Ο γάιδαρος και η ουρά του...

Άρθρο του Σήφη Πολυμίλη για το "ΒΗΜΑ"

Βρισκόμαστε σε ένα σκοτεινό τούνελ, από το οποίο δεν ξέρουμε ούτε πώς, ούτε πότε θα βγούμε Οι πολίτες, είναι οργισμένοι, φοβισμένοι, αλλά κυρίως χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης, για αυτούς που υποτίθεται ότι καθορίζουν το παρόν και το μέλλον του. Και βέβαια εξοργίζονται ακόμα περισσότερο όταν βλέπουν ότι είναι ανίκανοι να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση στην οποία τους έχουν φέρει και προσπαθούν με φτηνές φαρσοκωμωδίες να τους πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Η χθεσινή κωμικοτραγική διαπραγμάτευση των τριών αρχηγών αναδεικνύει την απώλεια κάθε αίσθησης πραγματικότητας, που διακατέχει το πολιτικό σύστημα. Την ώρα που παιζόταν η τύχη της χώρας, αυτοί προσπαθούσαν να παζαρέψουν πώς θα διαχειριστούν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας για τις συνέπειες...

Γιατί ή δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται ή μας κοροϊδεύουν ακόμα ασύστολα. Είναι αδιανόητο να έχουν συμφωνήσει σε ένα πακέτο περικοπών μαμούθ που φτάνει τα 14 δις ευρώ και να πιστέψουμε ότι τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος για 300 εκατ. και να απειλούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα... Κι όλα αυτά γιατί; Για να βγει ο κ. Σαμαράς να μας πει από τηλοψίας ότι χάρη στη δική του ευαισθησία μπορεί να μην κοπούν κάποια επιδόματα, αλλά ρισκάρει να στείλει τη χώρα στο γκρεμό...

Κι από την άλλη μεριά ο άλλος λαϊκιστής σύμμαχος του κ. Καρατζαφέρης, δώσει τη δική του παράσταση, εκσφενδονίζοντας κάποιο χρησμό, μήπως και καταφέρει να πείσει τους οπαδούς του, ότι αγωνίζεται κι αυτός για τη σωτηρία μας. Με συνέπεια βέβαια να καλλιεργούν ένα απίστευτο κλίμα ανασφάλειας στο εσωτερικό και πλήρους αναξιοπιστίας στο εξωτερικό.

Μόνο που με τα καραγκιοζιλίκια δεν γίνεται πολιτική και πολύ περισσότερο δεν αντιμετωπίζεται μια τέτοια κατάσταση. ΄Η πιστεύουν ότι μια συμφωνία με τους δανειστές είναι λύση για τη χώρα και προσπαθούν να την πετύχουν όσο καλύτερα και όσο γρηγορότερα γίνεται ή αν δεν την πιστεύουν βγαίνουν ευθαρσώς και λένε όλη την αλήθεια στο λαό, εξηγώντας του και ποια είναι η εναλλακτική λύση που προτείνουν και τις όποιες συνέπειες της. Με το παιγνίδι της κολοκυθιάς και την καθυστέρηση, όχι απλώς δεν κερδίζουν τίποτε, αλλά επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Και ακόμα χειρότερα δίνουν άλλοθι στους δανειστές μας να μας εκβιάζουν και να απαιτούν όλο και σκληρότερα μέτρα γιατί δεν τους εμπιστεύονται: δεν πιστεύουν δηλαδή ότι αυτά στα οποία υποτίθεται συμφωνούν, θα τα εφαρμόσουν κιόλας.

Για να πληρώνουν εν τέλει ακόμα περισσότερο οι πολίτες την αναξιοπιστία και τον καιροσκοπισμό τους...

Πηγή : tovima.gr

Αλίμονο στους νέους

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr

Υπάρχουν μερικά εκατομμύρια συμπατριωτών μας που ουδόλως συγκινήθηκαν από τις νυχτερινές μανούβρες, τις φορτισμένες δηλώσεις και τις πατριωτικές φούσκες. Δεν συγκινήθηκαν διότι, απλώς, είχαν βυθιστεί στον ύπνο που τραβάτε και εσείς κάθε βράδυ πάνω από τα μάτια σας. Το μαξιλάρι πήρε το σχήμα της αγωνίας τους και το πρωί ήταν ποτισμένο από αριθμούς και άγχη.

