Πολιτικοί τσαρλατανισμοί

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος για το "ΕΘΝΟΣ"


Κανένας δεν αρνείται ότι ο μεγάλος νικητής της περασμένης Κυριακής ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Και κανένας δεν αμφισβητεί ότι είναι αδιανόητο να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τη συμμετοχή του. Μόνο που τα δύο αυτά δεδομένα δεν είναι ικανά να ακυρώσουν ορισμένα άλλα, εξίσου σοβαρά ή ενδεχομένως και σοβαρότερα. Οπως, για παράδειγμα, ότι δεν είναι μερικές χιλιάδες ψήφοι και ο εκλογικός νόμος που εμποδίζουν τον Αλ. Τσίπρα να διεκδικήσει τη δεδηλωμένη, όπως ο ίδιος διατείνεται. Για την ακρίβεια είναι το 32% του εκλογικού σώματος ή δύο εκατομμύρια ψήφοι περίπου.

Κατανοώ απόλυτα την κατάσταση ψυχικής ευφορίας στην οποία βρίσκεται ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τα πανηγύρια τελείωσαν και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα ούτε μικροκομματικά παιχνίδια δικαιολογεί, ούτε αβάσιμες μεγαλοστομίες επιτρέπει. Γι' αυτό και ο αναμφισβήτητος νικητής των εκλογών οφείλει να είναι τουλάχιστον σοβαρός και υπεύθυνος στα όσα λέει και κάνει διαχειριζόμενος τη διερευνητική εντολή. Κι αν μπορεί, και κάπως σεμνός. Το καλάμι είναι κακός σύμβουλος. Ιδιαίτερα όταν τον εξωθεί στην αθλιότητα να αξιώνει δηλώσεις μετανοίας από τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Δεν έγινε ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως κακώς φαντάζεται ο Τσίπρας, επικυρίαρχος της πολιτικής ζωής. Είναι ένα κόμμα που σημείωσε μεν εντυπωσιακή άνοδο, αλλά το 18% είναι με οποιοδήποτε εκλογικό σύστημα 18%, παραμένει, με επιλογή του, ένα κόμμα χωρίς πολιτικές συμμαχίες και είναι προφανέστατη η αδυναμία του να διαχειριστεί τα πλεονεκτήματα που του απέφερε το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής. Γι' αυτό και είναι σαφής η προσπάθειά του να ακυρώσει τα όποια περιθώρια προσέγγισης θα ήταν δυνατό να υπάρξουν. Με τη ΝΔ το κατάφερε ήδη, με το ΠΑΣΟΚ θα το καταφέρει πιθανότατα σήμερα.

Είναι προφανές ότι ο Τσίπρας μετέχει στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών έχοντας κατά νου τις εκλογές στις οποίες μάλλον οδηγούμαστε. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίος ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τη διερευνητική εντολή. Προεκλογικό αγώνα κάνει περιφέροντας τη διερευνητική εντολή σε συναντήσεις με συνδικαλιστικές και άλλες ηγεσίες και διακηρύσσοντας αστειότητες για «κυβέρνηση με προοδευτικές αριστερές και οικολογικές δυνάμεις εντός και εκτός της Βουλής». Απαράδεκτες κακοποιήσεις ρητών συνταγματικών ρυθμίσεων.

Πηγή : ethnos.gr

Από την κρίση στη διάκριση!

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου για το real.gr


ΣΗΜΕΡΑ -κατ’ εξαίρεση- δεν θα ασχοληθώ με τη μιζέρια της πολιτικής μας σκηνής, παρότι οι αφορμές για να το κάνω είναι και πολλές και σημαντικές. Από την αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού στην πλατεία Συντάγματος, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, εκτός ίσως από τον Μπεγλίτη και τον Κουκουλόπουλο, μέχρι τον βαρύ τραυματισμό του προέδρου των φωτορεπόρτερ από τα ΜΑΤ, που μας εξόργισε όλους και από τη βιομηχανία των ρουσφετολογικών τροπολογιών, που πέρασαν νύχτα από τη Βουλή, μέχρι την προκλητική ρύθμιση της τελευταίας στιγμής για τις οικονομικές επιδοτήσεις και τα χρέη των κομμάτων, το πολιτικό μας σύστημα απέδειξε για πολλοστή φορά τις τελευταίες ημέρες πόσο γηρασμένο, παρηκμασμένο, αυτιστικό και αναξιόπιστο είναι!

Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ που πέρασε, όμως, είχε και μια μικρή αφορμή αισιοδοξίας και ανάτασης. Το δίκτυο ellines.com που ίδρυσε και διαχειρίζεται ο φίλος και συνεργάτης μου Χρήστος Μπάρλας, διευθυντής του Real FM, πραγματοποίησε στην Αθήνα ένα πολύ επιτυχημένο συνέδριο, με θέμα «Ελληνες - Από την κρίση στη διάκριση» (ρεπορτάζ στη σελ. 48). Ομιλητές επτά ξεχωριστοί Ελληνες, που διακρίθηκαν εκτός των ελληνικών συνόρων. Κοινό χαρακτηριστικό όλων τους η βαθειά και ανυπόκριτη αγάπη για την Ελλάδα και η αντίληψη ότι αν εργαστούμε ενωμένοι και σκληρά, μπορούμε όχι μόνο να βγούμε από την κρίση, αλλά και να φτάσουμε πάλι στη διάκριση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΜΟΥ ομιλία στο συνέδριο αυτό, παραθέτω λίγες γραμμές: «Η περιδίνηση της κρίσης, το άγχος για τις δημοσιονομικές επιδόσεις και η βαριά εθνική κατάθλιψη που σκεπάζει τη χώρα συσκοτίζουν τον πιο ουσιαστικό διάλογο που ακόμα δεν έχουμε ξεκινήσει στη χώρα μας. Ελληνες. Ποιοι είμαστε; Πιστεύουμε στον εαυτό μας; Μπορούμε συλλογικά και οργανωμένα ως έθνος να τα καταφέρουμε στην παγκόσμια εποχή; Μπορούμε να περάσουμε από την εποχή της κρίσης στην εποχή της διάκρισης; Και με αφετηρία αυτά τα βασικά ερωτήματα για την εθνική μας ταυτότητα, να δώσουμε απαντήσεις και σε άλλα, που σχετίζονται άμεσα με τον εθνικό μας χαρακτήρα, την πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζουμε και την προοπτική εξόδου από αυτή; Πώς γίνεται να αγαπάμε τόσο πολύ σε ατομικό επίπεδο την πατρίδα μας και την κληρονομιά μας, αλλά να μισούμε τόσο πολύ το κράτος που έχουμε οικοδομήσει; Πώς είναι δυνατό να έχουμε κρατήσει ζωντανές τις κοινότητες των Ελλήνων εδώ και 3.000 χρόνια, αλλά να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε ως λαός ούτε για τα αυτονόητα; Πώς φτάσαμε στο σημείο εμείς που ανακαλύψαμε την αξία του νέου, της προόδου και της εξέλιξης να πιστεύουμε σήμερα ότι η παγκοσμιοποίηση και ο ξέφρενος ρυθμός εξέλιξης που τη συνοδεύει είναι μία συνωμοσία που απειλεί την εθνική μας ύπαρξη; Πώς γίναμε από παραγωγοί μεγάλων ιδεών, παράτολμοι έμποροι και μεγάλοι ανθρωπιστές, μιμητές, παθητικοί καταναλωτές, δογματικοί, λάτρεις του παλιού, του σίγουρου, του εξαρτημένου;

ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ σε αυτά τα βασικά ερωτήματα, που σχετίζονται άμεσα με την εθνική μας ταυτότητα, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσουμε να συνδιαμορφώσουμε ως κοινωνία το πολυπόθητο εθνικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου μας. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οποιοδήποτε στρατηγικό σχέδιο ξεκινάει από τη στοχοθέτηση και την ανάπτυξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων. Ξεκινάει από την ξεκάθαρη διατύπωση ενός οράματος και μίας αποστολής. Ξεκινάει από το επίπεδο των αξιών και των μοναδικών χαρακτηριστικών που επιθυμούμε να δούμε να αναπτύσσονται. Από την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους δεν τον κάναμε ποτέ αυτό τον διάλογο για την ταυτότητά μας. Δεν κάναμε τον διάλογο και δεν αποκτήσαμε ποτέ το δικό μας σχέδιο, τη δικιά μας πολιτεία, το δικό μας παραγωγικό μοντέλο. Καταφύγαμε στην αντιγραφή, στον μιμητισμό, στον συνεχή δανεισμό. Τώρα, λοιπόν, που ολοκληρώνεται με τον πιο ηχηρό τρόπο όχι μόνο ο κύκλος της μεταπολίτευσης, αλλά και ο κύκλος του ’21, ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε στον καθρέπτη και να ανοίξουμε τον πιο ουσιαστικό διάλογο».

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ το σημείωμα αυτό με ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του Στέλιου Παρασκευόπουλου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Ηττηθήκαμε; Νομίζω πως ναι!». Γράφει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας: «Στην Ελλάδα, δεν της αξίζει η αποτέφρωση που την οδηγούν οι πολιτικοί της. Στην Ελλάδα, δεν της αξίζει να σκεπαστεί με δαμασκηνό σάβανο. Αλικο αίμα είναι το ανάβρυσμα αυτού του λαού στην ιστορική του πορεία. Ο γόος της μάνας συνόδευε πάντα τα παιδιά της πατρίδας στις πεπρωμένες θυσίες τους. Οι οιμωγές της ψυχής των πολεμιστών ήταν πάντα το τραγούδι της λευτεριάς αυτής της ηλιογέννητης χώρας. Αυτά τα άγια κειμήλια του λαού, το αίμα του, το δάκρυ του, τον κοπετό του, τον μόχθο του, δεν είχαν το δικαίωμα οι πολιτικοί να τα κηλιδώσουν, αν δεν ήθελαν να τα σεβαστούν. Και τα σπίλωσαν. Και τα βεβήλωσαν ανερυθρίαστα, οδηγώντας τους πολίτες στην απόγνωση και την πενία». Και λίγο πιο κάτω υπογραμμίζει: «Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχει η απαντοχή μιας οικουμενικής μορφής, η “απότομη σπαθιά” του Αξελού και πάντα θα υπάρχει η ελπίδα, κατά τον Οδυσσέα Ελύτη, “ν’ ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο, ν’ ανατείλει μία φωνή ξεκούραστη». Είθε!

Γιατί καίγονται;

Άρθρο της Κατερίνας Γκίκα για το protagon.gr


"Θα τα κάνουμε μπουρδέλο”, έλεγε με απειλητική διάθεση στέλεχος του κόμματος του Kαμμένου στο εντευκτήριο της Bουλής αμέσως μετά από έναν τρικούβερτο καυγά που είχε ρίξει στην Ολομέλεια. “Tην Δευτέρα θα ρίξω μπουρλότο και θα τα κάψω όλα”, προειδοποιούσε εκτός εαυτού αγανακτισμένο στέλεχος του ΠAΣOK. Pώτησα να μάθω για την αιτία του θυμού του και μου είπε χλωμός σχεδόν από ένταση ότι “την ώρα που πέρασαν όλες οι ρυθμίσεις και οι τροπολογίες των υπουργών που αλλάζουν δραματικά τη ζωή πολλών ανθρώπων, με παρέμβαση του Mαξίμου αποσύρθηκαν όλες οι φιλολαϊκές τροπολογίες”.  

