Πραγματικός Αρμαγεδδών...

Άρθρο της Ζέζας Ζήκου για την kathimerini.gr


Θλιβερή εικόνα για την Ελλάδα δίνει έκθεση της Κομισιόν, που παραπέμπει σε εικόνα τριτοκοσμικής χώρας. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δοκιμάζονται σε συνθήκες φτώχειας. Τα τελευταία τρία χρόνια διαλύθηκαν τα πάντα και θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναγίνουν όπως ήταν. Από το τρίτο τρίμηνο του 2009 μέχρι το τρίτο τρίμηνο του 2011, ημέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, χάθηκαν 462.000 θέσεις εργασίας.

Σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν, το ποσοστό των Ελλήνων που δεν είναι σε θέση να καλύψουν βασικές διατροφικές τους ανάγκες φτάνει πλέον στο 11,6%, με τον μέσο όρο της Ε. Ε. στο 8,1%, ενώ επιδεινώθηκε κατά 2,3% μέσα σε δύο χρόνια. Αντίστοιχη αύξηση σημειώθηκε στο ποσοστό ατόμων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Δηλαδή 1 στους 10 Ελληνες δεν έχει ούτε να φάει σαν άνθρωπος! Η ανεργία των νέων βρέθηκε σε ιστορικό υψηλό - στο 50% στην Ελλάδα, όπως και στην Ισπανία.

Αναφορικά με τους ανέργους που δεν καταφέρνουν να βρουν δουλειά ύστερα από ένα χρόνο αναζήτησης, σ’ αυτή τη θέση βρίσκεται το 9,1% του εργατικού δυναμικού, δηλαδή 355.000 άτομα.

Η Κομισιόν αναφέρει ότι το επίδομα ανεργίας δίνεται μόνο για 12 μήνες και ως εκ τούτου «η φτώχεια ανάμεσα στους ανέργους είναι πιθανό να αναδειχθεί στο βασικότερο ζήτημα» για την Ελλάδα. Δυσοίωνη είναι και η έκθεση του ΙΟΒΕ, που προβλέπει συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 5% για φέτος και διατήρηση της ανεργίας σε ανοδική τροχιά, με ηπιότερο μεν ρυθμό απ’ ό, τι πέρυσι, αλλά στην περιοχή του 20%.

Το Ιδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) στην τριμηνιαία έκθεσή του επισημαίνει ότι οι διαδοχικές δέσμες δημοσιονομικών μέτρων και οι επιπτώσεις των οποίων στο εισόδημα δεν έχουν ακόμα (!) εκδηλωθεί, θα περιορίσουν περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα.

Οπως ανέφερε σε συνέντευξη Τύπου, χθες, ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Γιάννης Στουρνάρας, σε συνδυασμό με τη σημαντική δημοσιονομική προσαρμογή που ακόμη απαιτείται (περίπου 12 δισ. ευρώ για τη διετία 2013- 2014), η Ελλάδα χρειάζεται να ενισχύσει τόσο την ανταγωνιστικότητα των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων και υπηρεσιών σε μόνιμη βάση, όσο και την αναπτυξιακή διάσταση της οικονομικής της πολιτικής προκειμένου να βγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και της υπερχρέωσης.

Η πρόσφατη θεσμοθέτηση μέτρων για την ενίσχυση της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας δεν αναμένεται να έχει σημαντικές πρακτικές επιπτώσεις στους πράγματι καταβαλλόμενους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα για περισσότερο από ένα χρόνο, ενώ και οι προταθείσες λύσεις για μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας δεν μπορούν να παράγουν σημαντικά πρόσθετα αποτελέσματα που να είναι δημοσιονομικώς ουδέτερα.

Μεγαλύτερη επίδραση στους μισθούς ασκεί το υφεσιακό κλίμα και ο κίνδυνος της ανεργίας, στοιχεία τα οποία οδηγούν εργοδότες και εργαζομένους σε συμφωνημένες μειώσεις αμοιβών στο πλαίσιο διαπραγμάτευσης των ατομικών συμβάσεων εργασίας.

Οι μειώσεις αυτές, σε συνδυασμό και με τη δυνατότητα μείωσης του κατώτατου μισθού, είναι βασικά μέσα για την επίτευξη του στόχου της μείωσης του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος κατά 15% σε δύο χρόνια και της αντίστοιχης βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας.

Η αναθεώρηση του φετινού προϋπολογισμού θεωρείται επιβεβλημένη, εκτιμά το ΙΟΒΕ, δεδομένων του μεγαλύτερου βάθους της ύφεσης το τρέχον έτος αλλά και της έντονης δυστοκίας που παρατηρείται στη συλλογή εσόδων. Μένει, ωστόσο, να φανεί εάν τα μέτρα που ελήφθησαν επαρκούν για την επίτευξη των νέων στόχων. Σε γενικές γραμμές οι νέοι στόχοι κρίνεται ότι θα μπορούσαν να επιτευχθούν, εφόσον εφαρμοστούν πλήρως τα ληφθέντα μέτρα.

Σε ό, τι αφορά την πορεία της δημοσιονομικής προσαρμογής στις αρχές του 2012, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του πρώτου διμήνου του έτους, στην πλευρά των εσόδων η μεγαλύτερη απόκλιση από τους στόχους διαγράφεται -για άλλη μια χρονιά- στους φόρους εισοδήματος και στον ΦΠΑ.

Στο σκέλος των δαπανών, τα ασφαλιστικά Ταμεία και ο ΟΑΕΔ απορροφούν πόρους πολύ ταχύτερα απ’ ό, τι προβλεπόταν. Παρόμοια εξέλιξη παρουσιάζουν και οι καταναλωτικές δαπάνες, που αυξήθηκαν κατά περίπου 32%. Γενικότερα, σε ό, τι αφορά το έλλειμμα του 2012, πλέον εκτιμάται ότι θα είναι κατά 2,3 δισ. ευρώ μεγαλύτερο.

Πηγή : kathimerini.gr

Να διορθώσουμε τα δικά μας λάθη

Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς για την kathimerini.gr


Είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν οι εταίροι και δανειστές μας είναι να σιωπήσουν από τώρα έως τις 17 Ιουνίου. Δεν θα το κάνουν γιατί η Ε.Ε. δεν έχει μια ενιαία φωνή και γιατί ο κάθε ξένος ηγέτης και αξιωματούχος έχει το δικό του «κοινό» στο οποίο πρέπει να μιλήσει για την ελληνική κρίση. Τα διλήμματα έχουν πλέον γίνει αρκετά καθαρά στον ελληνικό λαό και από εδώ και πέρα είναι θέμα των Ελλήνων πολιτικών να πουν την αλήθεια. Κανένας λαός δεν μπορεί να αποφασίσει για την τύχη του έχοντας ένα πιστόλι στον κρόταφο. Γιατί και έτσι να αποφασίσει, ο στιγμιαίος τρόμος δεν θα τον κάνει ανεκτικό ή λογικό κατά την ταραχώδη περίοδο που θα ακολουθήσει, όποιος και αν κερδίσει. Εχω, όμως, δύο ενστάσεις στο πώς αντιμετωπίζουμε τις δηλώσεις τύπου Λαγκάρντ. Πολλές φορές αντιδρούμε ως λαός με έναν οπαδικό σχεδόν φανατισμό που φτάνει τα όρια του χουλιγκανισμού. Το κάναμε σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν βρίζοντας προσωπικά τους ξένους, στοχοποιώντας χώρες και άτομα. Ποτέ, μα ποτέ δεν βγήκαμε κερδισμένοι από αυτή την τακτική. Μπορεί να μας εκτονώνει, να μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα με τη λογική ότι «τους τα είπα εγώ ένα χεράκι». Δεν δουλέυει όμως έτσι το πράγμα στις διεθνείς σχέσεις, όπου αυτό που μετράει είναι οι συμμαχίες που διαθέτεις, η συγκυρία συμφερόντων και ισχύος των συνομιλητών σου. Οσες, λοιπόν, βρισιές και αν γράφουμε στο Διαδίκτυο, ο αντίκτυπος θα είναι περιορισμένος και πολλές φορές αρνητικός. Αυτό είναι το πρόβλημα με αυτόν τον μάγκικο ψευτοπατριωτισμό εσωτερικής κατανάλωσης. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν κέρδισε, ό,τι κέρδισε, στη Διάσκεψη των Παρισίων με ψευτοτσαμπουκάδες, ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας έβαλε στην ΕΟΚ με αυτή την τακτική. Ηταν ενδοτικοί ή προδότες; Κάθε άλλο, ήξεραν όμως να κερδίζουν την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των ισχυρών ξένων που μπορούσαν να επηρεάσουν τα συμφέροντα της πατρίδας τους. Οι πραγματικές «μαγκιές» του έθνους γράφτηκαν, άλλωστε, με αίμα από τους προγόνους μας που πολεμούσαν επί δέκα και πλέον χρόνια, όχι από οπαδούς της αυτάρεσκης χουλιγκανικής διαμαρτυρίας...