Οι άνθρωποι αυτοί ξύπνησαν σε μία καινούργια χώρα. Βγήκαν από το σπίτι κοιτώντας με φόβο το γραμματοκιβώτιο, ζέσταναν τα χέρια με την ανάσα τους, κάποιοι γλίστρησαν στην παγωνιά και αρκετοί ξεκίνησαν με το βλέμμα πιο κάτω και από τις σόλες των παπουτσιών τους. Αυτοί είστε εσείς ή ο διπλανός σας. Είναι ο μέσος Έλληνας. Το πιθανότερο είναι να μην έχει και σπουδαία πληροφόρηση για όσα έγιναν τη νύχτα. Κακώς! Διότι έτσι δεν εκτίμησαν την ευρηματικότητα των τριών πολιτικών αρχηγών που, ενώ συναίνεσαν αμέσως στη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22%, έσκυψαν πάνω από τον πόνο του συνταξιούχου. «Να λιγοστέψουμε τον πόνο» είπε ο Σαμαράς. Ο Καρατζαφέρης κάτι πήγε να πει με στίχους του Καβάφη. Ο ΓΑΠ έπρεπε να απαντήσει με στίχους του Γιάννη Πλούταρχου.

Αν δεν είσαι Έλληνας, το απολαμβάνεις. Οι αρχηγοί μας συμφώνησαν εύκολα να ανεβάσουν τις εργασιακές σχέσεις σε ρωμαϊκή γαλέρα. Αποδέχθηκαν χωρίς ιδιαίτερη διαπραγμάτευση βασικό μισθό που δείχνει ενδιαφέρων μόνο αν τον πάρεις σε κέρματα. Έστειλαν 15.000 πρώην ψηφοφόρους τους στην ανεργία. Συνυπέγραψαν τη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Όμως η εμπλοκή παρουσιάστηκε στις συντάξεις. Όλα και όλα, στην Ελλάδα ο συνταξιούχος είναι βαρόμετρο πολιτικής ευαισθησίας. Είναι άλλο να αρχίζεις τη ζωή σου με 300 ευρώ και άλλο να την τελειώνεις με χαμηλή επικουρική σύνταξη. Ούτως ή άλλως, αν, ως νέος, καταφέρεις να βρεις δουλειά, η ευτυχής συγκυρία αναπληρώνει το χαμένο εισόδημα. Αν, όμως, ως συνταξιούχος υποστείς μείωση της σύνταξης, τότε κάποιοι στα ραδιόφωνα θα καθαρίζουν λαρύγγι πριν πιάσουν μικρόφωνο.

Το πολιτικό σύστημα που αναδείξαμε και ανεχθήκαμε οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη μέρα. Και το μόνο που είχε να δείξει στην οριακή, υποτίθεται, διαπραγμάτευση ήταν προσχηματικές αντιρρήσεις. Όντως, τα βλέπει η μέρα και γελάει.   

Πηγή : protagon.gr

Η ανάκτηση της αξιοπρέπειας

Άρθρο του Αντώνη Φουρλή για το protagon.gr

Η διαπραγμάτευση που ολοκληρώνεται από ώρα σε ώρα υπήρξε το πολιτικό ισοδύναμο του “γκολ εσείς – σέντρα εμείς”. Για όποιον δεν γνωρίζει το συγκεκριμένο σύνθημα, διευκρινίζω ότι έπειτα από κάθε γκολ που δέχεται μία ομάδα στο ποδόσφαιρο, επαναφέρει τη μπάλα με λάκτισμα στην σέντρα του γηπέδου. Δεν χρειάζεται να διευκρινίσω και το ποιός έβαλε τα γκολ, εν προκειμένω...

Τον λογαριασμό αυτής της διαπραγμάτευσης θα τον λάβουμε όλοι μας, κατ'οίκον. Δεν ξέρω αν θα είναι μοιρασμένος ακριβοδίκαια, αλλά διατηρώ τις αμφιβολίες μου γνωρίζοντας την μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων και των κομμάτων.

