Η αθλιότητα της μισής αλήθειας

Η αθλιότητα της μισής αλήθειας

Του Σταυρου Λυγερου
«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.
Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.
συνέχεια... news.kathimerini.gr

Το δικαίωμα ασθενών στην αξιοπρέπεια

πηγή: news.kathimerini.gr

Μικρά ανθρώπινα θαύματα στη Μονάδα Ανακούφισης Πόνου και Παρηγορητικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Της Λινας Γιανναρου
Η μάνα ξαναγίνεται μανούλα, το «μπαμπάς» στάζει γλύκα και νοιάξιμο. Στην ανηφοριά της ζωής τους, όταν οι γονείς μας αφήνονται στα χέρια μας -πιο δυνατά πια από τα δικά τους-, ο ιστός του δεσμού μας αναπλάθεται και το μέλημα είναι μόνο ένα: να μην υποφέρουν - όχι άλλο. Την περίοδο, όμως, που η ανάγκη για ανακούφιση και φροντίδα είναι μεγαλύτερη από ποτέ, άνθρωποι ταλαιπωρούνται από τον ένα γιατρό στον άλλο, πονούν, αφήνοντας συχνά την τελευταία τους πνοή στο ψυχρό δωμάτιο ενός νοσοκομείου. «Γι' αυτό σας λέω, είμαι παραπάνω από ευγνώμων που μέσα σ' αυτή τη ζούγκλα, υπάρχουν γιατροί που είναι πάνω απ' όλα άνθρωποι».


Η κ. Αννα Ατσαλάκη, δικαστής, έχασε τη μητέρα της από καρκίνο στις 4 του φετινού Φλεβάρη. Δεκαεννέα χρόνια ταλαιπωρούνταν από την αρρώστια, τη νίκησε, την ξαναπάλεψε και την ξανανίκησε, ώσπου πριν από περίπου ένα χρόνο, κοντά στα 75, κατέθεσε κουρασμένη τα όπλα. «Η μετάσταση ήταν στα οστά, οι πόνοι ήταν αφόρητοι», λέει η κ. Ατσαλάκη στην «Κ». «Προσπαθήσαμε να την ανακουφίσουμε με κάθε μέσον, αλλά χωρίς αποτέλεσμα». Τότε, έμαθε για τη Μονάδα Ανακούφισης Πόνου και Παρηγορητικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών που λειτουργεί στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος «Τζένη Καρέζη».
Εκεί, εξειδικευμένοι γιατροί, ψυχολόγοι και νοσηλευτές παρέχουν συνεχή και ολοκληρωμένη φροντίδα στους χρονίως πάσχοντες και στις οικογένειές τους. Η ίδια περιγράφει ένα μικρό θαύμα. Η ασθένεια κάλπαζε, αλλά η ασθενής σταμάτησε να υποφέρει. Η εξειδικευμένη θεραπεία είχε θέσει -επιτέλους- τον πόνο και τα υπόλοιπα συμπτώματα της νόσου υπό έλεγχο, ενώ η ομάδα της Ανακουφιστικής Φροντίδας βρισκόταν επί 24ώρου βάσεως δίπλα στην ασθενή, δίνοντας λύσεις σε οποιοδήποτε πρόβλημα προέκυπτε.
Δεν θα μπορούσαν να μην είναι «εκεί», κοντά στην ίδια και την οικογένειά της και στο τελευταίο στάδιο.
«Η μητέρα μας δεν ήθελε να φύγει σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, αλλά στο σπίτι, στο περιβάλλον που γνώριζε, στην αγκαλιά μας», λέει η κ. Ατσαλάκη. «Και όντως έτσι έγινε. «Εφυγε» όπως το εδικαιούτο, με όλη την οικογένεια κοντά της. Εμείς το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να την πάρουμε αγκαλιά και αυτό κάναμε. Μόνο ευλογία μπορώ να το χαρακτηρίσω».
«Η αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, όπως φυσικά και στο τελικό στάδιο, είναι υψίστης σημασίας», λέει στην «Κ» η υπεύθυνη της Μονάδας Ανακούφισης Πόνου, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κυριακή Μυστακίδου. Με σπουδές στην ανακουφιστική φροντίδα στο εξωτερικό, όπου η ειδικότητα είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι στην Ελλάδα ο πόνος και η ανακούφισή του πέφτουν συχνά στις χαραμάδες του συστήματος.
«Στη χώρα μας, εκτός από τη Μονάδα Ανακούφισης Πόνου και κάποια Ιατρεία Πόνου, η ανακουφιστική αγωγή είναι άγνωστη. Ο κάθε γιατρός ασχολείται με την ειδικότητά του και όχι με την ποιότητα ζωής του ασθενούς, καθώς απαιτείται εξειδικευμένη γνώση για να επιτευχθεί ο έλεγχος των συμπτωμάτων, αλλά και των ψυχολογικών, κοινωνικών και πνευματικών προβλημάτων που ενδεχομένως προκύπτουν. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί άνθρωποι με καταληκτικές ή μη νόσους να υποφέρουν αναίτια γιατί δεν λαμβάνουν αποτελεσματική συμπτωματική θεραπεία».
Μεταξύ άλλων, ένας ασθενής μπορεί να υποφέρει από πόνο, δύσπνοια, ανορεξία, καχεξία, αναιμία, ναυτία, εμετούς, άγχος, αδυναμία, δυσκοιλιότητα, βήχα, συμπτώματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν. «Εάν δεν αντιμετωπιστούν, ο ασθενής δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει στη θεραπεία, αισθάνεται άγχος, εγκατάλειψη, απελπισία».
Στη Μονάδα λειτουργούν εξωτερικά ιατρεία, αλλά και τμήμα ημερήσιας νοσηλείας. Οπως γνωρίζουν όμως όλοι όσοι έχουν τύχει της φροντίδας της ομάδας ανακούφισης πόνου, η «περίθαλψη» είναι διαρκής.
«Αυτό δημιουργεί την αίσθηση της ασφάλειας στους ασθενείς και στις οικογένειές τους, ενώ παράλληλα βρίσκονται στο σπίτι τους, σε οικείο περιβάλλον», εξηγεί η κ. Μυστακίδου. Εξάλλου, στη Μονάδα Ανακούφισης Πόνου και Παρηγορητικής Αγωγής δεν απευθύνονται μόνον οι ασθενείς τελικού σταδίου, αλλά κάθε χρονίως πάσχων που υποφέρει από τα συμπτώματα της νόσου. Οι υπηρεσίες της Μονάδας παρέχονται απολύτως δωρεάν.

20 ασθενείς απ' όλη τη χώρα καθημερινά

Η Μονάδα Ανακούφισης Πόνου και Παρηγορητικής Αγωγής αποτελεί παράρτημα του Αρεταίειου Νοσοκομείου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Λειτουργεί στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος «Τζένη Καρέζη» (Κορινθίας 27, Αμπελόκηποι, 210-77.07.669), που δημιουργήθηκε το 1992 με αποστολή την ανακούφιση του πόνου, την παρηγορητική αγωγή και τη συμπτωματική φροντίδα ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και άλλες καταληκτικές νόσους. Στη Μονάδα απευθύνονται περί τους 20 ασθενείς απ' όλη την Ελλάδα καθημερινά.
Είναι στελεχωμένη με ειδικευμένο προσωπικό πλήρους απασχόλησης, το οποίο αποτελείται από γιατρούς, ψυχολόγους, νοσηλευτές, ενώ υπάρχει σταθερή συνεργασία με το ακτινοθεραπευτικό - ογκολογικό τμήμα του εργαστηρίου του Αρεταίειου, καθώς και με την κοινωνική λειτουργό, το ογκολογικό τμήμα και τις χειρουργικές ειδικότητες του νοσοκομείου.

«Αδιάβαστοι» οι Eλληνες γονείς

Πηγή: news.kathimerini.gr

Δεν γνωρίζουν τους κινδύνους του Iντερνετ
Της Νελλης Aμπραβανελ
Πόσοι γονείς γνωρίζουν αλήθεια το «είδος» της χρήσης του Ιντερνετ που κάνει το παιδί τους; Ποιοι έφηβοι «εθίζονται» περισσότερο στο Ιντερνετ και γιατί; Τι ρόλο παίζει το Facebook; Την Τρίτη 7/2 η Ελλάδα, μαζί με άλλες 73 χώρες, συμμετείχαν στην Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου. Ο εορτασμός, που έφερε την οργανωτική επιμέλεια του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, έγινε αφορμή για τη δημοσιοποίηση ερευνών με θέμα τη χρήση του Διαδικτύου από Ελληνες εφήβους και παιδιά το 2011.