Και κάτι ακόμη. Βρίσαμε την, όντως αψυχολόγητη, κ. Λαγκάρντ, αλλά μήπως έχει πολύ άδικο για το ότι δεν πληρώνουμε φόρους; Και δεν μιλάμε για μεγαλοφοροφυγάδες μόνο σε μια χώρα που καλώς ή κακώς οι μεγάλες εταιρείες δεν φοροδιαφεύγουν. Μιλάμε για τον «αγανακτισμένο» κηπουρό που ουδέποτε έδωσε απόδειξη και τον εστιάτορα στα νησιά που δίνει ένα χαρτί με το περίφημο «κλάσμα»: τόσα με απόδειξη, τόσα χωρίς. Ολα αυτά δεν είναι βαθιές παθογένειες της δικής μας κοινωνίας; Ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει και δοκιμάζεται σκληρά. Οσοι όμως τον οδηγούν στη γλυκειά παρακμή της θυματοποίησης και της αίσθησης πως «όλοι τον κυνηγάνε», δεν προσφέρουν στην υπόθεση της επιβίωσης ενός ιστορικού έθνους. Για να πάμε μπροστά πρέπει να διορθώσουμε τα δικά μας λάθη, να πείσουμε ότι είμαστε αξιόπιστοι ως κράτος και ως χώρα και μετά να διεκδικήσουμε με απεριόριστο τσαμπουκά ό,τι χρειάζεται για να σταθούμε στα πόδια μας

Πηγή : kathimerini.gr

Υστερικοί σαν Ελληνες

Tης Ξενιας Κουναλακη για την kathimerini.gr

Μισό εκατομμύριο χρήστες του Διαδικτύου είδαν μέσα σε λίγα 24ωρα το σποτάκι «I am Hellene» με την Κατερίνα Μουτσάτσου, το οποίο ξεκινά σαν μια πλακατζίδικη αποδόμηση όλων των κλισέ σε βάρος των Ελλήνων (δημόσιοι υπάλληλοι, ούζο, Γιάννης -Γιώργος) και καταλήγει σε ένα σοβινιστικό κρεσέντο και την ανάκρουση του Εθνικού Υμνου. Πρόκειται υποτίθεται για μία νέα εκστρατεία υπεράσπισης της Ελλάδας στο εξωτερικό που βασίζεται σε μια καμπάνια καναδέζικης μπίρας. Χωρίς ίχνος χιούμορ (γέλασε κανείς;), η συμπαθής κατά τα άλλα «Χελληνίδα» (λόγω δασείας), και ουχί Γραικιά, ηθοποιός και τραγουδίστρια ξεσπά μέσα σε ενάμιση λεπτό σε ένα υστερικό παραλήρημα, όπου παρελαύνουν εξίσου παρωχημένα στερεότυπα με αυτά που καταρρίπτονται στην αρχή. Το άφατο συμπέρασμα είναι: «όταν εμείς κάναμε πολιτισμό, εσείς τρώγατε βελανίδια, γι’ αυτό πλερώστε».

Περίπου αυτό ήταν και το νόημα της προχθεσινής παρέμβασης από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων στην αίθουσα των Γλυπτών του Παρθενώνα, στο Βρετανικό Μουσείο. Μέλη του συλλόγου σήκωσαν ΚΚέδικης αισθητικής πανό με το σύνθημα «Δεν μπορούν να πληρώσουν, δεν θα πληρώσουν. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα». Εμμέσως πλην σαφώς υπονοείται: «σιγά μη σας επιστρέψουμε τα δανεικά, εδώ εσείς δεν μας γυρνάτε τα Ελγίνεια».

Είχε προηγηθεί η διαφήμιση γνωστής μάρκας ουίσκι, που έδειχνε διάφορους cool τύπους με άρια κυρίως χαρακτηριστικά και λυγερή κορμοστασιά να περπατάνε υπό τους ήχους του ύμνου της Λίβερπουλ μέσα στη βροχή, να ενώνονται σιγα σιγά και να καταφθάνουν σε ένα ηλιόλουστο ξέφωτο υπό την προτροπή: «Συνέχισε να περπατάς Ελλάδα». Η κατακλείδα και αυτής της προσπάθειας: «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». (Ποτάμι τα δάκρυα των τηλεθεατών, που ξόρκισαν τη συγκίνησή τους με ένα Τζόνι on the rocks).

Αλήθεια, ποιος Ελληνας αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτές τις εκστρατείες; Γιατί τόση επιτήδευση και υστερία; Οταν μία χώρα ξεπατικώνει σποτ για αλκοολούχα ποτά για να ενισχύσει το brand name της διεθνώς, υπάρχει πρόβλημα. Αυτό είναι βέβαιο.

Εχουν κάτι μελαγχολικό αυτές οι εκστρατείες προώθησης, υποτίθεται, της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας. Γιατί μετά τη διετή καταβαράθρωση του γοήτρου της χώρας το μόνο που μας φταίει (πάλι!) είναι οι άλλοι. Καμία διάθεση αυτοκριτικής ή αυτοσαρκασμού. Ιχνος περισυλλογής και σοβαρού διαλόγου «πώς φτάσαμε ώς εδώ» και «ποια είναι η θέση μας μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και το νέο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον». Με σοβαροφάνεια και υστερία εμείς, οι αιώνια αδικημένοι Ελληνες, προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Ομως με απλουστευτικά επιχειρήματα όπως «εμείς εφηύραμε τη δημοκρατία», δικός μας είναι ο Σωκράτης και η λέξη «αγορά», το πολύ πολύ... να πουλήσουμε καμιά καναδέζικη μπίρα.


Πηγή : kathimerini.gr

Το πέτυχαν... Κρατικοποιούνται (;) οι ελληνικές τράπεζες

Άρθρο Της Ζέζας Ζήκου


Λες, ας μη δώσεις σημασία σε δήθεν λεπτομέρειες... Eντάξει, αν ζυγίσεις την πολιτική που παράγουν, δεν βγάζεις ούτε δύο δράμια ενδιαφέρον. Λες, ξανά και ξανά, ας μη δώσεις σημασία σε λεπτομέρειες, επειδή αποσιωπούνται από το σύστημα... Και απορείς πώς μπορεί πολιτικοί, καθηγητάδες, τραπεζίτες, δημοσιογράφοι και λοιποί... να έχουν χειραγωγηθεί τόσο ώστε να παραποιούν τις εξελίξεις. Aλλά, δεν πρόκειται απλώς περί αυτού.

Το ερώτημα παραμένει μετέωρο: πρόκειται για πρωτοφανή ανικανότητα ή δρομολογημένη εξέλιξη; Εντάξει... Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν πολλά. Εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες. Αλλωστε, τι σημασία έχουν πλέον οι τραπεζίτες, αφού έχει χρεοκοπήσει η οικονομία. Οι οικονομολόγοι που έχουν εμπειρία στις κρίσεις χρέους, προ πολλού το έχουν προβλέψει. Ματαίως, και η στήλη επί σειρά μηνών το έχει επισημάνει.

Οντως, πολλές φορές έχει αποδειχθεί πως οι τραπεζίτες συνήθως κάνουν μεγαλύτερο κακό, από καλό! Πάντα θυμάμαι την άποψη του Keynes: πως ένας «καλός» τραπεζίτης δεν είναι αυτός που προέβλεψε τους κινδύνους και τους απέφυγε, αλλά, δυστυχώς, αυτός του οποίου τα ερείπια της πολιτικής του τα συμμερίζονται με έναν συμβατικό και ορθόδοξο τρόπο οι υπόλοιποι τραπεζίτες, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς στην πραγματικότητα να τον κατηγορήσει και τα πληρώνουν οι φορολογούμενοι.