Γι αυτό και δεν με συγκινούν τα δραματικά διαγγέλματα των τελευταίων 24ωρων, περί δήθεν μαχών και λυσσαλέων αντιστάσεων στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων. Δεν τα πίστεψα ούτε για ένα δευτερόλεπτο – και δεν φαντάζομαι ότι είμαι ο μόνος. Όπως δεν πρέπει ούτε μία στιγμή να τους επιτρέψουμε να μας πείσουν, ότι δήθεν κόπτονται για την εθνική, ή την δική μας αξιοπρέπεια.

Σκούζουν για την εθνική αξιοπρέπεια, αυτοί που έκοψαν και έραψαν στα μέτρα τους το σημερινό ελληνικό κράτος. Ενα κράτος που εξευτελίζει την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη ξεχωριστά και τον υποχρεώνει να προσαρμοστεί στους κανόνες του για να “ενσωματωθεί”: Στα πολιτικά γραφεία όπου πατεράδες σκύβουν το κεφάλι για να διορίσουν τα παιδιά τους. Στα νοσοκομεία όπου ο άνθρωπος γίνεται σκουπίδι. Στα σχολεία που ωθούν μαθητές, γονείς και δασκάλους στην παραπαιδεία. Στις εφορίες του λαδώματος και της προστατευόμενης φοροδιαφυγής. Στην ανέλιξη και στις μεταθέσεις δημοσίων υπαλλήλων με “μέσον”. Στους συνδικαλισταράδες τύπου Φωτόπουλου που το παίζουν Ρομπέν των Δασών με το χαράτσι αλλά θεωρούν κεκτημένο το τσάμπα ηλεκτρικό στα σπίτια τους και τις παροχές για επαγγελματίες εργατοπατέρες. Στα πόθεν έσχες των πολιτικών που όλοι τους συμφωνούν ότι είναι της πλάκας αλλά ως δια μαγείας ποτέ δεν αλλάζουν. Στους μισθούς των βουλευτών που φούσκωναν από τα επιδόματα και τα προνόμια (και που καλά θα κάνουν να μην μας παριστάνουν τους ευαίσθητους, γιατί μόνο εσχάτως και με τις φωνές των ΜΜΕ ψιλο-μαζεύτηκαν), αλλά και με τις επιδοτήσεις των κομμάτων που Κύριος οίδε πως χρηματοδοτούνται. 

Από χθες, ακούω ορισμένους διακεκριμένους εκροσώπους του ως άνω συστήματος να σκούζουν και για το κλειδωμένο ταμείο, όπου θα μπουν τα χρήματα των δανειστών που προορίζονται για τους τόκους των ομολόγων, λέγοντας ότι και αυτό προσβάλει δήθεν την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί αποδείχθηκαν (φυσικά) ευφυέστεροι των δικών μας φωστήρων και βρήκαν αυτό τον τρόπο, αντί του επιτρόπου, ώστε να εξασφαλίσουν ότι δε θα φαγωθούν με κάποιο μυστήριο τρόπο στην Ελλάδα αυτά τα δανεικά. Δεν τους αδικώ. Εσείς θα δανείζατε σε ελληνική κυβέρνηση για να κάνει ό,τι νομίζει με τα λεφτά σας; Και αν αυτό συνιστά προσβολή της αξιοπρέπειας, τότε μήπως όλοι εμείς που ξεπληρώνουμε ακόμη στεγαστικά δάνεια, ή επισκευαστικά, ή έχουμε αγοράσει αυτοκίνητο με δάνειο, ή έχουμε χρησιμοποιήσει πιστωτικές  κάρτες, είμαστε όλοι αναξιοπρεπείς; Εγώ, πάντως, δεν το νομίζω. Γιατί, εξ όσων γνωρίζω, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, τα δάνεια χορηγούνται “δι ορισμένον σκοπόν” και δεν τα παίρνεις στο χέρι για να εξαφανιστείς προς άγνωστη κατεύθυνση...    