Tις τελευταίες μέρες η Bουλή, έχει μετατραπεί σε θεατρικό σανίδι προεκλογικών συγκρούσεων. Όλοι υποδύονται ρόλους προκειμένου να εμφανιστούν με αξιώσεις και να εξευμενίσουν τις άγριες διαθέσεις με τις οποίες τους περιμένουν οι πολίτες. Kάποιοι ελπίζουν πως μετακομίζοντας σε καινούργιο πολιτικό σπίτι με νέο αέρα και πολλά υποσχόμενοι, θα τους μπερδέψουν και θα εκτελωνίσουν χωρίς συνέπειες τις παλιές πολιτικές τους αποσκευές.

Eίμαι πλέον αρκετά υποψιασμένη για να πιστέψω πως ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Bουλή γίνεται επειδή οι “αγανακτισμένοι” πολιτικοί “καίγονται” για να υπερασπιστούν το δίκιο των ψηφοφόρων τους. Για την πάρτη τους νοιάζονται και ανάλογα με τις εκλογικές προοπτικές τους και τη βολή τους αποφασίζουν. “H συνείδηση μου, μου υπαγόρευσε να πω όχι στο μνημόνιο”, λέει βουλευτίνα που εσχάτως μετακόμισε σε άλλο πολιτικό στρατόπεδο, χωρίς όμως να με πείθει. Διαβάζοντας μια επιστολή που δέχτηκα στο mail μου υποψιάζομαι πως το πιο πιθανό είναι να θύμωσε γιατί ο αρχηγός του κόμματος που ανήκε, έχει άλλον εκλεκτό στην περιφέρεια που εκλέγεται και επομένως μειώνονταν οι πιθανότητες να εκλεγεί ξανά. Τι κι αν είχε η ίδια κάνει κουμπαριά με στέλεχος από πολιτικό τζάκι. Aν ο... “αντίπαλος” έχει φίλο τον αρχηγό, παίζει αλλιώς μπάλα.

Επιμύθιο: Mετακομίζοντας κανείς σε ένα νέο κόμμα έχει περισσότερες ελπίδες, να είναι μέσα στη Βουλή ακόμα και με ελάχιστες ψήφους. Βέβαια από την πλευρά τους όποιοι το κάνουν, καλά κάνουν αν ο κόσμος χάφτει τα κόλπα των πολιτικάντηδων που “καίγονται” δήθεν για το καλό του τόπου. Nα κρατήσουν την δουλειά τους παλεύουν κι αυτοί οι έρμοι. Έστω κι αν χρειάζεται κάποιες φορές να μετακινηθούν πότε λίγο δεξιά και πότε αριστερότερα...

Tο λυπηρό είναι πως παρακολουθώντας την εικόνα της σημερινής βουλής λίγες ώρες πριν κλείσει για να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος βλέπω την προσομοίωση της επόμενης βουλής της 7ης Mαϊου. Aν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, στην Eθνική αντιπροσωπεία θα εισέλθουν οχτώ ίσως και εννέα κόμματα μεταξύ των οποίων ακραίοι εκφραστές του πολιτικού φάσματος. Aν αυτό λέγεται δημοκρατία δεν γνωρίζω, πάντως ανησυχώ!

Πηγή : protagon.gr

Μύθοι και πραγματικότητα

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"


Οτι βρισκόμαστε σε συνθήκες ελεγχόμενης χρεοκοπίας είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Οι ευθύνες για το πώς φθάσαμε εδώ είναι το ένα θέμα. Το άλλο είναι η ικανότητα ή όχι του πολιτικού συστήματος να τη διαχειριστεί με όρους στοιχειώδους κοινωνικής συνοχής. Γιατί χωρίς αυτό το στοιχείο, όχι μόνο κανένα οικονομικό σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί και να φέρει κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά επιπλέον τίθεται σε κίνδυνο και η δημοκρατία, ως πολίτευμα που προϋποθέτει ορισμένες κοινωνικές ισορροπίες. Υπ' αυτήν την έννοια, παρότι αυξάνεται ραγδαία η ανεργία (πάνω από ένα εκατομμύριο), ο βασικός μισθός πήγε σε επίπεδα Πορτογαλίας (586 ευρώ) και επιδεινώθηκαν από κάθε άποψη οι όροι εργασίας (εργάζονται χωρίς να πληρώνονται 400.000, μετατροπή πλήρους απασχόλησης σε μερική, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.), εντούτοις οι εταίροι - δανειστές μας επιμένουν σε μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, περαιτέρω απορρύθμιση των «ανοχύρωτων» από τις συλλογικές συμβάσεις εργασιακών σχέσεων κ.ο.κ.