Παρ’ όλες τις θριαμβολογίες για την επιτυχή έκβαση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους -του διαβόητου PSI- η επόμενη μέρα είναι «μαύρη» για τις ελληνικές τράπεζες, έχω γράψει πολλές φορές. Οι «τρύπες» που άφησε το «κούρεμα» των ομολόγων στις ελληνικές τράπεζες είναι τεράστιες και οι ζημίες τους θα αποτυπωθούν στα αποτελέσματα της χρήσης του 2011 που ανακοινώνονται σήμερα. Χθες, επί τρεισήμισι ώρες, η συνάντηση του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο, με κύριο θέμα τους όρους ανακεφαλαιοποίησης μετά το PSI. Ηδη από χθες έχουν φτάσει στην Ελλάδα ειδικά ομόλογα του EFSF ύψους 25 δισ. ευρώ, τα οποία θα εισφερθούν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) μέσω αύξησης κεφαλαίου σε είδος που θα διενεργηθεί. Θα ακολουθήσει η προσωρινή αναπλήρωση των απωλειών για τις τράπεζες, μέχρι την οριστικοποίηση των όρων κεφαλαιακής ενίσχυσης των τραπεζών, η οποία ενδεχομένως να αναβληθεί για μετά τις εκλογές.

Είναι τόσο κρίσιμο το θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και προκειμένου να αποφευχθεί η πολιτική κριτική, η κυβέρνηση αποφάσισε να μην το περάσει από τη Βουλή, αλλά να εγκριθεί με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που θα γίνει μόνο από το υπουργικό συμβούλιο και συγκεκριμένα με Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου. Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, το ελάχιστο ποσοστό συμμετοχής των ιδιωτών μετόχων στις επερχόμενες αυξήσεις κεφαλαίου, για την αποφυγή της άμεσης κρατικοποίησης, θα είναι τουλάχιστον 10%. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών ασκούν αφόρητες πιέσεις στην κυβέρνηση ώστε να διασφαλίζονται μεν τα συμφέροντα του Δημοσίου, αλλά και να παρέχονται σαφή κίνητρα στους ιδιώτες μετόχους, που φτάνουν τις 700.000, για συμμετοχή στις αυξήσεις κεφαλαίου που θα διενεργηθούν. Με τον τρόπο αυτό, τα πιστωτικά ιδρύματα θα παραμείνουν στον έλεγχο του ιδιωτικού τομέα, με την προοπτική επιστροφής της κρατικής βοήθειας που υπολογίζεται ώς και 50 δισ. ευρώ, σε εύλογο χρονικό διάστημα. Στην πράξη, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα παγιδεύτηκε από την κρίση χρέους που έχει οδηγήσει την οικονομία στη χρεοκοπία. Τα «τοξικά» ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, τις έφθειραν ανεπανόρθωτα. Και οι ρυθμίσεις του ελληνικού Δημοσίου, που παροτρύνουν την παύση πληρωμών ιδιωτών και μικρότερων επιχειρήσεων, αύξησαν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η φυγή των μεγάλων διεθνών μετόχων από τις ελληνικές τραπεζικές μετοχές ήταν ραγδαία.

Η χώρα μας έχει δεσμευτεί στο Μνημόνιο και στους δανειστές της (ΔΝΤ και Ε.Ε) κατά τη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης να προσφέρει κίνητρα στους υφιστάμενους ιδιώτες μετόχους να αγοράσουν μετά την παρέλευση τριετίας τις μετοχές από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Μάλιστα το ΔΝΤ εκτιμά ότι από την πώληση αυτή το Δημόσιο θα μπορέσει να εισπράξει περί τα 16 δισ. ευρώ. Το συγκεκριμένο σημείο προκάλεσε την αντίδραση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος σε επιστολή που απέστειλε χθες στον πρωθυπουργό αναφέρει ότι «η διαφορά των 34 δισεκατομμυρίων ευρώ (σ.σ. μεταξύ των 50 δισ. ευρώ που θα καταβάλει το Δημόσιο για την ενίσχυση των τραπεζών και των 16 δισ. ευρώ που θα εισπράξει από την πώληση των μετοχών) θα μετακυλισθεί στις πλάτες των φορολογουμένων».

Πηγή : kathimerini.gr

Wall Street Journal: «Αθλια η συμφωνία για την Ελλάδα»

Άρθρο Της Ζέζας Ζήκου για την " ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Εγώ τώρα τι να πω... Το δράμα συνεχίζεται, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των πειραματισμών όσων παίζουν με το μέλλον της χώρας μας και τα ποικίλα «παιχνίδια» που προσφέρει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κόντρα σε όλες τις επίσημες δηλώσεις, οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μιας οικονομίας που συσσωρεύει οδυνηρό κόστος για τους εργαζομένους, αλλά και για το μέλλον του έθνους μας. Δυστυχώς, πρόκειται για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με καλυμμένη πτώχευση... Ουδείς σχεδόν το ομολογεί ενώ οι ξένες πένες «τεμαχίζουν» το πτώμα της Ελλάδας.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει στοιχεία δραματικής κατάρρευσης. Στο 7% επιδεινώθηκε η ύφεση στην Ελλάδα το τέταρτο τρίμηνο του 2011, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2010, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο στην Ευρωζώνη σημειώθηκε ανάπτυξη 0,7% και στους «27» ανάπτυξη 0,9%.

«Είναι εύκολο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες, στις συντομογραφίες και στα ακρωνύμια που περιβάλλουν το πακέτο διάσωσης των 130 δισ. μαζί με το PSI...» επισημαίνει ο αρθρογράφος της Wall Street Journal και προσθέτει: «Αλλά μην κάνετε λάθος, παραμένει μια άθλια συμφωνία τόσο για την ίδια την Ελλάδα όσο και για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους»!

Ο συντάκτης του άρθρου υποστηρίζει ότι η συμφωνία αυτή συνιστά «μια τεράστια πολιτική και οικονομική ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί τα επόμενα χρόνια». «Μια λεπτομέρεια», αναφέρει το άρθρο, «το σχέδιο δεν θα σώσει στην πραγματικότητα την Ελλάδα. Με τη συμφωνία, οι περικοπές δαπανών του ελληνικού προϋπολογισμού θα αγγίξουν το 20% του ΑΕΠ, τις μεγαλύτερες που έχει κάνει ποτέ χώρα στην ιστορία».

Παράλληλα, το Reuters αποκαλύπτει εμπιστευτικό του έγγραφο του IIF, στο οποίο αναφέρεται ότι το κόστος της χρεοκοπίας της χώρας μας θα προκαλούσε ένα ντόμινο κατάρρευσης στην παγκόσμια οικονομία που ξεπερνά το ένα τρισ. ευρώ! Αντιλαμβάνεται ο καθείς, λοιπόν, το συμφέρον κυβερνήσεων και ξένων τραπεζών να «διασώσουν» την Ελλάδα.

Ο επικεφαλής του IIF, Τσαρλς Νταλάρα, στη συνάντηση υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών του G20 στην Πόλη του Μεξικού, στις 24 Φεβρουαρίου 2012, αποκάλυψε τις σοβαρές και εξαιρετικά έντονες συνέπειες μιας πιθανής ανεξέλεγκτης ελληνικής χρεοκοπίας στην παγκόσμια οικονομία. «Οι ζημίες είναι δύσκολο να υπολογιστούν με οποιοδήποτε βαθμό ακρίβειας, αλλά δύσκολα δεν θα ξεπερνούσαν το ένα τρισ. ευρώ», αναφέρει χαρακτηριστικά το έγγραφο, γνώση του οποίου επικαλείται το Reuters.

Tο έγγραφο υποστηρίζει πως ελληνικό χρεοστάσιο θα οδηγούσε πιθανότατα στην ανάγκη εξωτερικής στήριξης προς την Ιταλία και την Ισπανία για την ανάσχεση του κινδύνου διάχυσης. Οι επιπτώσεις θα ήταν σημαντικές και για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που θα χρειάζονταν ένα «τείχος» σχεδόν 380 δισ. ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια, αναφέρει το κείμενο.

Η ζημία θα ήταν τεράστια και για την ΕΚΤ, καθώς, υποστηρίζει το έγγραφο, η έκθεση της κεντρικής τράπεζας ξεπερνά το 200% της κεφαλαιακής της βάσης, ενώ θα εγείρονταν και υψηλότερες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα. Το έγγραφο φέρει ημερομηνία 18ης Φεβρουαρίου και διαβάθμιση «εμπιστευτικό».