Περιμένοντας να ακούσουμε και να κρίνουμε όλοι μαζί σε λίγες ώρες (ελπίζω) τα μέτρα που ενέκριναν οι πολιτικοί αρχηγοί μας, ως κατάλληλα και συμβατά με την εθνική μας αξιοπρέπεια, έχω μόνο ένα πράγμα να παρατηρήσω. Οτι ακούγοντας όσους σκούζουν περί εθνικής αξιοπρέπειας, καλά θα κάνουμε όλοι εμείς να σκεφτούνμε λίγο παραπάνω, πώς ακριβώς αυτή διασφαλίζεται. Και τί θα σημαίνει η δήθεν “υπερήφανη” πτώχευση, η έξοδος από την ευρωζώνη, ή έστω η περιθωριοποίηση της Ελλάδας – έστω και εντός ΕΕ. Τί θα σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα, για το μέλλον των παιδιών μας, για την υπόσταση της χώρας μας που συμβαίνει να βρίσκεται σε μία διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτη. Τί θα σημαίνει όχι μόνο για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά και για την εθνική μας επιβίωση. Και μήπως θα ήταν καλύτερο να μην αναθέσουμε ποτέ ξανά την διασφάλισή τους σε αυτούς τους ίδιους, που τις “διασφάλιζαν” μέχρι σήμερα. Ετσι μπορεί και να την ανακτήσουμε. Εδώ που τα λέμε, εγώ νομίζω ότι γι αυτό φοβούνται και σκούζουν. 

Πηγή : protagon.gr

Η χώρα των ηρώων

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το protagon.gr

Αυτή η χώρα μπορεί να μην έχει πολιτικούς, έχει όμως ήρωες. Καπεταναίους ξακουστούς που καλπάζουν στους δρόμους της Αθήνας ολημερίς και ολονυχτίς και δεν αφήνουν σε ησυχία τους Τροϊκανούς. Ακόμη και όταν ξεπεζεύουν από τα άλογα – ή τέλος πάντων από τα τζιπ και τις λιμουζίνες – η περπατησιά τους μαρτυρά ότι είναι λεβέντες άντρες. 

Ο ένας θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη - τα δώρα μας. Τα καλοκαίρια μας και τα Χριστούγεννα μας θα έχουν πια το όνομά του. Σαμαράς ο δωροσώστης. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σαμπρέλες (μπάνιου) θα έχουν πια κάτι από το σχήμα του ηρωικού του προσώπου. Ο άλλος ο Καρατζαφέρ αγάς θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τις συντάξεις και τα Ταμεία. Μην σας ξεγελά το όνομά του, παραπλανητικό είναι για να νομίσουν οι Ευρωπαίοι ότι είναι Τούρκος υποτακτικός αλλά αυτός την κρίσιμη ώρα θα μπει μπροστά και οι καημενούλες οι συντάξεις και τα Ταμεία θα κρυφτούν πίσω του. Και ο τρίτος ο κοσμογυρισμένος θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τους κατώτερους μισθούς, τους καταφρονεμένους. Έτσι με Παπανδρέου θα ξεκινάει ο μήνας, με Παπανδρέου θα τελειώνει, καθότι μπορεί οι μέρες να περνούν, τα λεφτά όμως στις τσέπες δεν θα σώζονται. Ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού μη σοσιαλιστών, μπορεί να υποχώρησε για δύο χρόνια αλλά δεν κιότεψε.