Από την έρευνα του Πανευρωπαϊκού Δικτύου EU Kids Online που υλοποιείται στο πλαίσιο του Safer Internet της Ε.Ε., αποκαλύπτεται ότι μόνο το 6% των Ελλήνων γονέων δείχνουν να γνωρίζουν ότι τα παιδιά τους έχουν δει επιβλαβές γι’ αυτά περιεχόμενο, ενώ το ποσοστό των παιδιών που παραδέχεται πως έχει ενοχληθεί ή νιώσει άσχημα για κάτι που είδε στο Διαδίκτυο αγγίζει το 10%. Οσο για το κατά πόσον πιστεύουν οι γονείς ότι τα παιδιά τους έχουν υποστεί διαδικτυακό bullying (παρενόχληση), η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά άγνοιας (79%) μαζί με την Κύπρο, την Ιταλία, την Ουγγαρία και τη Ρουμανία.
Από την ίδια έρευνα προκύπτει μια θετική αντιμετώπιση της ενεργού διαμεσολάβησης των γονέων (συζήτηση, κοινές δραστηριότητες, καθοδήγηση) με το 92% των γονέων και το 87% των παιδιών στην Ελλάδα να συμφωνούν στο ότι πρέπει να τίθενται κάποια όρια. Λιγότερο αποτελεσματική φαίνεται να είναι η μέθοδος «monitoring» που αφορά στον «κατασκοπευτικό» έλεγχο του υπολογιστή από τους γονείς. Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί ότι μόνο 17% των παιδιών στην Ελλάδα θα ήθελαν οι γονείς τους να ασχολούνται περισσότερο με τις διαδικτυακές δραστηριότητές τους, σε αντίθεση με 70% των γονέων που νιώθουν ότι δεν κάνουν αρκετά πράγματα σε σχέση με το παιδί τους και το Διαδίκτυο.

Οι ειδικοί

Από το 2007, η Μονάδα Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ) της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής Παν. Αθηνών, Νοσ. Παίδων «Π. & Α. Κυριακού», δέχεται εφήβους με ζητούμενο την αντιμετώπιση της υπερβολικής χρήσης του Διαδικτύου. Η πιο πρόσφατη έρευνα της ΜΕΥ σε εφήβους 15-16 ετών (2010) δείχνει αύξηση τόσο στο ποσοστό της υπερβολικής χρήσης (από 1% το 2007 στο 2,5%), όσο και στο ποσοστό στην οριακή χρήση (από 12,8% το 2007 σε 20%). Κι ενώ πριν από τέσσερα χρόνια τα αγόρια χρησιμοποιούσαν περισσότερο το Διαδίκτυο από τα κορίτσια και τα παιχνίδια αποτελούσαν την κύρια αιτία που μπορούσε να οδηγήσει σε εθισμό, τώρα υπάρχει... ισότητα στα δύο φύλα, με βασικότερη αιτία που μπορεί να οδηγήσει στην εξάρτηση τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης...

Ζητείται ηγεσία για την Ελλάδα

πηγή: news.kathimerini.gr

Ζητείται ηγεσία για την Ελλάδα

Του Nικου Mαραντζιδη*
Στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, η πολιτική οικογένεια των Παπανδρέου συνδέθηκε με ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, με απογοητεύσεις, αλλά κυρίως με θεσμικές κρίσεις και χειρισμούς που δίχασαν, κατ’ επανάληψη, τη χώρα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου με την κρίση των Ιουλιανών του 1965· ο Ανδρέας με τις συνταγματικές ακρότητες του 1985 και ο σημερινός πρωθυπουργός με την επιλογή του για το δημοψήφισμα, που οδήγησε στον διεθνή εξευτελισμό της Ελλάδας. Σε καθένα από τα παραπάνω γεγονότα, το προσωπικό στίγμα των Παπανδρέου είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Πρόκειται άραγε για σύμπτωση ή είναι το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης αντίληψης για τη διακυβέρνηση; Το δεύτερο δείχνει να είναι και προφανές.


Ορισμένοι θεωρούν υπεύθυνη, για τη ροπή των Παπανδρέου στις θεσμικές ακροβασίες και τα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τη ναρκισσιστική πτυχή της προσωπικότητάς τους. Δείχνουν, είναι αλήθεια, πως μπροστά στην ικανοποίηση του εγώ τους και των επιδιώξεών τους οι θεσμοί να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Ο Ανδρέας, το είχε θεωρητικοποιήσει αυτό, δηλώνοντας πως «δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο ο λαός». Πρόκειται για μια άλλη εκδοχή του το «κράτος είμαι εγώ».
Μια, επιπλέον, εξήγηση, μπορεί να αναζητηθεί στην πολιτική κουλτούρα της ελληνικής κοινωνίας, που θαμπώνεται συχνά από υποτιθέμενους χαρισματικούς ηγέτες, που στην πραγματικότητα μοιάζουν περισσότερο με ντίβες της όπερας ή με πρωταγωνιστές μελοδραμάτων, παρά με υπεύθυνους ηγέτες.
Το πρόβλημα, βέβαια, με τις θεαματικές πολιτικές κινήσεις και τα διάφορα «τρικ» είναι πάντα το ίδιο: οι ηγέτες υπερτιμούν τις δυνατότητές τους να διαχειριστούν και να ελέγξουν σύνθετες καταστάσεις που τελικά αποδεικνύεται πως έχουν απρόβλεπτη δυναμική. Υποτιμούν, επίσης, την εκδικητική μανία των κακοποιημένων θεσμών, και εντέλει τη ζημία που προκαλούν στη χώρα. Αυτή η θεσμική κακοποίηση, είναι που, ανάμεσα στα άλλα, ενέτεινε την έλλειψη εμπιστοσύνης της κοινωνίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Το αίσθημα πως οι πολιτικοί, με τα «είπα-ξείπα» και τις μπλόφες τους τον κοροϊδεύουν αποτέλεσε την ηθική αιτιολογία της πρόσφατης οργής του ελληνικού λαού.
Σήμερα, η δημοκρατία μας βιώνει μια κατάσταση αδιεξόδου: ουδέποτε στη μεταπολίτευση κυβέρνηση αντιμετώπισε τέτοιας έντασης αποδοκιμασία από τους πολίτες. Ποτέ άλλοτε, πρωθυπουργός δεν είδε τη δημοτικότητά του να συνθλίβεται τόσο σύντομα από τα προβλήματα, αλλά κυρίως από τις δικές του αστοχίες και επιπολαιότητες. Ποτέ άλλοτε, η λέξη Ελλάδα δεν προξενούσε τόσες αρνητικές σκέψεις διεθνώς.
Πολλά χρόνια ανεύθυνης διακυβέρνησης και λαϊκιστικής ρητορικής από κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις από κοινού οδήγησαν τα πράγματα σε μια κατάσταση που εξελίσσεται δυναμικά σε κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, που υποσκάπτει ραγδαία το σύνολο των προσώπων και των θεσμών που σχετίζονται με αυτό. Η κρίση εξωτερικεύτηκε από την πλευρά της κοινωνίας με ψυχολογία όχλου, μηδενιστική φιλοσοφία και βίαιη συμπεριφορά. Η απόλυτη ένδειξη της κρίσης νομιμοποίησης είναι η αδυναμία του κράτους να επιβάλει τον νόμο και την τάξη. Η τηλεοπτική αναμετάδοση ανακυκλώνει και βαθαίνει το πρόβλημα. Καθώς οι εικόνες κατακραυγής εναντίον των πολιτικών κατέλαβαν ολοένα και περισσότερο χρόνο στα δελτία ειδήσεων, το γιουχάισμα και η μούντζα αναβαθμίστηκαν σε ένα είδος λαϊκής «αγωγής του πολίτη». Οι πολίτες μετατράπηκαν σε κανιβαλικά ανορθολογικά υποκείμενα, έρμαια του θυμικού τους.
Η κρίση νομιμοποίησης συνδέεται άμεσα με την ακυβερνησία που βιώνουμε. Στην πραγματικότητα εδώ και μερικούς μήνες, η κυβέρνηση σπαρασσόμενη από αντιτιθέμενες απόψεις, μη πιστεύοντας στη δική της πολιτική και αισθανόμενη πίεση από την κοινή γνώμη, αποδείχθηκε αδύναμη να κυβερνήσει έστω και στοιχειωδώς. Τώρα το καζάνι έσκασε με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους μας σε αυτή τη χώρα.
Το αδιέξοδο τροφοδοτεί η έλλειψη θεσμικών αντίβαρων. Η υποταγή των θεσμών της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας στην πρωθυπουργοκεντρική εξουσία μεγεθύνει το πρόβλημα, καθώς η λειτουργία των θεσμών εξαρτάται ουσιαστικά από τον χαρακτήρα, τις ικανότητες και τις επιλογές ενός, ουσιαστικά, προσώπου. Δυστυχώς, το Σύνταγμά μας αποδεικνύεται ο χειρότερος ελληνικός νόμος.
Προκειμένου να κερδίσει λίγο χρόνο στην εξουσία και να ενισχύσει την πληγωμένη του εικόνα, ο πρωθυπουργός, πήρε ένα εξωφρενικό και αψυχολόγητο ρίσκο μέσω ενός θεσμικού τεχνάσματος. Το σάλτο του αποδείχθηκε, πραγματικά σάλτο μορτάλε. Η πολιτική ηγεσία της χώρας εξευτελίστηκε διεθνώς και συμπαρέσυρε την πατρίδα στο χάος. Η Ελλάδα μπήκε στη ζώνη της απόλυτης αβεβαιότητας. Κι όμως την ώρα, που η χώρα ψυχορραγεί, τα πολιτικάντικα παιχνίδια συνεχίζονται, τόσο από όλες τις πλευρές του κομματικού φάσματος. Κάποιοι πρέπει να σταματήσουν αυτόν τον κατήφορο.
Περισσότερο από ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση, επείγει σήμερα, που βουλιάζουμε, να αναδειχθεί μια αξιόπιστη και μακράς πνοής ηγεσία, την οποία η ελληνική κοινωνία θα μπορεί να εμπιστευθεί και να ενστερνιστεί το όραμά της για τη χώρα. Καμιά προοπτική δεν μπορεί να οικοδομηθεί όταν οι πολιτικές ηγεσίες συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες πολιτικών θώκων ή αμοραλιστές θεσηθήρες διψασμένοι για εξουσία. Περισσότερο από «παπατζήδες» και ανεύθυνους δημαγωγούς, η Ελλάδα ζητεί σήμερα, επιτακτικά, να εμπιστευθεί ηγέτες που να βάζουν τη χώρα πάνω από το εγώ τους.
*Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Ο Τσώρτσιλ, οι στρατηγοί και οι κατσαπλιάδες