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, που επικαλείται αξιωματούχο με γνώση της πορείας της διαδικασίας του PSI, η συμμετοχή στην ανταλλαγή των ομολόγων αναμένεται να φθάσει στο 75% έως 80%. Οπως σημειώνει ο αξιωματούχος, «η ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής δράσης (CAC’s) είναι σχεδόν βέβαιη». Σε αυτήν την περίπτωση, η συμμετοχή στο PSI θα φθάσει το 90% έως 95%, προσθέτει ο ίδιος.

Είναι προφανές πως το εμπιστευτικό έγγραφο επίτηδες διέρρευσε ώστε η συμμετοχή στο «κούρεμα» να είναι μεγάλη. Αλλωστε, μια παγκόσμια κρίση, μια κατάρρευση της Ελλάδας και στη συνέχεια της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, θα έφερνε πολύ μεγαλύτερες ζημίες στους ομολογιούχους.

Ενώ ζητούν εξαίρεση από το «κούρεμα» της Ελλάδας οι Ιάπωνες! Εξαίρεση των ελληνικών ομολόγων με νόμισμα αναφοράς το γιεν, αξίας περίπου 1 δισ. ευρώ, οι κάτοχοι των οποίων ζουν στην Ιαπωνία, από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ζητεί η ιαπωνική τράπεζα Shinsei. Το πρόγραμμα ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων (PSI) δεν εφαρμόζεται στους κατόχους αυτούς, λόγω χρονικών περιορισμών και των νομικών απαιτήσεων που ισχύουν στην Ιαπωνία, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η τράπεζα – μία εκ των τριών που διαχειρίζεται τους συγκεκριμένους τίτλους στην Ιαπωνία.

Πηγή : kathimerini.gr

Μεταξύ πύρρειας διάσωσης και χρεοκοπίας η χώρα...

Άρθρο της Ζέζας Ζήκου για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"


Οι πεφωτισμένοι ηγέτες του Eurogroup αναζητούσαν μέχρι αργά χθες το βράδυ να βρουν μια νέα «οριστική λύση». Οτι τελικά χρειάζεται ένα ακόμα βαθύτερο «κούρεμα» έως και 75%, έτσι ώστε και το ελληνικό χρέος να καταστεί βιώσιμο και να μη βάλει η Γερμανία και οι άλλες χώρες περισσότερα χρήματα. Το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, παρά το οργουελιανό ακρωνύμιο που του δόθηκε -PSI Νο 1 στις 21 Ιουλίου του 2011 και PSI Νο 2 στις 27 Οκτώβριου του 2011- ώστε να παραπλανά ότι δήθεν οι ίδιοι οι ιδιώτες δανειστές του ελληνικού κράτους το ζήτησαν, τώρα εκδικείται. Και οι δύο συμφωνίες της 21ης Ιουλίου και της 27ης Οκτωβρίου ναυάγησαν. Καθώς η ύφεση της ελληνικής οικονομίας πήρε νέα τροπή πολύ γρήγορα και μάλιστα τόσο ειδεχθή, που επιδείνωσε το πρόβλημα.

Η κεντρική ιδέα ακουγόταν λογική: Γιατί να πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διάσωσης του ελληνικού (και αργότερα του ιρλανδικού, πορτογαλικού κ.λπ. Δημοσίου) μόνον οι φορολογούμενοι των πλεονασματικών κρατών; Γιατί να μην αναλάβουν μέρος του βάρους και οι άπληστοι τραπεζίτες οι οποίοι τόσα χρόνια δάνειζαν με το αζημίωτο τα ανόητα κράτη (την ώρα που γνώριζαν καλά την επισφαλή κατάσταση των δημοσιονομικών τους); Πώς αλλιώς θα τους δινόταν ένα μάθημα κι ένα κίνητρο την επόμενη φορά να προσέχουν σε ποιον δανείζουν; Αυτό το επιχείρημα ακουγόταν εύηχο στο Βερολίνο, στο Παρίσι και βεβαίως στην Αθήνα!

Το θρίλερ για το ποσοστό του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, που αποδεικνύεται εξαιρετικά κρίσιμο για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, κορυφώθηκε χθες. Με τις δύο συμφωνίες, η πρώην κυβέρνηση Παπανδρέου δέχθηκε τη ρετσινιά της επιλεκτικής χρεοκοπίας που συνεπάγεται η «εθελοντική» αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Χωρίς εθνική στρατηγική για το χρέος, η χώρα πλέει σε ευρωπαϊκό κενό.

Οι τράπεζες που θα ενισχυθούν με δημόσια(!) χρήματα θα υποστούν συνέπειες σε πολλούς τομείς, όπως -για παράδειγμα- η παροχή των μερισμάτων τους. Η Κομισιόν παρουσίασε έναν φλου «οδικό χάρτη» για να σταματήσει η μετάδοση της κρίσης του χρέους, προτείνοντας τη «μεγιστοποίηση» της δύναμης πυρός του EFSF χωρίς τα κράτη να συνεισφέρουν περισσότερα χρήματα από αυτά που ήδη έχουν καταθέσει, χωρίς άλλες λεπτομέρειες. Ευρωπαίοι ειδικοί έχουν εργαστεί πάνω σε δύο βασικές επιλογές που είναι γνωστές ως «διαδικασία μόχλευσης» για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος. Και αυτή που θεωρήθηκε ως η πιο εφικτή θα μπορούσε να συμβάλει στην αύξηση της ικανότητας χρηματοδοτικής παρέμβασης του EFSF έως και στα 2.500 δισ. ευρώ τον χρόνο, έναντι μιας ικανότητας δανειοδότησης σήμερα που περιορίζεται σε 440 δισ. ευρώ.

Οπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Wall Street Journal, που επικαλείται ως πηγές «τρία πρόσωπα» που έλαβαν γνώση της «Εκθεσης για τη βιωσιμότητα του χρέους» του ΔΝΤ, το χρέος θα έχει εκτιναχθεί το 2020 στο 129% του ΑΕΠ. «Είναι ακόμη πιο μακριά από το επίπεδο που οι περισσότεροι οικονομολόγοι θεωρούν ότι είναι βιώσιμο το χρέος, καθιστώντας δυσκολότερη από ποτέ τη θέση ότι η χώρα αυτή μια ημέρα να αποπληρώσει το χρέος της», σχολιάζει η εφημερίδα. Προκειμένου να αποφύγει το ρίσκο, το ΔΝΤ έχει ως κανόνα να δανείζει μόνο χώρες που είναι σε θέση, σύμφωνα με αναλύσεις του, να αποπληρώσουν το χρέος τους.

Το ελληνικό χρέος αυξήθηκε στα τέλη του 2011 στο 166% του ΑΕΠ, σύμφωνα με την τελευταία εκτίμηση του ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο. Υστερα από εκτιμήσεις του καθ’ όλη τη διάρκεια του 2010 και στις αρχές του 2011 ότι η Ελλάδα δεν χρειαζόταν να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της, το ΔΝΤ ζήτησε η Αθήνα να συμφωνήσει με τους ιδιώτες πιστωτές της για να το πράξει και να λάβει παράλληλα πρόσθετους πόρους από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Η συνεισφορά του ΔΝΤ σε ένα νέο σχέδιο διεθνούς βοήθειας παραμένει αβέβαιη, καθώς τα κράτη-μέλη του είναι διχασμένα ως προς την πιθανότητα για περαιτέρω χρηματοδότηση μιας χώρας που δεν έχει τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις της.

«Διαπραγματευόμαστε για να ελαφρύνουμε το χρέος», δήλωσε ο πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος... Παράλληλα, ο Ομπάμα, η Μέρκελ και οι λοιποί... ανταγωνίζονται σε προσπάθειες «σωτηρίας» για τη χώρα μας. Οπως, για την αποπληρωμή των χρεών μας, την ισορροπία στα δημόσια οικονομικά και τον περιορισμό της απληστίας των ιδιωτών δανειστών μας! Ομως, όλα αυτά πλήττουν την ανάπτυξη. Και το δεύτερο είναι ότι ο πανικός αποδεικνύεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού η απώλεια της εμπιστοσύνης στα κρατικά ομόλογα αποδυναμώνει τις τράπεζες και οι αποδυναμωμένες τράπεζες αποδυναμώνουν με τη σειρά τους τα κράτη.