Αλλά έτσι είναι οι Έλληνες, στα δύσκολα δίνουν τα χέρια και μάχονται. Και ό,τι δεν καταφέρουν οι ΣαμαροΠαπανδρεοΚαρατζαφέρηδες θα το αποτελειώσει το αντάρτικο. Η ηρωική Αλέκα (της βροχής) θα μας βγάλει εν ανάγκη από την Ευρώπη για να γίνουμε επιτέλους η κυρίαρχη δύναμη του Νοτιανατολικού Βαλκανικού Συμφώνου που θα ιδρύσουμε μόνοι μας καθότι οι παλιοί, του Συμφώνου, την έκαναν από καιρό (οι χέστες). Και στον λόφο του Λυκαβηττού (από την πλευρά των Εξαρχείων βέβαια) είναι η σπηλιά του Αλέξη. Εκεί που δεν θα τολμήσει να πατήσει κανείς από τους δανειστές όταν τους κόψουμε τις πληρωμές. Και αν μας κόψουν και αυτοί τα αγαθά, δεν πρέπει να μας μέλλει. Το τσούρμο του καπετάν Αλέξη έχει προνοήσει και έχει σπείρει όλο τον λόφο, λάχανα και μαρούλια. Στην άλλη μεριά του Λυκαβηττού (προς το Κολωνάκι) είναι η σπηλιά του Φώτη. Ήπιος φαίνεται αλλά το όπλο του είναι στην ρητορεία του. Θα αποκοιμίσει τους κακούς και θα τους μπερδέψουμε στο μέτρημα των ελλειμμάτων. Πιο κάτω στα πεδινά του Κολωνακίου αναλαμβάνουν οι άτακτοι. Ντόρα, Δημαράς, Καμένος, Κατσέλη. Χτυπούν και χάνονται. Γι'αυτό σας λέω αδέλφια: Βγάλτε τα λάβαρα απ' τα σεντούκια. Το Έθνος επιτέλους ξαναζεί τις παλιές του δόξες. Ελευθερία ή θάνατος. Ή καλύτερα και Ελευθερία και Θάνατος μαζί. Για να τους μπερδέψουμε τους άπιστους.

Πηγή : protagon.gr

Παρακοινωνία

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr

Θεωρείται πλέον πιθανό να μπουν και οι υπογραφές κάτω από μία καταληκτική συμφωνία για το PSI. Όχι επειδή στο μάτι του Νταλάρα θα λάμψουν οι καλές προθέσεις, αλλά επειδή το μάτι της Μέρκελ γυαλίζει επικινδύνως. Ο Τσαρλς γνωρίζει ότι καλόν είναι να μη βάζεις το κεφάλι κοντά στο στόμα ενός λιονταριού ακόμα και όταν αυτό χασμουριέται. Το PSI θα κλείσει, όπως φαίνεται, θετικά, επειδή είναι μία διεθνής υπόθεση. Ελληνική είναι η υπόθεση που ξετυλίγεται σαν μπλεγμένο κουβάρι στη Θεσσαλονίκη.

Υποθέτω ότι θα έχετε πληροφορηθεί το γεγονός. Στη γλώσσα του αστυνομικού ρεπορτάζ περιγράφεται κάπως έτσι: κύκλωμα πενήντα ατόμων, αρκετά εξ αυτών υπεράνω κάθε υποψίας, εξαρθρώθηκε από τις αστυνομικές αρχές στη Θεσσαλονίκη. Το κύκλωμα ελέγχεται για τοκογλυφία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και πλήθος φορολογικών παραβάσεων με τη συνεργασία τουλάχιστον ενός επίορκου δημοσίου λειτουργού. Μία δικογραφία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πέσεις από τα σύννεφα και να τσακιστείς έκπληκτος στο έδαφος. Πώς είναι δυνατόν ένας κορμός ευυπόληπτων πολιτών να αποκτά τα μακριά χέρια του υποκόσμου και την κεφαλή της νύχτας; Είναι. Διότι για αρκετούς από αυτούς μπορεί να δοκιμάζεται η σχέση τους με τον νόμο, αλλά όχι και η σχέση με τα ήθη της Πόλης μας. Εντάξει, δεν σας λέω για τον Εφοριακό που τα έπιανε. Θα σας πω, όμως, για τον τύπο που άκουσε πως γίνονται διευθετήσεις αν λαδώσεις το σωστό πρόσωπο και κανόνισε να γίνει η επαφή. Δίπλα του θα βάλω τον άλλον που έστελνε πελάτες στον τοκογλύφο επειδή-και αυτός-εξυπηρέτηση έκανε. Και λίγο πιο κάτω εκείνος με τις επαφές στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, να αγοραστούν δελτία που ξεπλένουν χρήμα της νύχτας αφού, εντάξει, όλοι κλέβουν πια την Εφορία.