Ο Τσώρτσιλ, οι στρατηγοί και οι κατσαπλιάδες

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*
«Εσύ νομίζεις ότι, κατά βάθος, υφαίνεις ένα κομμάτι πανί: διότι κάθεσαι μπροστά σε έναν αργαλειό –κι ας είναι άδειος– και κάνεις τις κινήσεις του υφαντή.»
ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΒΙΤΓΚΕΝΣΤΑΪΝ
Αν είδατε την τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στον Αλέξη Παπαχελά («ΣΚΑΪ», 28/3/2011), είχατε την ευκαιρία να απολαύσετε έναν ευθύβολο, τολμηρό, σχεδόν τσωρτσιλικό, πολιτικό λόγο. Βέβαια, ο κ. Παπαδόπουλος δεν κυβερνά τη χώρα για να μας πει, όπως ο Τσώρτσιλ στη Βουλή των Κοινοτήτων, τον Μάιο 1940, «δεν έχω τίποτα να σας προσφέρω παρά μόνο αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα», αλλά μας προειδοποίησε (όχι για πρώτη φορά) ευθέως: αν συνεχίσουμε όπως πάμε, θα γκρεμοτσακιστούμε. Πολλές και εύστοχες οι επισημάνσεις του, ξεχωρίζω (και επεκτείνω) τρεις.


Πρώτον, ακόμα και σε συνθήκες χρεοκοπίας «δεν έχουν διαμορφωθεί όροι εθνικής αυτογνωσίας» (ο.π.). Κυβερνώντες και κυβερνώμενοι έχουμε εθιστεί στην αυταπάτη· επειδή καθόμαστε μπροστά στον αργαλειό νομίζουμε ότι υφαίνουμε. «Μαλακώνουμε τις λέξεις» (ο.π.), προκειμένου να αποφύγουμε την οδυνηρή αυτοεξέταση. Μιλάμε λ.χ. για «μνημόνιο» όταν τελούμε υπό «διεθνή οικονομικό έλεγχο»· θεωρούμε ότι είμαστε υπό «επιτήρηση», όταν βρισκόμαστε «υπό χρεοστάσιο»· αναρωτιόμαστε αν θα «χρεοκοπήσουμε», ενώ το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα «καταρρεύσουμε». Βαφτίζουμε «μεταρρυθμίσεις» διάφορες «διευθετήσεις». Τα δανεικά και οι κοινοτικές εισροές μάς έκαναν να μπερδέψουμε την «ανάπτυξη» με τη «μεγέθυνση». Ζούμε στη σύγχυση και την άρνηση: νιώθουμε ότι το παιχνίδι τελειώνει, αλλά δεν έχουμε μάθει κάποιο άλλο, γι’ αυτό και γαντζωνόμαστε στο παλιό.
Δεύτερο, ακόμη και σήμερα, η δύναμη του λαϊκισμού είναι κυρίαρχη. Εχουμε μάθει να κατανοούμε τον εαυτό μας κυρίως υπό το πρίσμα του θυματοποιητικού λαϊκισμού (πασπαλισμένο, συνήθως, με εθνικό κουτσαβακισμό). Η ανατολικόστροφη (προνεωτερική) πλευρά μας δεν επιτρέπει στη δυτικόστροφη (νεωτερική) να πάρει τα ηνία. Δεν πρόκειται μόνο για το πελατειακό κράτος, την κατάχρηση εξουσίας και τη διαφθορά. Αυτά είναι τα συμπτώματα. Οι αιτίες της παθογένειας πρέπει να αναζητηθούν στην ιστορικά διαμορφωμένη πολιτική νοο-τροπία μας. Ο λαϊκισμός, στο μέτρο που εκφράζει το κυρίαρχο φαντασιακό στην κοινωνία, τροφοδοτεί τη διαρκή θυματοποίηση του «λαού» (μειώνοντας σημαντικά την ικανότητα αυτογνωσίας), θραύει τη σχέση πράξεων και συνεπειών (καλλιεργώντας την ανευθυνότητα και την απληστία), και ενισχύει στο λαό–πελάτη τη νηπιακή επιθυμία να ικανοποιούνται όλες οι επιθυμίες του. Ενώ η θεσμική λογική κανοναρχεί, ελέγχει και ιεραρχεί προτεραιότητες, η λαϊκιστική λογική είναι παρορμητική, ισοπεδώνει και χυλοποιεί.
Τρίτο, και πιο μελαγχολικό, «οι δυνάμεις που διαχειρίζονται (τη χώρα) είναι οι δυνάμεις που την έφεραν στη χρεοκοπία. Και είναι αντίνομο να λέμε, κάποιος ο οποίος οδήγησε μια χώρα στη χρεοκοπία θα τη σώσει. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα» (ο.π.). Γιατί; Για τρεις λόγους – νοητικούς, συμβολικούς και ψυχολογικούς. Οι λαϊκιστές και φαύλοι κομματάνθρωποι που έσπρωξαν τη χώρα στη χρεοκοπία δεν διαθέτουν εναλλακτική γλώσσα περιγραφής των προβλημάτων (άρα δεν μπορούν να φανταστούν νέες λύσεις), δεν συμβολίζουν το καινούργιο (άρα αδυνατούν να μας εμπνεύσουν), ούτε έχουν τα «ψυχικά κουράγια» (ο.π.) (άρα δεν μπορούν να επιμείνουν και να συγκρουσθούν). Είναι δύσκολο έως αδύνατο να ξεφύγουν από τον πολιτικό «Κυνόδοντα» όσοι γαλουχήθηκαν, σταδιοδρόμησαν και πλούτισαν στην πολιτική σχολή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Γιατί μας εντυπωσιάζει ο λόγος του κ. Παπαδόπουλου; Κατ’ αρχάς νιώθεις ότι δεν κάνει δημόσιες σχέσεις: το ύφος του είναι βλοσυρό, οι λέξεις του συχνά κοφτερές. Διαισθάνεσαι ότι πιστεύει αυτά που λέει, ξέρεις ότι τα έλεγε πάντα. Ως υπουργός διακρίθηκε για τη μεταρρυθμιστική επιμονή του. Ηταν ένας σύγχρονος σοσιαλδημοκράτης σε ένα κόμμα που θύμιζε περισσότερο βαλκανικού τύπου οικογενειακή επιχείρηση, με συγκολλητική ιδεολογία τον αριστερόστροφο λαϊκισμό.
Συγκρίνετε τον «βαρύ» λόγο του κ. Παπαδόπουλου με την κενολογία των πολιτικάντηδων, και δείτε τη διαφορά. Η κυρία με το χαμόγελο–μάσκα, υπόδειγμα αυτοεξυπηρετικής φιλοδοξίας και ρουσφετολογικής φαυλότητας, ανακάλυψε πρόσφατα το εθνικό συμφέρον! «Εάν το πολιτικό σύστημα δεν αντιληφθεί ότι πρέπει να βάλει το συμφέρον της πατρίδας, πάνω από τα κομματικά συμφέροντα, τότε η χώρα θα πάρει τον κάτω δρόμο», ανακοίνωσε η κυρία Μπακογιάννη. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών νομίζουν ότι θα μας κάνουν αισιόδοξους με την προσποιητά θετική ρητορική τους («το 2012 έτος ανάπτυξης»), όχι με την ωμή ειλικρίνεια και την αταλάντευτη αποφασιστικότητά τους. Αφού δεν διαθέτουν το τσωρτσιλικό έρμα για να υποσχεθούν ενοχλητικές θυσίες, προσφεύγουν προπαγανδιστικά σε ασκήσεις θετικής ψυχολογίας!
Οταν άκουγες τον Τσώρτσιλ τον καιρό του Πολέμου, είχες την αίσθηση ότι σε κυβερνάει κάποιος που έζησε όλη του τη ζωή γι’ αυτή τη στιγμή. Δεν σου υποσχόταν βέβαιη νίκη, αλλά «ιδρώτα, δάκρυα και αίμα». Ενιωθες ότι μπορείς να τον εμπιστευθείς· οι θυσίες σου θα έπιαναν τόπο. Οταν ακούς τον Παπανδρέου Γ΄, νιώθεις ότι σε κυβερνά ο γιος του ιδρυτή της επιχείρησης που, βαθιά μέσα του, δεν θέλει (και δεν μπορεί) να κάνει αυτή τη δουλειά. Οταν ακούς τα παιδιά της πράσινης νομενκλατούρας –τον Μαγκριώτη και τη Γεννηματά, τον Σκανδαλίδη και τον Παπουτσή, τον Κουσελά και την Αποστολάκη– να μπουρδολογούν στα ΜΜΕ, αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολο είναι να πέσει η χώρα στο γκρεμό που χάσκει μπροστά της· συνειδητοποιείς ότι οι θυσίες σου μάλλον θα πάνε στο βρόντο. Κοιτάζεις από την άλλη μεριά τα παιδιά της γαλάζιας νομενκλατούρας και μελαγχολείς βαθιά· σε πνίγει η απελπισία – κι ο θυμός.
Εξοστρακίσαμε τους ικανούς στρατηγούς από την πόλη. Ας μην απορούμε που μας απέμειναν οι κατσαπλιάδες.
* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Η ατιμωρησία των πολιτικών