Πηγή : kathimerini.gr

Η βία ως κορυφή της ανομίας

Άρθρο Tου Πασχου Μανδραβελη

Οι προβοκάτορες που έκαψαν 45 κτίρια στην Αθήνα (και μαζί κάποια από τα λίγα αρχιτεκτονικά κοσμήματα που απέμειναν) είναι καλά οργανωμένοι. Δεν μιλάμε μόνο για τις νύχτες της καταστροφής, που με εκπληκτική μαεστρία χτυπούν και κρύβονται ανάμεσα σε απλούς διαδηλωτές, αλλά για όσα προηγούνται της καταστροφής.

Κατ’ αρχήν αυτοί οι προβοκάτορες γεμίζουν με γκράφιτι τους τοίχους της Αθήνας, που έχουν ως κεντρικό σύνθημα «φωτιά στις τράπεζες». Κάθε γωνιά του Κέντρου διαλαλεί «Βάρκιζα τέλος, πόλεμος ταξικός». Μαύρες αφίσες κοσμούν τους τοίχους, επιχειρηματολογώντας για την ανάγκη της καταστροφής ως μέσο εξέγερσης. Είναι τόσο καλά οργανωμένοι που πείθουν χιλιάδες διαδηλωτές να φωνάζουν «να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή». Μάλιστα έχουν διεισδύσει στο ΚΚΕ, βουλευτής του οποίου αντέδρασε την Κυριακή ως κοινός τραμπούκος. Για τον ΣΥΡΙΖΑ (που εκ της δομής του είναι πιο χαλαρός) δεν το συζητάμε· σουρωτήρι τον έχουν κάνει. Μάλιστα έχουν πείσει βουλευτές του να τρέχουν στα δικαστήρια -απ’ άκρου εις άκρον της επικράτειας- να γνωμοδοτούν για την αθωότητα κάθε παρανομούντος που το παίζει εξεγερμένος.

Εκεί δε που οι προβοκάτορες κάνουν χρυσές δουλειές είναι στο Διαδίκτυο. Χιλιάδες σελίδες υμνούν την «εξέγερση», κοσμώντας την με εικόνες βίας και καταστροφής· μπλέκουν τη νόμιμη με την παράνομη βία της Αστυνομίας· ανακυκλώνουν μύθους περί επανάστασης που θα γεννηθεί στα αποκαΐδια της κοινωνίας.

Το έχουμε γράψει και παλαιότερα: η παράνομη αστυνομική βία (γιατί υπάρχει και η νόμιμη) είναι πρόβλημα για μια δημοκρατία. Πρόβλημα όμως είναι και η ατιμώρητη, παράνομη, βία ομάδων που σπάνε, καίνε και πλιατσικολογούν. Δεν είναι ευθέως η Αριστερά πίσω από αυτή τη βία, ούτε καν οι πιο παλαβές εκδοχές της. Είναι χουλιγκάνοι που χρησιμοποιούν συνθήματα της Αριστεράς για να δείχνουν ότι κατάγονται από «τρανή γενιά».

Υπάρχει όμως και η υποκρισία της Αριστεράς μπροστά στο φαινόμενο, που το θρέφει. Οταν κηρύσσει την παρανομία των νόμων, πώς μπορεί να στηλιτεύσει αυτούς που παρανομούν; Οταν επιχειρηματολογεί ότι ζούμε σε χούντα ή κατοχή πώς να καταδικάσει τους «αντιστασιακούς»; Γι’ αυτό καταφεύγει σε περίτεχνα σχήματα περί «προβοκατόρων» και άλλων δαιμονίων. Από τη στιγμή που «νόμος» ορίζεται ότι θέλει το κόμμα, γιατί να μην γίνεται «νόμος» ότι αποφασίσει η μικρή ομαδούλα; Οι ηθικοί όροι δεν αρκούν. Δεν είναι πιο παράνομη κατάληψη ενός υπουργείου από το κάψιμό του· διαφέρει μόνο ως προς το μέγεθος της ζημιάς. Αν η σκέψη μπει στον ολισθηρό δρόμο του σχετικισμού, δεν υπάρχει πάτος. Αφού η χαμηλή παρανομία έχει νομιμοποιηθεί με βάση τις διακηρυγμένες προθέσεις το κάψιμο μαγαζιών είναι ακόμη πιο «νόμιμο», αφού είναι «επαναστατικότερες» οι προθέσεις εκείνων που βάζουν «φωτιά στην καταναλωτική κοινωνία».

Υπάρχει διάχυτη η κουλτούρα της ανομίας στην ελληνική κοινωνία και η κορυφή της είναι η βία. Βασίζεται σε μετα-αριστερές ανοησίες περί «δικαίου» που παράγουν οι προθέσεις, περί «βίας» που είναι ενσωματωμένη στα κύτταρα της αστικής δημοκρατίας κ.λπ. Οσο λοιπόν η Αριστερά δεν χωρίζει τα τσανάκια της με αυτές τις λογικές, θα λούζεται τα υποπροϊόντα τους.

Πηγή : kathimerini.gr

...και η επίσημη Ελλάδα συμπαρίσταται γενικώς

Άρθρο της ΖέΖας Ζήκου για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"



Συμπαρίσταται στην καταστροφή της, που έχει το ωραίο όνομα της «σωτηρίας». Συμπαρίσταται γενικώς στους κουκουλοφόρους και συμμερίζεται την ικανοποίηση των εταίρων - δανειστών μας από το ολοκαύτωμα συνειδήσεων στη Βουλή και ιστορικών κτιρίων στην καρδιά της Αθήνας.

Συμπαρίσταται στην αυτοκαταστροφή της, με το ακόμα πιο ωραίο όνομα της «σύνεσης» του πολιτικού συστήματος, που «ήρθε επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο». Δηλαδή, στην ύφεση, την αποαπένδυση, την ανεργία και τη φτώχεια.

Επίσης, «συμπαρίσταται» στις προσπάθειες του ευρωπαϊκού άξονα να επιβάλει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση μια σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία με αυστηρότατες ποινές, ένα ψευτοπροτεσταντικό μοντέλο στυγερής λιτότητας, με διαρκώς μειούμενους μισθούς και συντάξεις, με παράταση του εργασιακού βίου σχεδόν έως τα όρια του κατά χώραν προσδόκιμου ζωής και με διαρκώς ογκούμενη την ανεργία. Αλλά και με τα υπολείμματα του κοινωνικού κράτους να διασκορπίζονται και αυτά. Εχει άλλωστε δείξει ότι διαθέτει όλα τα διαλυτικά προσόντα.

Την προχθεσινή υπερψήφιση από τη Βουλή της δεύτερης δανειακής σύμβασης της χώρας χαιρέτισε χθες με ικανοποίηση η Γερμανίδα καγκελάριος, επισημαίνοντας ότι ήταν ένα «πολύ σημαντικό» βήμα και πως πρέπει πλέον να προχωρήσουν τα προγράμματα μεταρρυθμίσεων που πηγαίνουν πέρα από τις περικοπές των δαπανών: «Αυτό δεν είναι μόνο για την εξοικονόμηση, είναι επίσης και για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και, πάνω από αυτό, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα βοηθήσει τους θεσμούς να συσταθούν καλύτερα», σημείωσε η φράου Μέρκελ. «Είναι σημαντικό για εμάς η Ελλάδα να έχει την ευκαιρία να επιστρέψει στις αγορές το έτος 2020 με βιωσιμότητα του χρέους στο 120%», πρόσθεσε η σιδηρά καγκελάριος.

Ερωτηθείσα, δε, αν τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Αθήνα ήταν πολύ σκληρά, η φράου Μέρκελ υποσχέθηκε πως θα μπορούσε να επιλεγεί ένα σχέδιο Μάρσαλ(!), το οποίο βοήθησε στην αποκατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η φράου Μέρκελ είπε ότι είναι ήδη διαθέσιμα τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία, ειδικά για τις μικρότερες επιχειρήσεις που αναζητούν κεφάλαια, αλλά επέμεινε ότι «κάτι πρέπει να γίνει για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οριστικοποιούμε τώρα αυτό το πρόγραμμα».