Μας «σπρώχνουν» με διάφορα εκβιαστικά διλήμματα σε έναν καταστροφικό και επικίνδυνο δρόμο, χωρίς επιστροφή. Η «εσωτερική υποτίμηση» αν υπερβεί ένα «σημείο» (και οδηγούμεθα στην υπέρβασή του) όχι μόνο δεν λειτουργεί «θεραπευτικά», αλλά οδηγεί την οικονομία σε «κώμα», με παράλληλες κοινωνικές καταστροφές.

Επιπλέον, χωρίς να έχουν προηγηθεί σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και η οικονομία να έχει αρχίσει να παίρνει εξωστρεφή χαρακτηριστικά, ακόμα και το όφελος μιας λογικής «εσωτερικής υποτίμησης» εξανεμίζεται...
Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) δεν μπόρεσε να διαχειριστεί επιτυχώς την κρίση. Λειτούργησαν χωρίς αξιόπιστο και ως εκ τούτου διαπραγματεύσιμο εθνικό σχέδιο και με το «κόμπλεξ» ενός «επαρχιωτισμού» έναντι των Γερμανών, που μέσω της Ελλάδας οργανώνουν ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο ηγεμονίας τους.

Μετατράπηκαν σε «μεγάφωνα» των επιχειρημάτων τους, χωρίς να μπορέσουν να αρθρώσουν τα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά επιχειρήματα της δικής μας πλευράς. Σιγά σιγά, πολλοί «μύθοι» της περιόδου της «ελληνικής ζαλάδας» αρχίζουν να ξεδιαλύνονται. Λόγου χάρη, προχθές ο επικεφαλής του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης (EFSF), ο Κλάους Ρέγκλινγκ, δήλωσε ότι «οι επιχειρήσεις διάσωσης της Ελλάδας δεν έχουν στοιχίσει στον Γερμανό φορολογούμενο μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ, αντίθετα η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση και λόγω εισροής κεφαλαίων και λόγω πληρωμής 15 δισ. ευρώ λιγότερα σε τόκους»! Ενώ η κ. Μέρκελ, αφού πρώτα με το «μαχαίρι της εξόδου από το ευρώ στον λαιμό» μάς έβαλε και υπογράψαμε τα «πάντα όλα» απνευστί, χωρίς κανένα περιθώριο λογικής διαπραγμάτευσης δήλωσε κατηγορηματικά προχθές στο BBC ότι «το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφή και τεράστιο πολιτικό λάθος»! Τα συμπεράσματα δικά σας...

Πηγή : ethnos.gr

Χρειάζονται «αντίδοτα»

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Τα οικονομικά μεγέθη, κυρίως εκ των υστέρων, είναι ο πιο αμείλικτος απολογισμός κάθε «σχεδίου σωτηρίας». Το χρέος μας το 2009 ήταν 126% του ΑΕΠ. Το 2011 έφτασε το... 164% του ΑΕΠ. Και τώρα με το «κούρεμα» των 100 δισ., το δάνειο των 130 δισ. και τα σκληρότατα μέτρα της νέας συμφωνίας, ο στόχος είναι το... 2020 (αν επιτευχθεί) να... ξαναπάει το χρέος στο... 120% του ΑΕΠ! Δηλαδή εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε το... 2009, και ήταν η αιτία λόγω αδυναμίας δανεισμού, να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ...