πηγή: news.kathimerini.gr

Η ατιμωρησία των πολιτικών

Tου Πασχου Mανδραβελη
Aν και καθυστερημένη, είναι δίκαιη η οργή των πολιτών για την ατιμωρησία των πολιτικών. Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα λειτούργησε ως τυπική συντεχνία. Φρόντισε να προστατεύσει τα μέλη του ακόμη και από διώξεις για καραμπινάτες παρανομίες. Το κακό είναι ότι αυτή η παράδοση συνεχίζεται, με τις ομόφωνες σχεδόν αποφάσεις περί μη άρσης της ασυλίας των βουλευτών για κατηγορίες που δεν αφορούν τα βουλευτικά τους καθήκοντα. Είναι ένα άγος του πολιτικού συστήματος που κάποτε πρέπει να σταματήσει.
Οπως και όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, είναι ανάγκη να αλλάξει εκ βάθρων και η πολιτική διαδικασία. Να τερματιστεί η σκανδαλώδης ατιμωρησία των πολιτικών. Γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο νόμος περί ασυλίας των βουλευτών, όπως και οι διαδικασίες του «πόθεν έσχες» της περιουσίας των πολιτικών.
Η οργή, όμως, δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Μέσα σε κατάρες και αναθέματα δεν λαμβάνονται οι καλύτερες αποφάσεις. Ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος του «ασυμβίβαστου». Οσοι θυμούνται η αναθεώρηση του Συντάγματος του 2000, έγινε σε αντίστοιχο πολιτικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι (όχι καλύτερες) τηλεοπτικές εκπομπές. Ούρλιαζαν τότε τα ΜΜΕ για βουλευτές που έγιναν «συνήγοροι εμπόρων ναρκωτικών», έγινε συνταγματική επιταγή το «ασυμβίβαστο». Κατόπιν, τα ίδια ΜΜΕ ούρλιαζαν για τους παραλογισμούς που γέννησε το ασυμβίβαστο, και το 2005 καταργήθηκε η συγκεκριμένη διάταξη. Ενα πολιτικό πρόβλημα, έγινε νομικό, δημιούργησε προβλήματα για να λυθεί τελικώς με πολιτικό τρόπο. Οι ψηφοφόροι δεν εξέλεξαν όσους τους προσέβαλαν.
Είναι κοινός τόπος πλέον ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος πρέπει να καταργηθεί. Ορθώς, αλλά αυτό δεν αρκεί. Πρέπει ταυτόχρονα να ωριμάσει η ελληνική κοινωνία και να σοβαρευτούν όσοι υπηρετούν τους θεσμούς της. Απαιτεί θαρραλέους, ανεξάρτητους και με γνώσεις δικαστές. Πολιτικούς που δεν θα βλέπουν μόνο το βραχυχρόνιο όφελος των επιλογών τους, αλλά θα αναλογίζονται το μακροχρόνιο κόστος της χώρας από την έλλειψη δικαιοσύνης. Χρειάζεται επίσης πολίτες που δεν θα επιλέγουν εκείνους που χαϊδεύουν αυτιά, αλλά ακέραιους, οι οποίοι δεν θα διστάζουν να γίνουν δυσάρεστοι. Μπορούμε να το κάνουμε; Φυσικά, αλλά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι ο δρόμος είναι μακρύς και ο λαϊκισμός ελλοχεύει σε κάθε στροφή.

Δόμηση με όρους

πηγή: news.kathimerini.gr

Δόμηση με όρους

Πολλοί βουλευτές επετέθησαν στην κ. Μπριμπίλη για την πρόταση που έκανε να επιτρέπεται η δόμηση σε οικόπεδα άνω των δέκα στρεμμάτων σε περιοχές Natura. Εχουν άδικο. Τα πανέμορφα ελληνικά τοπία, ειδικώς στα νησιά, έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές από την υπερβολική και άναρχη δόμηση. Τώρα έχουμε ίσως την ύστατη ευκαιρία να προστατεύσουμε ό,τι έχει απομείνει. Είναι, άλλωστε, καιρός να καταλάβουμε όλοι ότι μπορεί κάποιοι να νιώθουν ζημιωμένοι από τους περιορισμούς, αλλά ταυτοχρόνως όλοι μας, η χώρα μεγαλώνει την αξία της προστατεύοντας ό,τι γλίτωσε από την καταστροφή των τελευταίων δεκαετιών.

Κάθαρση

πηγή: news.kathimerini.gr

Κάθαρση

Ο νόμος είναι σαφής. Η Βουλή οφείλει να κρίνει όχι μόνο αν υπάρχει βάση για να ερευνήσει η Δικαιοσύνη κάποιο σκάνδαλο με εμπλοκή πολιτικών, αλλά και κατά πόσον τα αδικήματα αυτά έχουν παραγραφεί. Είναι μέγιστη υποκρισία να στέλνονται υποθέσεις στο Δικαστικό Συμβούλιο όταν οι πάντες γνωρίζουν ότι έχουν παραγραφεί, όπως συνέβη στην περίπτωση του Βατοπεδίου. Ο νόμος είναι νόμος και πρέπει να τον σέβονται πάνω απ’ όλα οι βουλευτές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διατάξεις περί ασυλίας των πολιτικών και παραγραφής των αδικημάτων τους πρέπει να αλλάξουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Οσο ισχύουν, όμως, οι βουλευτές που συμμετέχουν σε εξεταστικές επιτροπές πρέπει να αποφασίζουν με βάση τα ισχύοντα και όχι να ρίχνουν «το μπαλάκι» στους δικαστές. Η κοινή γνώμη, που θέλει διακαώς την κάθαρση, οργίζεται περισσότερο από αυτά τα τεχνάσματα.