Στο ίδιο μήκος ικανοποίησης βρέθηκε και ο Ευρωπαίος επίτροπος των Οικονομικών Ολι Ρεν, λέγοντας ότι «η προχθεσινή ψήφος ήταν η έκφραση της αποφασιστικότητας της χώρας να βάλει τέλος στη δίνη των μη διατηρήσιμων δημοσίων οικονομικών και στην απώλεια της ανταγωνιστικότητας». Ο κ. Ρεν ανέφερε σε γραπτή δήλωσή του ότι το νέο πρόγραμμα θα παράσχει στην Ελλάδα πρωτοφανή οικονομική βοήθεια και αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους εταίρους της, ενώ και η Κομισιόν έχει ισχυρή δέσμευση για να ενισχύσει τη βοήθειά της προς την ελληνική κυβέρνηση. Ο επίτροπος Ρεν αναφέρει ότι το δεύτερο πρόγραμμα λιτότητας είναι μεν απαιτητικό, αλλά θα αποδώσει και θα βοηθήσει την Ελλάδα, σημειώνοντας όμως ότι θα χρειαστεί χρόνος και προσπάθεια από την ελληνική κοινωνία. Κάλεσε δε τις πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας να δεσμευθούν ότι θα εφαρμόσουν το πρόγραμμα. «Το οικονομικό μοντέλο που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα ώς το 2009 απέτυχε και η χώρα ζούσε επί σειράν ετών πάνω από τις δυνατότητές της», τονίζει, υποστηρίζοντας ότι για γυρίσει η Ελλάδα σελίδα πρέπει να βελτιώσει τις διαρθρωτικές της αδυναμίες.

Βέβαια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ψελλίζουν διάφορες ενστάσεις, αλλά εν τέλει συντάχθηκαν πίσω από το κοντόθωρο όραμα της τακτικίστριας Μέρκελ, τόσο τακτικίστριας και καιροσκόπου, που λαμβάνει μεγάλες αποφάσεις για την Ευρώπη ανάλογα με το κλίμα στα γερμανικά κρατίδια και ανάλογα με τα ανθελληνικά ή αντιμεσογειακά πρωτοσέλιδα της Bild. H κ. Μέρκελ πιθανόν οραματίζεται τη Γερμανία σαν ένα πλούσιο νησί μέσα στην Ευρώπη, που απολαμβάνει όλα τα οφέλη της ασύμμετρης Ευρωζώνης, ως ισχυρή, χωρίς να θέλει να επωμιστεί κανένα κόστος εξισορρόπησης. Οι ασθενέστεροι κρίκοι της ασύμμετρης Ευρώπης σύρονται τώρα πίσω από την τιμωρητική ηγεμονία του Βερολίνου. Για πόσο ακόμη; Η πειθάρχηση στο γερμανικό όραμα δεν φαίνεται ικανή να προστατέψει τους ευρωπαϊκούς λαούς από τη φτώχεια και την ανασφάλεια· στην πρόσφατη σύνοδο δεν ακούστηκαν ούτε καν σαν ευχές λέξεις - κλειδιά για την Ε.Ε., όπως ανάπτυξη, συνοχή, σύγκλιση.

Πηγή : kathimerini.gr

Το Μνημόνιο, ο φόβος και η δημοκρατία

Άρθρο του Σταύρου Λυγερού για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Το 2010 έθεσαν στον ελληνικό λαό το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Το 2011 του έθεσαν το «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα του θέτουν το «διάσωση ή χρεοκοπία». Πρόκειται για παραλλαγές του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος, που επιδέχεται μία μόνο απάντηση. Είναι ο γνωστός μονόδρομος της κυβερνητικής -και όχι μόνο- ρητορικής.

Ορισμένοι εξ αυτών δεν περιορίζονται στα όρια της φθηνής - αντιαισθητικής προπαγάνδας που στηρίζεται στην άμετρη κινδυνολογία. Καταφεύγουν και στην ιδεολογική τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντας «εθνική προδοσία» τη διαφορετική άποψη! Δεν ακυρώνουν μόνο την έννοια της πολιτικής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Αναμενόμενο. Η θεραπεία - σοκ στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη δημοκρατία. Υπενθυμίζουμε ότι πρωτοεφαρμόστηκε στη Χιλή με εργαλείο τα τανκς του Πινοσέτ. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει ο φόβος των τανκς. Καλλιεργείται συστηματικά, όμως, ο «μεταμοντέρνος» φόβος ότι το πιο μικρό «όχι» στην τρόικα θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να παραλύουν και να κατακερματίζουν την κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «χρεοκοπία ή διάσωση», αλλά εάν το νέο πακέτο (PSI, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) έχει τις προϋποθέσεις να αποτρέψει τη χρεοκοπία και να ανατάξει την οικονομία. Καθόλου τυχαίο ότι η επίσημη συζήτηση δεν εστιάσθηκε στο καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας αυτό ερώτημα, αλλά σε επιμέρους πτυχές, όπως οι συντάξεις και ο κατώτατος μισθός. Καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι οι σταυροφόροι του Μνημονίου προβάλλουν μονομερώς και με κραυγαλέα υπερβολή τις αρνητικές συνέπειες της παύσης πληρωμών, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να πουν πού οδηγεί το νέο πακέτο.

Στο σημείο που έχει φθάσει η Ελλάδα όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι. Μία ορθολογική συζήτηση θα έπρεπε να βάλει νηφάλια στο τραπέζι τα συν και τα πλην κάθε πολιτικής, ώστε να επιλέξουμε το μικρότερο κακό, την πολιτική που έχει συνδυαστικά το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα και το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Το πολιτικό σύστημα δεν διεξάγει μία τέτοια συζήτηση για τον ίδιο λόγο που δεν επεξεργάσθηκε ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας.

Η άποψή μας επιγραμματικά είναι πως με το νέο πακέτο θα συμβεί ό,τι με το πρώτο Μνημόνιο. Θα αγοράσουμε πανάκριβα χρόνο, αλλά δεν θα αποτρέψουμε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως, θα τη βρούμε μπροστά με πολύ δυσμενέστερους όρους. Παρά τα αντικοινωνικά μέτρα, η οικονομία θα βυθισθεί βαθύτερα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό του προγράμματος. Ο εκτροχιασμός θα προκαλέσει δυναμική ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας - κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, γεμάτη οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, θα έχει στερηθεί τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της. Με άλλα λόγια, θα καταστεί για πολλά χρόνια έρμαιο των δανειστών της. Κι αυτά, εάν δεν μεσολαβήσει κοινωνική έκρηξη.

Πηγή : kathimerini.gr

Εθνική προδοσία

Άρθρο Του Νικου Xρυσολωρα για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

«Προπαγάνδα», σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η επιλεκτική μετάδοση πληροφοριών –ενίοτε εσφαλμένων– στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης χειραγώγησης της κοινής γνώμης προς ίδιον όφελος. Η προπαγάνδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στον δημόσιο διάλογο. Αυτό που είναι πρωτοφανές είναι το περιεχόμενο, η στόχευση και η ένταση της προπαγανδιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας.

Οι πρωτεργάτες και ενορχηστρωτές της εν λόγω επιχείρησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μοναδικός λόγος χάρη στον οποίο μπορούμε ακόμη να βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ και τους –έστω συρρικνωμένους– τραπεζικούς λογαριασμούς μας είναι η στήριξη που παρέχει στις τράπεζές μας το Ευρωσύστημα. Ξέρουν επίσης ότι η άτακτη χρεοκοπία ισοδυναμεί με εκπαραθύρωση από το ευρώ και –στη συνέχεια– έξοδο από την Ε.Ε. Επομένως συνειδητοποιούν τις διπλωματικές, πολιτικές και αμυντικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Καταλαβαίνουν ότι η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα χωρίς καμία ανταλλακτική αξία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία. Ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενές έλλειμμα, άρα ακόμη και αν δεν πλήρωνε ούτε ευρώ σε τόκους από αύριο, πάλι «μέσα» θα έμπαινε. Γνωρίζουν ακόμη πως το ελληνικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί, να έχει καύσιμα για τα μαχητικά και τα πυροσβεστικά του, ρεύμα για τα σχολεία του και γάζες για τους ασθενείς του, χάρη στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Τους Ευρωπαίους φορολογούμενους –οικοδόμους, δασκάλους, αγρότες, ή υπαλλήλους– τους οποίους προτείνουν χωρίς αιδώ να φεσώσουμε, βάζοντάς τους στην ίδια μοίρα με τους κερδοσκόπους και τους ιδιώτες πιστωτές μας. Τέλος, γνωρίζουν ότι, όπως σε κάθε ναυάγιο, έτσι και στη χρεοκοπία, αυτοί που επιβιώνουν είναι οι επιβάτες της πρώτης θέσης.