Ολα αυτά μάλλον δεν συνιστούν έναν επιτυχή απολογισμό ενός «σχεδίου σωτηρίας». Μειώσαμε επίσης σε χρόνο-ρεκόρ το πρωτογενές έλλειμμα κατά 20 δισ. χωρίς εξάρτηση των «μέτρων» και των συνεπειών τους από ένα ανεκτό επίπεδο ύφεσης, με συνέπεια μία ανεξέλεγκτη ύφεση, κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας και εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη (ένα εκατομμύριο άνεργοι). Φοβούμαι ότι, παρά το «κούρεμα» των 100 δισ. και τα 130 δισ. για την εξυπηρέτηση του χρέους και τη στήριξη των τραπεζών, το τίμημα που καλείται να «πληρώσει» η πραγματική οικονομία (και η κοινωνία) με την εξαιρετικά μεγάλη αφαίρεση πόρων (εσωτερική υποτίμηση, υπερφορολόγηση κ.λπ.) και την έλλειψη δανείων στην αγορά, θα γίνει «ασήκωτο». Τα οφέλη από το «κούρεμα» και το «δάνειο» είναι πολύ πιθανόν να αναιρεθούν. Και τα θηριώδη πλεονάσματα που απαιτεί το σχέδιο για την επιτυχία του να αποδειχθούν «όνειρα θερινής νυκτός»...

Μακάρι να επιβεβαιωθεί ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος, που στην ομιλία του στο Eurogroup εκτίμησε ότι το «πρόγραμμα» θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και η νέα δανειακή σύμβαση καθώς και η υλοποίηση του PSI, θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και θα μειώσουν τις αβεβαιότητες για την προοπτική της οικονομίας. Ο Μάριο Μόντι, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι οκτώ ηγέτες χωρών της ΕΕ συνυπέγραψαν κοινή επιστολή, η οποία απευθύνεται στον Ρομπάι και στον Μπαρόζο, για ένα ισχυρό αναπτυξιακό ευρωπαϊκό πακέτο, ως αντίδοτο στην κρίση. Το λένε κι άλλοι... Χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα, ιδίως για τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου που δοκιμάζονται, χωρίς εύλογη πιστωτική ροή και ρευστότητα στην αγορά, το «σχέδιο για τη σωτηρία της Ελλάδας» δεν θα «μακροημερεύσει», γιατί δεν θα το αντέξει κανείς. Ούτε η ελληνική κοινωνία, ούτε το πολιτικό μας σύστημα, ούτε οι δανειστές εταίροι μας...

Πηγή : ethnos.gr

Σπίρτα, πυρσοί και κούτσουρα

Άρθρο του Γιώργου Π. Μαλούχου για το "ΒΗΜΑ"


«Στην  ευρωζώνη είναι αρκετοί αυτοί που δεν μας θέλουν πια και πρέπει να τους πείσουμε ότι μπορούμε να μείνουμε σ' αυτήν, να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος, να είμαστε ισότιμοι, αυτοδύναμοι και ανταγωνιστικοί. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Πολλοί παλεύουν με τη φωτιά, στο εξωτερικό και στο εσωτερικό. Αλλοι με πυρσούς και άλλοι με σπίρτα. Ο κίνδυνος σε κάθε περίπτωση είναι μεγάλος. Και το δίλημμα είναι θυσίες και περικοπές ή εθνική καταστροφή». Αυτά είπε χθες ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος στον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Κι είναι σωστά όλα αυτά, όπως και η γνησιότητα της αγωνίας του υπουργού Οικονομικών είναι κάτι περισσότερο από εμφανής. Όμως, τι και ποιους ακριβώς εννοεί άραγε;

Στο εξωτερικό, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς σε ποιους αναφέρεται: στις «αγορές»; Στο Βερολίνο; Καλό θα ήταν όμως να το πει. Γιατί τέτοιες ώρες δεν είναι για γρίφους. Εχει ευθύνη να εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί. Ιστορική ευθύνη. Και αν το εξηγήσει, ίσως βοηθήσει και τη θέση της χώρας. Πάντως, πάλι χθες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε επιτέλους μια κουβέντα ρωτώντας «Ποιος είναι αυτός ο κ. Σόιμπλε που προσβάλλει τη χώρα μου;».