Ανομία και κράτος

πηγή: news.kathimerini.gr

Ανομία και κράτος

Η ανομία είναι ένα τεράστιο πρόβλημα στη χώρα μας. Ουδείς σέβεται τους νόμους επειδή δεν τηρούνται και η παραβίασή τους δεν επιφέρει κυρώσεις. Από τα δίκυκλα που κινούνται με άνεση στα πεζοδρόμια, τις βίαιες μειοψηφίες που έχουν τις μολότοφ για παιχνίδι κ.λπ. κ.λπ. είναι εμφανές ότι έχουμε φτάσει στο σημερινό χάλι, γιατί μέρος της κοινωνίας αδιαφορεί για τους νόμους και το κράτος αδυνατεί να τους επιβάλει. Ορισμένοι δικαιολογούν τις παρανομίες τους ως απάντηση στην αδυναμία του κράτους έναντι των ισχυρών συμφερόντων ή των καταχραστών δημοσίου χρήματος. Η ανομία δεν αντιπαλεύεται με την ανομία. Αντιθέτως είναι μια σίγουρη συνταγή για την καταστροφή της χώρας και την μετατροπή της σε μια άναρχη και βίαιη ζούγκλα.

Γι’ αυτό θα πρέπει το κράτος να αρχίσει να εφαρμόζει τους νόμους στέλνοντας στη φυλακή όσους πολιτικούς και άλλους επώνυμους καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και στον εισαγγελέα όσους, ισχυρούς ή μη, παρανομούν.

Ο πραγματικός πατριωτισμός

πηγή: news.kathimerini.gr

Ο πραγματικός πατριωτισμός

Tου Αλεξη Παπαχελα

Με ενοχλεί πάρα πολύ, εδώ και χρόνια, η ευκολία με την οποία ορισμένοι χρησιμοποιούν βαριές κουβέντες όταν μιλούν για τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Ειδικότερα, μου προκαλεί μεγάλη απέχθεια η χρήση του όρου «προδότης», «προδοσία» κ.λπ. Την βλέπουμε και πάλι στις μέρες μας, σε μια περίοδο, μάλιστα, που πληθαίνουν οι θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Να συμφωνήσουμε κατ’ αρχήν σε κάτι. Πατριώτης είναι αυτός που υπηρετεί τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και μόνο. Προδότης είναι αυτός ο οποίος τα υπονομεύει για ίδιον όφελος ή γιατί έχει περάσει στην αντίπερα όχθη. Μάλιστα. Να ρωτήσω, λοιπόν, τώρα. Τι ήταν οι ένθερμοι πατριώτες της Εθνικής Εταιρείας οι οποίοι, πάσχοντες από εθνική τύφλωση, παρέσυραν μιαν ανέτοιμη Ελλάδα σε έναν πόλεμο με την Τουρκία ο οποίος παρ’ ολίγον να ξαναφτάσει τα σύνορά της στον Δομοκό; Είναι πατριώτες ή προδότες; Τι ήταν οι ανεγκέφαλοι οι οποίοι διέταξαν τις περίφημες εκκαθαρίσεις στην Κοφίνου το 1967, οδηγώντας στο πρώτο μεγάλο ελληνικό φιάσκο στην Κύπρο; Πώς πρέπει να χαρακτηρίσουμε όσους αποφάσισαν τον Ιανουάριο του 1996 να ανεβάσουν μια επίσημη σημαία του Nαυτικού στα Ιμια ως απάντηση σε μια προβοκάτσια δημοσιογράφων χωρίς να μιλήσουν με κανέναν υπεύθυνο για τους κινδύνους κλιμάκωσης που εμπεριείχε η πράξη τους;

Η Iστορία μας βρίθει παραδειγμάτων ανεγκέφαλου, συγκινητικού, αυθόρμητου πατριωτισμού, ο οποίος οδήγησε σε εθνικές καταστροφές. Σε καμία περίπτωση δεν θα αποκαλούσα κάποιον εξ αυτών προδότη γιατί είναι προφανές ότι δεν έβλαψαν τα συμφέροντα της πατρίδας μας εκ προθέσεως ή ιδιοτελώς. Οποτε, όμως, η Ελλάδα έκανε τέτοια λάθη, τα διέπραξε γιατί οι θερμοκέφαλοι φόβισαν τους ψύχραιμους ή διαφωνούντες μαζί τους με τη ρετσινιά του προδότη.

Η συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Σκοπιανό ή ό,τι άλλο δεν μπορεί να γίνει με όρους πατριωτισμού ή προδοσίας. Στο κάτω κάτω της γραφής, ποια υπέρτατη δύναμη έδωσε πιστοποιητικό πατριωτισμού σε μερικούς και όχι σε άλλους; Είναι ντροπή, πραγματική ντροπή, έμπειροι Ελληνες διπλωμάτες που χειρίζονται για χρόνια και για διαφορετικές κυβερνήσεις αυτά τα θέματα να μπαίνουν στο στόχαστρο γιατί κάποιοι διαφωνούν με τους χειρισμούς τους. Είμαστε σε μια πολύ δύσκολη καμπή της Iστορίας μας, έχουμε φτάσει στο ναδίρ της διεθνούς αξιοπιστίας και έχουμε καταντήσει επαίτες της διεθνούς κοινότητας για να τα βγάλουμε πέρα. Είμαστε, όμως, ένας λαός που πέρασε τις μεγαλύτερες καταστροφές και στάθηκε στα πόδια του. Για μένα, σήμερα, πατριωτισμός είναι να πετάξεις έξω τις κομματικές νεολαίες και τη διαπλοκή της μετριότητας από τα πανεπιστήμιά σου, να γίνεις μια δυναμική οικονομία και να τηρείς τους νόμους έναντι όλων, των ισχυρών, των λαθρομεταναστών, των διαπλεκομένων και των αναρχικών. Αν, λέω, αν και το απεύχομαι, πάθουμε κάποια εθνική καταστροφή, θα είναι γιατί είμαστε μια διαλυμένη χώρα που στηρίζεται σε δεκανίκια ξένων.

Και κάτι τελευταίο. Οι σοβαροί πολιτικοί, διπλωμάτες, καθηγητές, στρατιωτικοί κ.ά. που ξέρουν τα εθνικά μας θέματα εις βάθος, οφείλουν να αρχίσουν να βγαίνουν από το καβούκι τους και να λένε αλήθειες που για χρόνια κράτησε μακριά από τον κόσμο ο φόβος του λαϊκισμού και της κατηγορίας περί προδοσίας. Επιτέλους, ας σοβαρευθούμε και ας αρχίσουμε να μιλάμε για σοβαρά πράγματα με σοβαρό και ψύχραιμο τρόπο σε αυτήν τη χώρα, μακριά από τον χουλιγκανισμό και την πατριδοκαπηλία. Ο πατριωτισμός δεν ανήκει μόνο στους φωνακλάδες, αλλά και στους συνετούς και τους ρεαλιστές που μεγάλωσαν και δόξασαν αυτήν τη χώρα.

Ο χρυσοδάκτυλος Σίλβιο

πηγή: news.kathimerini.gr

Ο χρυσοδάκτυλος Σίλβιο

Του Νικου Κωνστανταρα

Υστερα από δύο δεκαετίες στην κορυφή της πολιτικής ζωής της χώρας του, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελεί ήδη σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της σύγχρονης Ιταλίας. Η άνοδος και η περιπετειώδης παραμονή του στην εξουσία, όμως, προσφέρουν πολύτιμα μαθήματα και σε όσους ενδιαφέρονται για την πολιτική την εποχή της τηλεοπτικής δημοκρατίας, για τα όρια ανάμεσα στο προσωπικό και το θεσμικό.

Η αναρρίχηση του Μπερλουσκόνι θορύβησε πολλούς στις δυτικές δημοκρατίες, επειδή εκπροσωπούσε την επικράτηση του φιλόδοξου επιχειρηματία εις βάρος των επαγγελματιών της πολιτικής. Με τον τεράστιο προσωπικό πλούτο και την κυριαρχία του στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο Μπερλουσκόνι έπεσε σαν σίφουνας πάνω στην πολιτική σκηνή, παραγκωνίζοντας πρόσωπα και πρακτικές. Το προσωπικό στυλ του Καβαλιέρε –μείγμα λαϊκού, απλού γόη και «θείου από την Κορώνη»– μαζί με τα πλούτη του τον καθιέρωσαν στα μάτια μεγάλης μάζας ψηφοφόρων. Από την αρχή, αντιμετώπισε τον πόλεμο των πολιτικών του αντιπάλων και τις βολές της Δικαιοσύνης με προσωπικό παράπονο και πακτωλό χρημάτων. Εχει περιγράψει τον εαυτό του ως «ο πολιτικός ο οποίος καταδιώχτηκε από τους εισαγγελείς περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο σε οποιαδήποτε εποχή». Λέει ότι έχει πληρώσει 200 εκατ. ευρώ σε δικηγόρους και δικαστικά έξοδα.

