εσωστρέφεια της Μέρκελ στην προσπάθειά της να αποφύγει εσωτερικό πολιτικό κόστος και φθορά ή για συνειδητή επιλογή που έγινε με βάση μία κρυφή ατζέντα επιβολής της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. συνολικά;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψουμε την πρώτη ερμηνεία, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο υφίσταται μία συνεχή φθορά και πτώση, που δεν έχει επηρεασθεί από τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες της Μέρκελ στη διαχείριση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Με τα σημερινά δεδομένα, ύστερα από αλλεπάλληλες ήττες σε τοπικές εκλογές, η συντριβή των Φιλελευθέρων στις προσεχείς εκλογές έχει «κλειδώσει» την απομάκρυνση της Μέρκελ από την εξουσία.

Η δεύτερη εκδοχή φαίνεται πιο αληθοφανής, καθώς αν δεν υπήρχε η κλιμάκωση της πίεσης των αγορών ακόμη και σε βάρος της Γερμανίας, Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία πρόβαλαν να μην έχουν άλλη επιλογή παρά την αποδοχή του πλαισίου μιας γερμανικής Ευρωζώνης.

Και χωρίς την επίθεση των αγορών, επρόκειτο για μία πύρρειο νίκη, με τη Γερμανία να εγκλωβίζεται στην ύφεση σε λίγους μήνες.

Αν το Βερολίνο υπολόγιζε να επιβάλει σήμερα όσα δεν μπόρεσε να επιβάλει στο Μάαστριχτ πριν από είκοσι χρόνια, οι αγορές του ζητούν εδώ και τώρα να απεμπολήσει πολλά από τα κεκτημένα της ιδρυτικής του ευρώ συνθήκης.

Ανεπάρκεια ή δόλος;

Η Ευρωζώνη έφθασε στη σημερινή συνολική κρίση δανεισμού με υπαιτιότητα της Γερμανίας, που κλόνισε την εμπιστοσύνη των επενδυτών, με ένα στρατηγικής σημασίας ερώτημα να εξακολουθεί να μένει αναπάντητο: Πρόκειται για ανεπάρκεια της κυβέρνησης συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελευθέρων ή για συνειδητή επιλογή που έγινε με βάση μία κρυφή ατζέντα επιβολής της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρωζώνη;

Πηγή : imerisia.gr

Άλλο ένα Βατερλό για την ελληνική οικονομία

Πηγή : http://www.protothema.gr

Άρθρο του Γ.Δημητρομανωλάκη

Οι δυο τελευταίες ημέρες ήταν ένα Βατερλό για την ελληνική οικονομία. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις μετοχές και στα πρωτοσέλιδα του γαλλικού τύπου που μιλούσαν για «ΧΑΟΣ». Μιλάω και για την καθημερινότητα . Δείτε γιατί: Εκατοντάδες συμφωνίες είτε ήσσονος είτε μείζονος σημασίας για τον επιχειρηματικό κόσμο ακυρώθηκαν. Δεκάδες πολίτες έτρεξαν έντρομοι στις τράπεζες ενοικίαζαν θυρίδες για να βάλουν τις λιγοστές οικονομίες τους. Απλά κρατήστε δυο γεγονότα:

• Μεγάλος σουπερμαρκέτας και μεγαλοεισαγωγέας της χώρας (δραστηριοποιείται μεταξύ άλλων στην εισαγωγή τυριών) έλεγε σε φίλους του ότι χθες το πρωί ότι είχε 2 ραντεβού: Στο ένα θα ελάμβανε 200.000 ευρω από προμηθευτή του που

του οφείλει τα χρήματα αυτά εδώ και 6 μήνες. Στο δεύτερο επρόκειτο να δώσει προκαταβολή 30.000 ευρώ για να ενοικιάσει ένα κατάστημα. Αποτέλεσμα: Και τα δυο ραντεβού ακυρώθηκαν. Και οι δυο του είπαν περίμενε να δούμε. Σημειώστε ότι έπρεπε με τα 200.000 ευρώ να πληρώσει τους υπάλληλους του..

• Σε μεγάλη τράπεζα στην Κηφισίας δεκάδες πολίτες (κυρίως συνταξιούχοι αλλά και ελεύθεροι επαγγελματίες) έχουν περάσει την πύλη του υποκαταστήματος και γεμάτοι αγωνία ρωτούν τους υπάλληλους να τους δώσουν κάποιες συμβουλές. Τι θα γίνει, τι πιστεύουν κλπ. Οι υπάλληλοι προσπαθούν να τους καθησυχάσουν. Σε κάποιες περιπτώσεις τα καταφέρνουν και σε κάποιες άλλες όχι. Αποτέλεσμα. Ορισμένοι ενοικιάζουν θυρίδες και βάζουν μέσα χρήματα και με τα μετρητά ανά χείρας έλαβαν τα χρήματα και πήγαν στον σπίτι τους.