Τα ξέρουν όλα αυτά, λοιπόν. Δεν μπορεί να μην τα ξέρουν. Είναι άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή άνθρωποι που τέλος πάντων γνωρίζουν απλή αριθμητική. Κι όμως, τα αποκρύπτουν με τον πλέον δόλιο τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζουν κάτι αοριστολογίες του τύπου «ε, δεν λέμε και ότι θα ήταν εύκολη επιλογή η χρεοκοπία», χωρίς όμως να υπεισέρχονται στις εφιαλτικές λεπτομέρειες. Και το κάνουν φυσικά σκόπιμα. Οπως σκόπιμα δυναμιτίζουν το κλίμα, αναφέρονται σε φανταστικές συνωμοσίες, υποδύονται τα παλικάρια της φακής απέναντι στους εταίρους μας, παραπλανούν και υπόσχονται ανύπαρκτους παραδείσους, με Χιλιαστικές ανοησίες για ξανθά ή μελαψά γένη που θα μας σώσουν.

Το δηλητήριό τους έχει ποτίσει την κοινωνία μας. Το ακούς να ρέει στο ταξί, στο λεωφορείο, στις συζητήσεις του καφενείου, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στη Βουλή: οι ίδιοι που υπόσχονταν παλιότερα ότι μπορούμε να δανειζόμαστε εσαεί χωρίς να πληρώσουμε ποτέ, τώρα υπόσχονται ότι όλα θα λυθούν με ένα άλμα στο κενό. Οι ευκολόπιστοι τσιμπάνε μαζικά, αλλά «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»...

Ποιος είναι, όμως, ο στόχος των προπαγανδιστών; Ορισμένοι εξ αυτών θέλουν να επωμιστούν άλλοι το βάρος της προσαρμογής και εκείνοι να αποκομίσουν οφέλη, έχοντας διαχωρίσει τη θέση τους. Αλλοι να πάνε στον πόλεμο δηλαδή και άλλοι να μαζέψουν τα παράσημα.

Μερικοί καίγονται να διατηρήσουν τα προνόμια των πελατειακών τους δικτύων, έστω και με δραχμές. Διότι σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα τους είναι δύσκολο να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους και να βολεύουν «τα δικά τους παιδιά». Κανείς τότε δεν θα τους δίνει σημασία, μόνοι θα πίνουν τον εσπρέσο στην πλατεία, σπάνια θα χτυπάει το τηλέφωνο για παρακαλετά. Σε μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Ελλάδα, τέτοιοι καταχραστές δεν θα έχουν άλλη θέση εκτός από το περιθώριο. Προκειμένου λοιπόν να μη βγάλουν το δάχτυλο από το μέλι της εξουσίας, υποκρίνονται ότι «προσπάθησαν αλλά δεν γίνεται τίποτα», ενώ η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη όχι χάρη σε αυτούς, αλλά παρά τις προσπάθειές τους.

Τέλος, οι πλέον αχρείοι πρακτορεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους που έχουν βγάλει περιουσίες στο εξωτερικό και θέλουν να αγοράσουν στη συνέχεια την Ελλάδα με ψίχουλα. Για να επιτύχουν τον απαίσιο στόχο τους, δεν διστάζουν να βάλουν το κεφάλι όλων των υπολοίπων στη λαιμητόμο. Παρουσιάζουν την ύφεση ως την απόλυτη καταστροφή και μας βομβαρδίζουν με περισπούδαστες αναλύσεις, την ώρα που με τις θέσεις τους μας σπρώχνουν στον εμφύλιο πόλεμο και την εξαθλίωση.

Με τι άλλο ισοδυναμούν τα παραπάνω, εκτός από εθνική προδοσία;

Η φοβερή αυτή κατηγορία, η πιο βαριά κουβέντα που μπορεί να εκστομίσει κανείς, δεν αφορά φυσικά τα θύματα της πλάνης και της προπαγάνδας ή τους ολιγόνοες που δεν καταλαβαίνουν. Δεν αφορά καν τις συντεχνίες που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τον μπαξέ τους και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι καίγεται το σπίτι τους. Αφορά εκείνους μόνον οι οποίοι γνωρίζουν ότι κινδυνεύουμε με καταστροφή και επενδύουν σε αυτήν εν γνώσει τους. Και τολμούν να μιλούν για πατρίδα, την ώρα που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια.

Πηγή : kathimerini.gr

Πολιτικοί της δραχμής

Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά για την kathimerini.gr

Μήπως βλέπετε εσείς κανέναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή κανέναν Κωνσταντίνο Καραμανλή κάπου και μου διαφεύγει εμένα; Μήπως έχετε δει κανέναν πολιτικό ηγέτη, ο οποίος λέει την αλήθεια στον λαό και μετά αφού κάνει τη δουλειά που πρέπει να γίνει, εξηγείται καθαρά και τίμια και με τους εταίρους μας; Οχι βέβαια. Οι πολιτικοί μας ηγέτες κάνουν το ανάποδο. Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τον λαό ρίχνοντας συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον, στην τρόικα ή στην κ. Μέρκελ, για αποφάσεις που ξέρουν ότι θα έπρεπε να πάρουν ακόμη και αν δεν χρωστούσαμε δεκάρα σε κανέναν. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο αστείοι μοιάζουν όταν πουλάνε «μαγκιά» σε ένα λαό που ξέρει τελικά τι του γίνεται και που μέσα του παλεύει συνεχώς το πάθος της πληγωμένης υπερηφάνειας με την ανάγκη εθνικής και προσωπικής επιβίωσης; Δεν καταλαβαίνουν πόσο γυμνοί, ερασιτέχνες και αναξιόπιστοι φαίνονται σε εκείνους οι οποίοι, καλώς ή κακώς, σχεδιάζουν να μας εμπιστευθούν και να μας δανείσουν;

Μπα δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν τίποτα από όλα αυτά. Γι’ αυτό έχουμε γίνει «ρόμπα» ως χώρα στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Και γι’ αυτό ο κόσμος στην απελπισία του στρέφεται στην Αριστερά και στην αποχή.

Οι έξω δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς μας, αλλά ούτε και οι μέσα... Οι έξω λένε «καλά σε αυτούς θα δώσουμε τα λεφτά;» Και οι μέσα φωνάζουν «ωραία, να κάνουμε θυσίες και μετά; Μπορούμε να εμπιστευθούμε αυτούς τους πολιτικούς ότι θα μας περάσουν απέναντι;».

Κάθε ώρα που περνάει οι πολιτικοί μας κάνουν δυστυχώς ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το πολιτικό σύστημα. Δεν αντέχονται όταν τσακώνονται στα ηλίθια τηλεπαράθυρα ούτε όταν παίρνουν το θλιμμένο ύφος για να δείξουν ότι πονάνε για τα μέτρα που θα ψηφίσουν. Υπονομεύουν με κάθε τρόπο τη «λύση Παπαδήμου», γιατί τους φαίνεται αδιανόητο να παραδώσουν την εξουσία σε κάποιον που δεν ανήκει στην κάστα τους.

Για να σωθεί αυτή η χώρα χρειάζονται δύο βασικά πράγματα: πολιτικοί με ανάστημα που θα λένε αλήθειες, όσο και αν πονάνε, και μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και ανόρθωσης.

Προς το παρόν έχουμε πολιτικούς της... δραχμής που θέλουν να μας κρατήσουν στο ευρώ και μια κυβέρνηση που έχει γίνει αντικείμενο συστηματικής υπονόμευσης από τα κόμματα που τη στηρίζουν.

Πηγή : kathimerini.gr 

Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε έτσι...

Άρθρο της Ζέτας Ζήκου για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής–στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Η εργατική τάξη φτύνει αίμα και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται.

Η φτώχεια του αποπληθωρισμού είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που μας επιβάλλουν οι εταίροι δανειστές μας. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις –default, devaluation, deflation – πτώχευση, εσωτερική υποτίμηση, αποπληθωρισμός– «αποσταθεροποιούν» την Ελλάδα. Αποτελεί τη μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους τροϊκανούς. Αποπληθωρισμός, δηλαδή μείωση των γενικών τιμών, των μισθών, των συντάξεων, του βιοτικού επιπέδου, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική έκρηξη.