Ο Μπερλουσκόνι προσπάθησε επανειλημμένως να εμποδίσει δικαστικές έρευνες εις βάρος του, διαμορφώνοντας τη νομοθεσία στα μέτρα του. Την Πέμπτη, το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να απολαμβάνει «αυτόματη» ασυλία, αφήνοντας τους προέδρους δικαστηρίων να κρίνουν αν θα αναβάλλονται υποθέσεις εναντίον πολιτικών όσο αυτοί ασκούν εξουσία. Αμέσως έγινε γνωστό ότι ο Μπερλουσκόνι ελέγχεται για κατάχρηση εξουσίας σχετικά με την αποφυλάκιση μιας 17χρονης πόρνης, η οποίο κρατείτο για κλοπή. Προφανώς, έχοντας μάθει να παρεμβαίνει σε όλα προσωπικά, και να πετυχαίνει τους στόχους του, ο Μπερλουσκόνι παρασύρθηκε και παρενέβη ο ίδιος στην αστυνομία για τη νεαρή «καρδιοκλέφτρα Ρούμπι».

Οπως ο Μίδας, ο χρυσοδάκτυλος Σίλβιο κινδυνεύει να μάθει αργά ότι δεν είναι καλό το άγγιγμά σου να αφήνει πάντα ίχνη.

Να τα καταφέρουν και να εμπνεύσουν

πηγή: news.kathimerini.gr

Να τα καταφέρουν και να εμπνεύσουν

Του Αλεξη Παπαχελα

Το αποχαιρετιστήριο σχόλιο του ταβερνιάρη στη μακρινή Σαμαρίνα μου έκανε μεγάλη εντύπωση: «Μακάρι βρε παιδί μου να τα καταφέρουν ο Καμίνης και ο Μπουτάρης μπας και αλλάξει τίποτα». Δεν ήταν εξυπνακίστικο σχόλιο του τύπου «για να δούμε τι θα καταφέρουν και αυτοί οι δύο», δεν απηχούσε δηλαδή τον παραδοσιακό ελληνικό κυνισμό που ενδόμυχα θέλει να μην αλλάξει τίποτα. Μου έκανε εντύπωση γιατί είναι προφανές πως πέρα από τη μιζέρια και τη βαβούρα καναλιών και παρελκομένων προσωπικοτήτων, υπάρχει όντως μια άλλη Ελλάδα που το παλεύει, χαίρεται να βλέπει φρέσκα και καθαρά πρόσωπα και ελπίζει ότι κάτι θα αλλάξει.

Το στοίχημα είναι όντως μεγάλο για τους δύο νεοεκλεγμένους δημάρχους. Παραμονεύουν οι σκόπελοι των συνδικαλιστών, της διαφθοράς, των σκοτεινών συμφερόντων που έμαθαν τόσα χρόνια να κάνουν ανεξέλεγκτα μπίζνες. Η εκλογή τους ήταν, από μια άποψη, η επανάσταση μιας μεσαίας και αστικής τάξης που δεν άντεχε άλλο την παρακμή και το λούμπεν. Ελάχιστους από αυτούς που τους ψήφισαν τους ένοιαξε αν είναι γαλάζιοι ή πράσινοι, αυτό που τους ενδιέφερε είναι να δουν μια φορά έναν επιτυχημένο συνδυασμό ευπρέπειας και επάρκειας. Σπανίζει τόσο πολύ αυτή η μαγική συνταγή γιατί έχουμε όλοι πιστέψει ότι αν είσαι πολύ «κύριος», καλύτερα να μην μπλέξεις με την πολιτική γιατί θα σε φάνε τα «μαμούνια».

Δεν είναι λίγοι οι φανατικοί οπαδοί του ελληνικού στάτους κβο που θέλουν να δουν τον Καμίνη και τον Μπουτάρη να πνίγονται σε σωρούς σκουπιδιών και να μην μπορούν να βάλουν ούτε ένα νέο πετραδάκι στις πόλεις τους. Θέλουν να μας πείσουν ότι «εδώ είναι Βαλκάνια» και πως οι νεωτερισμοί δεν ευδοκιμούν, παρά μόνο για λίγο ως εφήμερες χίμαιρες.

Ας ελπίσουμε ότι οι δύο νεοεκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες θα αποδειχθούν «σκληρά καρύδια» και θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Είναι ο μόνος τρόπος να εμπνευσθούν και άλλοι σοβαροί άνθρωποι, που δεν συχνάζουν στα κομματικά γραφεία, να ασχοληθούν με τα κοινά μπας και αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο...

Το κρυμμένο βλέμμα του νέου έτους

πηγή: news.kathimerini.gr

Το κρυμμένο βλέμμα του νέου έτους

Του Παντελη Mπουκαλα

Γεμάτα λέει τα μπαράκια και τα κέντρα νυχτερινής διασκέδασης και ξέφρενο το γλέντι στην Αράχοβα: Πιστά στις συνήθειές τους ορισμένα κανάλια, έδειχναν μέχρι κορεσμού εικόνες από έναν «κόσμο που δεν καταλαβαίνει τίποτα», δεν καταλαβαίνει από κρίση δηλαδή, και γλεντοκοπάει μέχρι πρωίας. Πιθανόν επέλεξαν να στολίσουν τα δελτία τους με τέτοιας κοπής υλικό για να πικάρουν τους διεθνείς επιτηρητές μας ή για να ντοπάρουν ψυχολογικά το κοινό τους. Φαντάζεστε λοιπόν τι είχε να γίνει αν είχαν πέσει στα χέρια τους στιγμιότυπα με τον πρωθυπουργό να χορεύει πρωτοχρονιάτικα στην Κηφισιά το ζεϊμπέκικο της μη ευδοκίας: «ο χορός της εθνικής υπερηφάνειας» θα έλεγαν οι φίλα προσκείμενοι, «γλέντι πάνω στ’ αποκαΐδια» θα αντέλεγαν οι αντιπολιτευόμενοι. Το γεγονός πάντως ότι τουλάχιστον δύο δίαυλοι έδειχναν και ξανάδειχναν τις ίδιες ακριβώς εικόνες από τα ίδια ξενυχτάδικα (επιτραπέζια τσιφτετέλια, όπως επιτάσσει το τραγούδι) ίσως υποδεικνύει το άλλο μισό της αλήθειας: Φυσικά και κάμποσοι άνθρωποι υποδέχθηκαν το 2011 όπως το 2010 και τα προηγούμενά του, μ’ εκείνον τον πληθωρικό τρόπο που πραγματώνει ταυτόχρονα και τις δύο σημασίες του διασκεδάζω, ευθυμώ δηλαδή και διασκορπίζω αγωνίες και έγνοιες, δεν αρκούν ωστόσο πέντε στιγμιότυπα για να γίνει πιστευτό είτε ότι «εμείς δεν μασάμε» είτε ότι βρισκόμαστε σε παρατεταμένη φάση συβαριτισμού.

Αλλη φοβάμαι είναι η εικόνα που, σε πείσμα των ευχών και των πρωτοχρονιάτικων μηνυμάτων με την εθιμικώς επίπλαστη αισιοδοξία τους, έχει πιο πολλές πιθανότητες να θεωρηθεί σήμα της νέας χρονιάς: Υπομονετικά, οι άποροι («όλο και περισσότεροι οι Ελληνες» ακούγεται αναίτια παραξενεμένη η φωνή) περιμένουν τη μερίδα τους στο συσσίτιο που προσφέρουν η Εκκλησία και ο Δήμος Αθηναίων. Η κάμερα, βουλιμική, στρέφεται καταπάνω τους. Αυτόματα, με το ένστικτο της αυτοπροστασίας, ένας άνθρωπος σηκώνει το χέρι του και κρύβει το πρόσωπό του, τα μάτια του κυρίως και τη θλίψη τους. Για να μην τον δουν, αφού δεν είναι όλοι οι άνθρωποι πρόθυμοι να προσφέρουν το δράμα τους βορά στην τηλεόραση, αλλά και για να μη μας δει ο ίδιος. Για να μην εκτεθεί, πάνω στην κορύφωση της στέρησής του, σε βλέμματα γνωρίμων· για να μην κινήσει ούτε τον οίκτο ούτε την περιφρόνηση. Αυτό το υψωμένο χέρι, που ενδεχομένως συνοψίζει μια ολόκληρη ζωή, τα όνειρα, τις προσπάθειες, την τελική διάψευση, είναι η έσχατη άμυνα που μπορούν να αντιπαραθέσουν η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός την ώρα που καταρρακώνονται. Μπορούμε να σηκώσουμε κι εμείς το χέρι μας, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί ως κοινωνία και πολιτεία, για να μη βλέπουμε αυτό που όντως συμβαίνει. Αλλά κάτι τέτοιο ούτε έντιμο είναι ούτε «παραγωγικό», όπως λέει η κυρίαρχη αγοραία διάλεκτος, για την οποία ακόμα και η ζωή είναι χρηματιστηριακό παράγωγο.