Μη νομίζετε ότι υπάρχουν πενήντα άνθρωποι που λειτουργούν κάτω από ένα κοινό κέντρο. Φανταστείτε διαφορετικά κομμάτια από παζλ που, απλώς, ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Και η Θεσσαλονίκη είναι ένα ιδανικό θερμοκήπιο για να ανθίσει το λουλούδι της διαφθοράς. Αρκετά μικρή για να είναι «λειτουργική» και αρκετά μεγάλη για να τηρούνται τα προσχήματα. Μεταξύ μας, είναι μία πόλη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οι αμοιβαίες «εξυπηρετήσεις» θεωρούνται απαραίτητες για να κινηθούν τα γρανάζια και όταν η έννοια του ελέγχου εξαντλείται στην παράνομη στάθμευση, τότε ένα παράλληλο σύστημα αρχίζει και λειτουργεί. Δεν είναι ούτε παραοικονομία, ούτε παρακράτος. Είναι παρακοινωνία. Και αν θέλετε, είναι το πραγματικό πρόβλημα που έχει να λύσει αυτή η χώρα. Ζούμε σε μία πατρίδα που κάνει διπλή ζωή. Σκεπάζει με σεντόνια τους καθρέφτες της και λέει ψέματα στον εαυτό της. Όμως αυτός ο κόμπος δεν λύνεται στο Μαξίμου. Λύνεται σπίτι σου.

Πηγή : protagon.gr  

Απολύτως τίποτα

Άρθρο του Αντώνη Φουρλή

Ο φακός ζουμάρει στα υγρά μάτια, στα μισάνοιχτα χείλη, στα χέρια που τρέμουν. Ξανά και ξανά. Έπειτα αρχίζει, συνήθως, ένα βιντεοκλιπ με σύντομο φλας-μπακ σε εικόνες από προηγούμενα επεισόδια. Μερικές φορές, αισθητικά είναι όλα σωστά. Ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους. Ξαφνικά, όμως, συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί και ότι, αυτή τη φορά, δεν είναι σκηνές από τηλεοπτικό σίριαλ. Ξέρετε, από αυτά όπου οι πρωταγωνιστές συμμετέχουν σε μακρόσυρτους διαλόγους με μακριές παύσεις, ενώ κοιτάζονται στα μάτια με νόημα, επειδή το σενάριο είναι γραμμένο για να τραβά σε μάκρος και να παρατείνει την αγωνία. Έτσι μαζεύεις περισσότερους τηλεθεατές. Εξοικονομείς και χρήματα για την παραγωγή. Στα σίριαλ, αυτό δεν είναι καθόλου πρόβλημα. Ίσα – ίσα. Άλλωστε, οι τηλεθεατές που τα παρακολουθούν, προφανώς, έχουν αρκετό χρόνο για να τον ξοδεύουν μπροστά στην οθόνη, γνωρίζουν ότι αυτό που επιλέγουν δεν είναι “υψηλή τέχνη” και οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει τεράστια απόσταση, ανάμεσα στα σενάρια και στην πραγματική ζωή.

Εδώ και πολλές εβδομάδες, όμως, έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση, όταν διαβάζω ανακοινώσεις κομμάτων ή ακούω “παρεμβάσεις” πολιτικών προσώπων! Πέρασαν 45 ημέρες από τότε που ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Παπαδήμος. Επί 45 ημέρες, τα ίδια πρόσωπα που συμφώνησαν – υποτίθεται – να αναθέσουν στον Παπαδήμο την πρωθυπουργία, συντηρούν έναν ανούσιο δημόσιο διάλογο, επί των ζητημάτων για τα οποία συμφώνησαν. Σαν να μην υπήρξε ποτέ η μεταξύ τους μακρόσυρτη διαπραγμάτευση – τραγέλαφος. Από την επομένη, κιόλας, της ορκωμοσίας του πολυπληθούς κυβερνητικού σχήματος, στο οποίο οι ίδιοι επέμειναν: Διαφωνούν για το αν, πότε και ποιές αποφάσεις θα πάρουν. Διαφωνούν για κάθε μία από αυτές και μαλλιοτραβιούνται στα υπουργικά συμβούλια για κάθε νομοσχέδιο. Πάνω από όλα, όμως, διαφωνούν για την ημερομηνία των εκλογών.