Στο εσωτερικό τώρα, μήπως ο κ. Βενιζέλος εννοεί ότι δυόμιση χρόνια μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από το κόμμα του το βασικότερο, αν όχι το μόνο εμπόδιο για τις μεταρρυθμίσεις ήταν και εξακολουθεί να παραμένει ο αδιατάρακτος βαθύς δεσμός του κόμματος, ιδίως του δικού του, με το κράτος; Μήπως αυτός ο δεσμός είναι όχι απλώς σπίρτο ή πυρσός, αλλά… φλογοβόλο;

Το ΠαΣοΚ δεν είναι εκείνο που για να μην ενοχλήσει τα κομματικά του φέουδα δεν άγγιξε τίποτα στο δημόσιο τομέα; Δεν αποκρατικοποίησε, δεν αναδιοργάνωσε, δεν εξορθολόγισε το παραμικρό. Ακόμα και τώρα, που η χώρα πνέει τα λοίσθια, ποιος κρατάει τα κλειδιά του κρατικού μηχανισμού; Ποιος λέει τη μια μέρα ότι θα γίνουν απολύσεις στο δημόσιο τομέα και την επόμενη λέει ότι δεν θα γίνουν; Ποιος φτιάχνει πακέτα εφεδρειών που καταρρέουν; Ποιος έχει αναλάβει τα μεγαλεπήβολα σχέδια για την περιστολή των άχρηστων οργανισμών του κράτους που ενώ τους βγάζανε καμιά 200αριά, δεν έχει κλείσει, μέχρι στιγμής, κανέναν; Ολόκληρο έτερο αντιπρόεδρο έχει η κυβέρνηση με αυτό και μόνον το αντικείμενο, αλλά το παραμικρό δεν έχει πράξει. Ποια είναι άραγε η… ανταγωνιστικότητά του; Πόσο και πώς προσμετράται; Αν δούλευε σε ιδιωτική επιχείρηση, θα είχε κρατήσει τη θέση του;

Ακόμα, ποιος είναι εκείνος που ακόμα μελετά το τι θα γίνει με το φοροεισπρακτικό μηχανισμό και τη φοροδιαφυγή, αλλά αποτέλεσμα δεν φέρνει; Ποιος διέλυσε ολοσχερώς την ιδιωτική οικονομία για να μην αγγίξει ούτε τρίχα από το κράτος;  Και, ταυτόχρονα, ποιος είναι εκείνος που στην αδυναμία του να πράξει τα απαραίτητα, έχει φορτώσει όλα τα βάρη στα πιο αδύναμα τμήματα του πληθυσμού κι έχει πλέον εξαφανίσει από το χάρτη ότι υπήρχε από αστικό κορμό αυτής της χώρας;

Ποιος είναι συνεπώς εκείνος που έχει κάνει την Ελλάδα να είναι παντελώς αναξιόπιστη στο οτιδήποτε, δίνοντας δυστυχώς, έτσι ένα πολύ γερό άλλοθι στην άσκηση πολιτικών και πιέσεων που διαλύουν τη χώρα; Τι άλλαξε από τα κακώς κείμενα δυόμιση χρόνια τώρα;… Η ουσιαστική απάντηση είναι μία και μόνη: απολύτως τίποτα.