Τα διόδια

πηγή: news.kathimerini.gr

Τα διόδια

Δικαιολογημένη είναι η αγανάκτηση της κοινής γνώμης με τα διόδια που πληρώνει σε τμήματα των εθνικών οδών τα οποία υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν νέους δρόμους. Οταν οι πολίτες βλέπουν ότι πληρώνουν συνεχώς νέα διόδια χωρίς να διακρίνουν ίχνος προόδου στην κατασκευή των δρόμων αυτών, είναι λογικό να αντιδρούν. Το κράτος οφείλει να επανεξετάσει το σύστημα των διοδίων και να εξαρτά το αν μια κοινοπραξία μπορεί να τα εισπράττει από την πρόοδο των έργων της. Αλλιώς θα πολλαπλασιασθούν τα κρούσματα οδηγών που αρνούνται να πληρώσουν διόδια, γεγονός που θα ενισχύσει περαιτέρω ένα κλίμα ανομίας και ανεξέλεγκτης παραβατικότητας στη χώρα.

Η διασφάλιση των συνόρων

πηγή: news.kathimerini.gr

Η διασφάλιση των συνόρων

Η πρωτοβουλία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τη διασφάλιση των ελληνικών συνόρων από τους χιλιάδες λαθρομετανάστες που εισρέουν κάθε χρόνο είναι πολύ θετική. Οσοι είναι αντίθετοι θα πρέπει πρώτον, να προτείνουν άλλες λύσεις για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο και δεύτερον, να αντιληφθούν ότι πρόκειται για εξαιρετικά κρίσιμο και μείζον θέμα για τη χώρα. Είναι, άλλωστε, παράδοξο για μία χώρα να μη φρουρεί αποτελεσματικά τα σύνορά της όταν υποτίθεται ότι ξοδεύει πολλά δισεκατομμύρια ευρώ γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι και προφανώς τα σύνορά της πρέπει να είναι ανοικτά μόνο σε όσους νομίμως δικαιούνται να τα περάσουν.

Tι γράφει ο ξένος Tύπος

πηγή: news.kathimerini.gr

Tι γράφει ο ξένος Tύπος

DW

Γερμανία - Αφγανιστάν

Η παρουσία γερμανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν παραμένει από το 2001 κυρίαρχο θέμα στην εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Ετσι δεν είναι καθόλου περίεργο που η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση «σκόνταψε» στο Αφγανιστάν. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από την αποστολή γερμανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και οι πιέσεις προς την κυβέρνηση για τον ρόλο των γερμανικών στρατευμάτων αντί να εκτονώνονται, αυξάνονται. O νέος υπουργός Αμυνας K. Γκούντενμπεργκ αναγκάστηκε να περάσει στην άμυνα με αφορμή το σκάνδαλο του βομβαρδισμού του Κουντούζ, με θύματα αμάχους Αφγανούς. Τόσο ο προκάτοχός του όσο και ο ίδιος αρνήθηκαν ότι γνώριζαν τα περί θυμάτων και βιάστηκαν να στηρίξουν τη διαταγή του βομβαρδισμού από τον Γερμανό επικεφαλής, συνταγματάρχη Γκ. Κλάιν. Οταν όμως διέρρευσε ότι το υπουργείο Αμυνας της Γερμανίας είχε έγκαιρα τις πληροφορίες για τον θάνατο αμάχων, ο κ. Γκούτενμπεργκ αναγκάστηκε να απαλλάξει των καθηκόντων του τον γενικό διοικητή των γερμανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν και τον καθ’ ύλην αρμόδιο υφυπουργό.

THE NEW YORK TIMES

ΗΠΑ και Υεμένη

Πέραν όλων των άλλων γύρω από τον Νιγηριανό επίδοξο βομβιστή Ουμάρ Φαλούκ Αμπντουλμουταλάμπ εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα: πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διαχειριστούν την αυξανόμενη παρουσία της Αλ Κάιντα στην Υεμένη.

Η κυβέρνηση ασκεί πιέσεις προς τον πρόεδρο της Υεμένης, προκειμένου ο τελευταίος να επιτρέψει τη διεξαγωγή αμερικανικών επιχειρήσεων -και πλήγματα με πυραύλους- επί του εδάφους της χώρας. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να χορηγήσει το ποσό των 70 εκατ. δολαρίων εντός των επόμενων 18 μηνών για να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει τις υεμενικές δυνάμεις.

Ο Λευκός Οίκος πρέπει τώρα να αποφασίσει αν αυτά τα μέτρα χρειάζονται περαιτέρω ενισχύσεις. Από τη στιγμή που τα μέλη του Κογκρέσου θα επιστρέψουν στην Ουάσιγκτον θα πρέπει να ενδιαφερθούν για τους επικεφαλής των υπηρεσιών ελέγχου και εσωτερικής ασφάλειας, καθώς αυτές οι υπηρεσίες έχουν προσωρινές διοικήσεις. Δεν υπάρχει πλέον η παραμικρή δικαιολογία για πολιτικολογίες και καθυστερήσεις στον τομέα της εσωτερικής ασφάλειας.

THE ECONOMIST

Λαϊκίστικες απόψεις

Είναι αλήθεια ότι στην Ε.Ε. υπάρχει μια εσφαλμένη αντίληψη περί φεντεραλισμού: όσοι απορρίπτουν μια βαθύτερη πολιτική ένωση είναι εθνικιστές. Αυτή η άποψη είναι λαϊκίστικη. Εχει μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που έθεσε πρόσφατα το ζήτημα ο Ισπανός ευρωβουλευτής, Ραμόν Γιαουρέγκι, ο οποίος έγραψε στην ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς» για τις σημαντικές ευκαιρίες που προσφέρει η Συνθήκη της Λισσαβώνας προκειμένου να ισχυροποιηθεί η ενιαία Ευρώπη.

«Μεταξύ των κρατών–μελών της Ε.Ε. υπάρχουν αρκετά που για λόγους εθνικιστικούς αρνούνται να εγκαταλείψουν την εθνική κυριαρχία και να αποδεχθούν τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις σε διάφορους τομείς. Ο τομέας της Δικαιοσύνης και της ελευθερίας (αστυνομία - μετανάστευση) αποτελεί καλό παράδειγμα της απόλυτης ανάγκης να υπάρξει εναρμόνιση των νόμων και συνεργασία μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων και των δικαστηρίων, που ωστόσο δεν προχωράει γιατί πολλά ευρωπαϊκά κράτη ανθίστανται, φοβούμενα ότι θα χάσουν την εθνική τους ταυτότητα». Υπάρχει όμως, πάντα, μία μέση οδός.

HURRIYET

Οι ελβετικοί μιναρέδες

Το 2009 θα το δούμε υπό διαφορετικές οπτικές γωνιές. Μία από τις σημαντικότερες, όμως, θα συνδεθεί με το δημοψήφισμα για τους μιναρέδες στην Ελβετία. Η Ελβετία είναι μια χώρα των 7,6 εκατ. στην καρδιά της Ευρώπης. Η μόνη ανησυχία των Ελβετών είναι να μη χάσουν τις κεκτημένες ανέσεις και το περιβάλλον. Οι Ελβετοί είναι ένας ήσυχος λαός που δέχεται τους ξένους με ανοιχτές αγκάλες όσο διάστημα παράγουν χρήμα. Η ελβετική κοινωνία έχει περίπου 400.000 Μουσουλμάνους. Με τέσσερα τεμένη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ελβετία δεν έχει σχεδόν καμιά επαφή με το Ισλάμ στην καθημερινότητα. Παρά το γεγονός αυτό, όταν φτάνουμε στο σημείο να διερευνήσουμε το ζήτημα της απαγόρευσης των μιναρέδων, μια άλλη ευρωπαϊκή πραγματικότητα έρχεται στην επιφάνεια. Το δημοψήφισμα άγγιξε ένα τέτοιο ευαίσθητο νεύρο, ώστε έκτοτε η διαπάλη έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Αυτές τις μέρες η Ευρώπη συζητάει το θέμα της ταυτότητας. Μια Ευρώπη των 500 εκατ. Ευρωπαίων που έχει πάνω από 20 εκατ. Μουσουλμάνων. Και το ερώτημα που τίθεται, είναι: «Θα μπορέσουμε να αποδεχθούμε το Ισλάμ ανάμεσά μας;».