Οικονομία χωρίς ανάπτυξη, κοινωνία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζομένους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και ένα μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου.

Η απειλή έκρηξης της φτώχειας, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών, είναι εδώ. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σκληρά: η απειλή είναι υλική, βιοτική. Γι’ αυτό και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις βαθύτατα υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή απρόβλεπτες, πέραν του δεδομένου πολιτικού παιχνιδιού.

Eνας Αμερικανός δικαστής είχε πει κάποτε πως είναι δύσκολο να προσδιορίσει τι είναι ακριβώς πορνογραφία, αλλά την «αναγνωρίζει όταν τη βλέπει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη χώρα που βρίσκεται ήδη στον γκρεμό. Είναι δύσκολο να οριοθετήσει κανείς ένα αρχέτυπο πτώχευσης σε μια χώρα–μέλος της ΟΝΕ με εθνικό νόμισμα το ευρώ. Αλλά το μνημονιακό κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και θέτει ύπουλα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, αν προτιμούμε μια συντεταγμένη (δηλαδή συνεννοημένη με την τρόικα) χρεοκοπία, εντός ευρώ, από μια άτακτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή.

Την ίδια στιγμή, διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ και λοιποί «σωτήρες» προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί το μοιραίο, όπως αυτοί το προσδιορίζουν! Και αν θέλουν να μας πουν «λαϊκιστές», ας μας πουν. Οταν περνάνε τους νόμους εκβιάζοντας όλη τη Βουλή, ακόμα –και πρωτίστως– τους ίδιους τους δικούς τους βουλευτές, τι νόημα έχει πια «τι θα μας πουν»; Τον πιο αισχρό λαϊκισμό τον κάνουν οι ίδιοι! Με εκβιαστικά διλήμματα που διχάζουν τον λαό για το… καλό του! Εγώ πάντως γνωρίζω την αγνότητα των δικών μου προθέσεων και απόψεων.

Το επιχείρημα «διάσωσης της χώρας» δεν θα μπορούσε να απολήξει διαφορετικά. Επαρχιώτες του ευρωπαϊκού συστήματος που υποδύονται κοσμοπολίτες επέδειξαν πλήρη διαπραγματευτική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας ήταν απολύτως αναγκαίος, αλλά έπρεπε να είναι σταδιακός. Η βιαιότητα του εγχειρήματος κατέδειξε πόσο αποκομμένοι από την ελληνική οικονομική πραγματικότητα ήσαν οι αποδέκτες των όρων του Μνημονίου. Ομως, σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και τείνουν να κυριαρχηθούν από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.

Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Ωστόσο, η διάχυση της ευθύνης σε όλη την κοινωνία αδιακρίτως, η ενοχοποίηση των πάντων από το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, ισομερίζει άδικα τις ευθύνες και αθωώνει τους πράγματι ενόχους. Ως εκ τούτου, για να δεχτεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες η κοινωνία, πρέπει ταυτοχρόνως να αποδοθούν ευθύνες, να πεισθεί ο θυσιαζόμενος ότι αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει σχέδιο και όραμα ανάδυσης σε μια κοινωνία δικαιότερη, αποτελεσματικότερη, αξιοκρατική. Μπορεί το παρόν πολιτικό σύστημα που παρήγαγε την παρούσα κρίση, να κρίνει τον εαυτό του, να αυτοακυρωθεί, να αυτοτιμωρηθεί, να μεταμορφωθεί; ΟΧΙ.

Kαι η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα, πώς μπορεί ένας λαός να ζήσει, έστω την παρακμή του, χωρίς ελπίδα; Oμως, η ελπίδα, φίλε αναγνώστη, δεν σερβίρεται με «ροζ» προοπτικές, δεν μεταγγίζεται με την «αισιοδοξία» της μικρής ελίτ του πλούτου και της διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο. H ελπίδα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο και γι’ αυτό δυσχερέστατο, που κερδίζεται ή χάνεται στην πολύ προσωπική αναμέτρηση του ηγέτη στην υπεράσπιση των προβλημάτων του λαού του. Tο ρεαλιστικό προαπαιτούμενο για να τολμήσει ένας ηγέτης τομές και ζωογόνους μεταρρυθμίσεις και όχι ραγιάδικες συμπεριφορές, όταν συμπαρασύρεται στον εγωκεντρικό φόβο του για προσωπική επιβίωση. Δυσκατόρθωτη ωριμότητα, έστω να ξέρει ο άνθρωπος τι μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει.

Πηγή : kathimerini.gr

Χώρα με ειδικές ανάγκες

Άρθρο της Ξενιας Kουναλακη για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Οι εκπρόσωποι της τρόικας στην Αθήνα ξύπνησαν νωρίς χθες το πρωί. Από τις έξι και μισή, με φόντο το γλυπτό του Γιάννη Μόραλη στην πρόσοψη του Χίλτον και ένα υποκίτρινο πανό, στο οποίο αναγραφόταν «Εξω η τρόικα από την Ελλάδα», πεντακόσια μέλη του ΠΑΜΕ είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το ξενοδοχείο και φώναζαν συνθήματα εναντίον τους. Οι φωνές τους αντηχούσαν μέχρι το Παγκράτι, το Κολωνάκι και τα Ιλίσια, θορυβώντας τους φιλοευρωπαϊστές κατοίκους του αθηναϊκού κέντρου.

Ο ευρωσκεπτικισμός απλώνεται από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία και το αίτημα για αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας είναι αυτό που κατά παράδοξο τρόπο συσπειρώνει ευρείες πλειοψηφίες σε ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο. Οπως έγραψε χθες η εφημερίδα Guardian, η λέξη «Βρυξέλλες» ακούγεται πια σχεδόν σαν βρισιά. Το κοινό ευρωπαϊκό όραμα μοιάζει να περνάει τη δυσκολότερη δοκιμασία των τελευταίων 60 ετών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως χθες ο Αγγλος πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον αφιέρωσε την ομιλία του στο Συμβούλιο της Ευρώπης για να αμφισβητήσει τον τρόπο λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το βασικό του επιχείρημα είναι πως το σώμα παρεμβαίνει στο έργο των εθνικών δικαστηρίων. Επίσης, η Ουγγαρία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ε.Ε., καθώς ο ακροδεξιός ηγέτης της χώρας, Βίκτορ Ορμπάν, προχώρησε σε συνταγματικές αλλαγές που θέτουν σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, περιορίζουν την ελευθερία του Τύπου και υπονομεύουν την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Σε αντίθεση με την Ουγγαρία, την Τσεχία και την Αγγλία, στην Ελλάδα ο ευρωσκεπτικισμός δεν είναι κυβερνητική επιλογή. Προς το παρόν κανένα ελληνικό κόμμα εξουσίας δεν τολμά ευθαρσώς να αμφισβητήσει την ανάγκη συμμετοχής στην Ε.Ε. και το ευρώ.

Ωστόσο, η συζήτηση για τις τρέχουσες ανεπάρκειες και δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης δεν μπορεί να αποτελέσει προνομιακό πεδίο του ΠΑΜΕ και των ομοϊδεατών του. Ούτε φυσικά πείθει μία ειλικρινής, πλην προκλητική δήλωση του τύπου «Δεν διάβασα το Μνημόνιο» για να ακολουθήσει μια σφοδρή επίθεση στην ακολουθούμενη πολιτική Ευρώπης και ΔΝΤ έναντι της Ελλάδας.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, μόλις ανέλαβε, άσκησε σκληρή κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας και συγκρότησε κοινό μέτωπο με τη Γαλλία και την επικεφαλής του ΔΝΤ υπέρ της αύξησης των διαθέσιμων κονδυλίων για τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης και της θέσπισης ευρωομολόγου. Υπό αυτήν την πίεση η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ φάνηκε, σε ένα πρώτο θετικό βήμα, να αναγνωρίζει χθες ότι το μεγάλο διακύβευμα είναι η ανάπτυξη και πως η λιτότητα και το φρένο χρέους δεν αρκούν. Μέσα στο σύνθετο αυτό τοπίο, η Ελλάδα είναι για άλλη μία φορά απομονωμένη, έθνος ανάδελφο. «Μία ειδική περίπτωση», όπως την αποκαλούν όλο και συχνότερα οι εταίροι της.

Πηγή : kathimerini.gr