Ετσι, είναι εύλογο το ερώτημα, ποιος είναι εκείνος που δεν έμαθε τίποτα απ’ όλα αυτά που τώρα φέρνουν τον κατακλυσμό. Δεν είναι οι ηγεσίες δεν τόλμησαν το παραμικρό; Που δεν έμαθαν τίποτα από όλο το κακό που βρήκε τη χώρα; Καλά είναι λοιπόν τα μεγάλα λόγια, ωραία είναι και τα σπίρτα, καλοί είναι και οι πυρσοί, μα δυστυχώς, το μεγαλύτερο και πιο φονικό απ’ όλα τα προβλήματα του τόπου, είναι, δυστυχώς, τα μεγάλα του κούτσουρα…

Πηγή : tovima.gr

Η Ιταλία και η ελληνική «πολιτική κουζίνα»

Άρθρο του Ζώη Τσώλη για το "ΒΗΜΑ"

Οσοι ακόµη αναρωτιούνται για το πώς φθάσαµε στα όρια της χρεοκοπίας δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης Μόντι στη γείτονα Ιταλία, η οποία παρ’ ότι βρέθηκε – και αυτή – στη δίνη των κερδοσκοπικών επιθέσεων εξακολουθεί να δανείζεται από τις αγορές, απέφυγε τον οικονοµικό έλεγχο του ∆ΝΤ και ανακτά την εµπιστοσύνη όλου του κόσµου.

Τι έκανε λοιπόν ο κ. Μάριο Μόντι, ο οποίος σηµειωτέον αποφάσισε να επιστρέφει τον µισθό του πρωθυπουργού στο ιταλικό ∆ηµόσιο, κάτι που κανένας έλληνας πολιτικός ή τεχνοκράτης δεν µπόρεσε να πράξει;

Απλούστατα, µετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι σχηµάτισε κυβέρνηση σωτηρίας µε 12 υπουργούς, προσωπικότητες κοινής αποδοχής στη χώρα του.

Εφάρµοσε µια κι έξω το πακέτο λιτότητας που στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στην αύξηση συντελεστών ΦΠΑ, των φόρων πολυτελούς διαβίωσης, στο πάγωµα των µισθών στο ∆ηµόσιο και στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 χρόνια για τις γυναίκες και στα 66 για τους άνδρες, σε συνδυασµό µε µικρές – ανεκτές – µειώσεις των συντάξεων.

Και τώρα προχωρεί στις διαρθρωτικές αλλαγές ξεκινώντας από την πλήρη, γενική απελευθέρωση του ωραρίου των καταστηµάτων, συµπεριλαµβανοµένων των φαρµακείων, τη χορήγηση νέων αδειών ταξί, προσδοκώντας ότι τα µέ τρα αυτά, σε συνδυασµό µε ελαστικές µορφές απασχόλησης, θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη και θα απορροφήσουν ένα µέρος των ανέργων. Το επόµενο βήµα µετά την κατάργηση των περιφερειακών συµβουλίων είναι να ελέγξει τα οικονοµικά και, κυρίως, τον δανεισµό των δήµων, που αποτελούν τη µεγάλη «µαύρη τρύπα» για την ιταλική οικονοµία, όπως συµβαίνει και στην Ελλάδα.

Αυτό που κάνει την κυβέρνηση Μόντι να ξεχωρίζει είναι η αµεσότητα και η ταχύτητα στην εφαρµογή των αποφάσεων οικονοµικής πολιτικής. Σε δύο µήνες άλλαξε την ατµόσφαιρα, διώχνοντας τους κλόουν από το πολιτικό προσκήνιο.

Στη χώρα µας, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, όλοι οι πολίτες, βιώνουµε τα δραµατικά αποτελέσµατα µιας αποτυχηµένης πολιτικής την τελευταία διετία, η οποία εφαρµόστηκε από άσχετους έως επικίνδυνους πολιτικούς – όπως κατηγορούν αλλήλους τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ – και τώρα πνιγόµαστε από τις οσµές της «πολιτικής κουζίνας» στα παρασκήνια.

Μπορεί ο έλληνας πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήµος να απολαµβάνει της εµπιστοσύνης της µεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, να γνωρίζει πολύ καλά τις τεχνικές και τις πολιτικές που θα τραβήξουν τη χώρα από το τέλµα της ύφεσης, αλλά όσο κι αν ο ίδιος το θέλει, το αποτέλεσµα είναι αυτό που θα κρίνει την κυβέρνησή του. Το παράδειγµα είναι δίπλα µας... 

Πηγή : tovima.gr