Από το ΠΑΣΟΚ λένε τώρα, πως είναι αδιανόητη η διεξαγωγή τους στα τέλη Φεβρουαρίου, επικαλούμενοι την αδυναμία (τους;) να κλειδώσουν μέχρι τότε την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα τους απασχολούν και τα δικά τους – πιθανόν και περισσότερο από το αν θα γράψει η χώρα “κλειστόν” από αύριο. Ο Γιώργος έχει και σχέδια, βλέπετε, για την Σοσιαλιστική Διεθνή. Από τη ΝΔ, πάλι, φωνάζουν ότι, πριν καλά-καλά στεγνώσει η συμφωνία στο χαρτί, πάμε να την κάνουμε λάστιχο. Η συμφωνία έλεγε πράγματι για κάλπες με “ενδεικτική” ημερομηνία την 19η Φεβρουαρίου. Αλλά η συμφωνία έλεγε και για όσα πρέπει να γίνουν μέχρι τότε. Και η επίκληση της συμφωνίας παραμένει προσχηματική, τουλάχιστον μέχρι να πειστούμε ότι ο Σαμαράς έχει την πρόθεση να βοηθήσει όσο του αναλογεί (δηλαδή, πολύ) στην υλοποίησή της. Και ο Καρατζαφέρης, αφού λύσσαξε να γίνει κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας” και τρύπωσε, τώρα θυμήθηκε ότι αυτό που τον απασχολεί περισσότερο είναι...μην ανέβουν τα ποσοστά της αριστεράς! Στη Βουλή, έφτασε στο σημείο να πει ευθέως και ειλικρινώς, ότι αν είναι να αποφασίσει τώρα η κυβέρνηση επώδυνα μέτρα, τότε πρέπει να πάνε παραπίσω οι εκλογές. Αλλιώς, είπε, να γίνουν τώρα οι εκλογές και μετά τα μέτρα. Όχι παίζουμε! Τόσο πολύ κόπτονται όλοι τους για την διάσωση της πατρίδας. Η μήπως, της παρτίδας;

Στο ίδιο αυτό διάστημα των 45 ημερών, η κυβέρνηση που εξουσιοδοτήθηκε από τρία κόμματα να κάνει τα αυτονόητα – τουλάχιστον, να μην πέσει το καράβι σε ξέρα – δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα! Είδατε εσείς να προχωρά ή να αλλάζει κάτι στη χώρα; Είδατε να σπάνε αυγά με καμία μεταρρύθμιση; Είδατε να αγγίζουν τους ημέτερους που διόρισαν; 

Διάβασα στο “Βήμα” και στο “Έθνος της Κυριακής” δύο διαρροές του Παπαδήμου, με το κωδικοποιημένο μήνυμα: “Με φωνάξατε να βγάλω το φίδι απ' την τρύπα και τώρα μου ζητάτε και τα ρέστα. Θα πάρω κι εγώ τις αποφάσεις μου, αν χρειαστεί.”

Ο Παπαδήμος έχει αργήσει - και πολύ μάλιστα - αν περιμένει τώρα να λάβει τις αποφάσεις του. Το αν είχαν αποτέλεσμα τα ραντεβού με Σαμαρά – Καρατζαφέρη, θα το διαπιστώσουμε οσονούπω. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι πάει να χάσει το μισό παιχνίδι – και μόνο με το που μπαίνει στη διαδικασία να ανταλλάξει “ραβασάκια” με τα κόμματα, μέσω εφημερίδων. Τα παιχνιδάκια των διαρροών είναι μέρος του “πολιτικού σαβουάρ βιβρ” των κομμάτων. Αν ο Παπαδήμος το εννοούσε, όταν έλεγε “δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός”, τότε δεν θα έπρεπε και να συμπεριφέρεται ως επαγγελματίας πολιτικός. Την επόμενη φορά που θα έχει να πει κάτι, να το πει με το στόμα του, δημοσίως και να απευθύνεται στους πολίτες. Ας ρίξει μια ματιά και στο Σύνταγμα. Μπορεί να τον “διόρισαν” τα κόμματα, αλλά ως πρωθυπουργός, λογοδοτεί σε εμάς.

Πηγή : protagon.gr

Η νταντά

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη

Έχει δικαίωμα ο Λουκάς Παπαδήμος να κάνει ανασχηματισμό; Η απάντηση αποτελείται από μία αυτονόητη κατάφαση, αλλά το θέμα συζητείται περίπου ως ταμπού. Λογικό. Κάθε πρωτοβουλία που προστίθεται στο χαρτοφύλακα του πρωθυπουργού αφαιρείται από την πολιτική ισχύ των κυβερνητικών εταίρων. Όμως ένας ανασχηματισμός από τον Λουκά Παπαδήμο δεν είναι, απλώς, αποδεκτός. Είναι και επιβεβλημένος.

Ο Παπαδήμος πρέπει να είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που, έστω ως εντολοδόχος, έκανε κυβέρνηση βάσει λίστας. Για την ακρίβεια δεν διοικεί ακριβώς κυβέρνηση, κρατάει από λουράκι ένα δυσκίνητο τέρας που προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες. Αν η εικόνα δεν σε τρομάζει, τότε σου φαίνεται γελοία. Ο αριθμός των μελών της κυβέρνησης γεμίζει πούλμαν, χρειάζονται σκαμπό στο υπουργικό συμβούλιο. Όχι για να διοικήσουν, αλλά για να χωρέσουν όλοι στο ίδιο κλαδί. Αν θέλετε είναι μία κυβέρνηση που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από εκείνα που λύνει. Μέχρι στιγμής η διαχείριση Παπαδήμου μπορεί να επιδείξει τη λήψη της έκτης δόσης που, όσο σημαντική και αν είναι, δεν αρκεί για να καλύψει την υστέρηση σε όλους τους άλλους τομείς. Και κάπου εδώ τελειώνει η κατανόηση και αρχίζουν οι ευθύνες του πρωθυπουργού.

Σήμερα η σχέση του Λουκά Παπαδήμου με τους κυβερνητικούς εταίρους θυμίζει περισσότερο τη σχέση που διατηρεί η νταντά με τους γονείς των παιδιών. Η ισχύς της είναι απόλυτη, αρκεί οι γονείς να μη βρίσκονται σπίτι. Τα όρια της κυριαρχίας της είναι προσδιορισμένα με σαφήνεια, δύναται να επιπλήξει, αλλά δεν μπορεί να τιμωρήσει. Στην περίπτωση του πρωθυπουργού τα παιδιά έχουν μετατρέψει το σαλόνι σε αρένα για λόγους που όλοι γνωρίζουμε, ασχέτως αν δεν κατανοούμε και, φυσικά, δεν σεβόμαστε. Το υπουργικό συμβούλιο έχει έναν επικεφαλής και πενήντα ατζέντες. Κατά βάση αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά μόνο και μόνο η ύπαρξη αυτής της κυβέρνησης ορίζει και την ένταση των ειδικών συνθηκών.

Ο Λουκάς Παπαδήμος οφείλει να ακολουθήσει την πρόκληση, αλλιώς σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει κανείς για να ακολουθήσει εκείνον. Είτε θα διεκδικήσει το ρόλο του πρωθυπουργού, είτε θα περιοριστεί στη θέση του αμήχανου διαχειριστή. Ακόμα και αν ο ίδιος διατηρεί προσωπική ατζέντα φιλοδοξιών, η στιγμή είναι κατάλληλη για να την ανοίξει-θα ήταν έντιμο για τον ίδιο και ξεκάθαρο για όλους μας. Βέβαια εδώ εγείρεται ένα ερώτημα ηθικής βάσης: έχει το δικαίωμα να δαγκώσει τα χέρια που τον στηρίζουν; Φυσικά και το έχει, από εκεί ξεκινάει η περιγραφή της δουλειάς που πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας τολμήσει λοιπόν. Ανασχηματισμός το συντομότερο δυνατό με ένα σχήμα στα μέτρα και στο μοντέλο διοίκησης που θεωρεί καλύτερο. Και στη συνέχεια ο χρόνος διάρκειας της κυβέρνησης είναι κάτι συζητήσιμο, θεωρητικά ακόμα και χωρίς τη Ν.Δ. Όμως πρώτα ο πρωθυπουργός πρέπει να πατήσει με δύναμη στο χαλί που τραβάνε κάτω από τα πόδια του. 

Πηγή : protagon.gr