Αξιοκρατικές μετατάξεις

πηγή: news.kathimerini.gr

Αξιοκρατικές μετατάξεις

Οι Ελληνες πολιτικοί μας έχουν συνηθίσει στην κακοδιαχείριση του κρατικού μηχανισμού, με τα ρουσφέτια, την έλλειψη αξιολόγησης και πραγματικής διοίκησης. Γι’ αυτό δικαιούμεθα να είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτοι με τη μέθοδο των μετατάξεων που επέλεξε η κυβέρνηση, προκειμένου να μην απολύσει υπαλλήλους από το ευρύτερο Δημόσιο. Εχει μεγάλη σημασία να γίνουν οι μετακινήσεις προσωπικού με αξιοκρατικά κριτήρια και να έχουν πραγματικό αντικείμενο εργασίας, που να το ξέρουν και να το αποδέχονται, οι μετακινούμενοι υπάλληλοι. Αν δεν συμβεί αυτό, οι πιθανότητες είναι μεγάλες να προκληθεί χάος σε ένα ήδη διαλυμένο κράτος και να αποκτήσουμε μια νέα γενιά δημοσίων υπαλλήλων που όχι μόνο δεν θα ασχολούνται με τη δουλειά τους, αλλά θα την αντιλαμβάνονται πλήρως ως καθαρή αργομισθία.

Προϋποθέσεις ανάπτυξης

πηγή: news.kathimerini.gr

Προϋποθέσεις ανάπτυξης

Το 2010 κλείνει με την ανεργία να ανεβαίνει θεαματικά και την οικονομική κρίση να έχει αγγίξει σχεδόν κάθε οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, συντελούνται σημαντικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες για χρόνια ναυαγούσαν πέφτοντας πάνω στον σκόπελο του πολιτικού κόστους. Ορισμένες εξ αυτών υποστηρίζονται και από τα δύο μεγάλα κόμματα, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά εδώ και χρόνια.

Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει οριστικά από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης; Η απάντηση είναι ΝΑΙ, αν αλλάξουμε νοοτροπία ως λαός.

Δεν αρκεί να μειωθούν οι μισθοί για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Πρέπει να γίνουμε επαγγελματίες, να παράγουμε ποιοτικά προϊόντα, να παρέχουμε υπηρεσίες στον τουρισμό που να ξεχωρίζουν. Μόνο τότε –και εφόσον το κράτος και οι διάφορες ομάδες πίεσης σταματήσουν να πολεμούν την επιχειρηματικότητα– θα εισέλθει η χώρα στην τροχιά της ανάπτυξης.

Ο ακήρυχτος πόλεμος

http://news.kathimerini.gr

Ο ακήρυχτος πόλεμος

Tου Αλεξη Παπαχελα

Οσο και να μειώσουμε τα ελλείμματα, όσο και αν περιορίσουμε τη σπατάλη και τη διαφθορά, δεν πρόκειται να βγούμε από το τούνελ αν δεν αλλάξουμε μυαλά. Τι χρειαζόμαστε επειγόντως; Δουλειές, νέες επιχειρήσεις, ανάπτυξη. Για να απελευθερωθεί το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Ελληνα πρέπει, όμως, να σταματήσει ένας ακήρυχτος, ύπουλος, αλλά αποτελεσματικός πόλεμος εναντίον της επιχειρηματικότητος. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί δύο γενιές μεγάλωσαν δαιμονοποιώντας το κέρδος, έστω και το υγιές και μη κρατικοδίαιτο.

Βασικό ανασχετικό ρόλο παίζει το κράτος, από τους υπαλλήλους των υπουργείων έως την τελευταία υπηρεσία της πολεοδομίας ή της αρχαιολογίας. Η συντριπτική τους πλειονότητα είναι προσηλωμένη σε ένα πράγμα: πώς θα κάνουν όσο πιο δύσκολη γίνεται τη ζωή ενός επενδυτή ή επιχειρηματία. Οι νόμοι μας εξυπηρετούν απόλυτα όποιον δημόσιο υπάλληλο θέλει να τορπιλίσει μια επένδυση, γιατί είναι περίπλοκοι, ασαφείς και επικαλυπτόμενοι. Ρωτήστε οιονδήποτε επενδυτή τι έχει τραβήξει και γιατί συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα πως η καλύτερη δουλειά στην Ελλάδα είναι μια αντιπροσωπεία ή κάτι που δεν έχει ρίσκο ή παραγωγή. Θα μου πείτε πώς θα πείσουμε εφοριακούς, στελέχη της πολεοδομίας, αρχαιολόγους κ.λπ. κ.λπ. να αρχίσουν να βλέπουν θετικά το επιχειρείν όταν έχουν μειωθεί δραματικά οι αποδοχές τους και δεν βλέπουν και με το καλύτερο μάτι κάποιον που «πάει για να βγάλει φράγκα». Χωρίς φράγκα, όμως, και δημιουργία πλούτου είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι τα παιδιά τους και τα παιδιά μας θα ζήσουν σε μια Ελλάδα περασμένων δεκαετιών. Οι πολιτικοί οφείλουν άμεσα να απλοποιήσουν τις διαδικασίες και να περιορίσουν τη δυνατότητα κάθε μικρού δυνάστη στο Δημόσιο να μπλοκάρει αδιακρίτως κάθε επένδυση. Αλλά οφείλουν, όσο γίνεται, να εκπαιδεύσουν τους υπαλλήλους του κράτους ώστε να μη βλέπουν τον επιχειρηματία ως εχθρό ή ως «αγελάδα» για άρμεγμα.

Σημαντικό, υπ’ αυτήν την έννοια, είναι να αλλάξουν μυαλά και ορισμένοι στη Δικαιοσύνη, που μπερδεύουν τις προσωπικές τους εμμονές και ιδεολογικές προτιμήσεις με την εφαρμογή του νόμου. Βεβαίως, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να κάνει χωροταξικά σχέδια και ό, τι άλλο χρειάζεται, αλλά και η Δικαιοσύνη πρέπει να ζυγίσει την ισορροπία μεταξύ της προστασίας του πελαργού έναντι της προστασίας θέσεων εργασίας.

Μυαλά θα έπρεπε να αλλάξουμε και εμείς, στα μέσα ενημέρωσης, που έχουμε υιοθετήσει ευκολόπεπτες καραμέλες, κλισέ και αρνητικά στερεότυπα για τους επιχειρηματίες. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα ένας δημοσιογράφος υιοθετεί μια καταγγελία εναντίον μιας εταιρείας χωρίς καν να την εξακριβώσει, γιατί θεωρεί ότι το δίκιο αποκλείεται ποτέ να είναι με την πλευρά του επιχειρηματία. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν τεράστια ευθύνη για το κτήνος του λαϊκισμού, που το εξέθρεψαν, το χάιδεψαν και το χαϊδεύουν ακόμη.

Tούτων λεχθέντων, πρέπει, βέβαια, να πούμε ότι κι ένα μεγάλο κομμάτι του ιδιωτικού τομέα έδωσε κάθε δυνατή λαβή για να δημιουργηθούν αρνητικά στερεότυπα. Είναι εξοργιστικό να βλέπεις τράπεζες που χρηματοδότησαν θνησιγενείς, άρρωστες «επενδύσεις» να προσπαθούν να τις κρατήσουν ζωντανές, πρώτον, επειδή οι ιδιοκτήτες είναι κολλητοί τους και, δεύτερον, για να καλύψουν τυχόν δικές τους σοβαρές εμπλοκές. Σε βγάζει από τα ρούχα σου να ξέρεις πόσα δισ. ευρώ είναι παρκαρισμένα ασφαλώς στην Ελβετία από όσους κατάκλεψαν το ελληνικό Δημόσιο με την πειρατεία του ΟΠΑΠ επί χρόνια, τις αμυντικές δαπάνες για «πατριωτικούς» σκοπούς, τις προμήθειες στα νοσοκομεία ή τις κομπίνες στις ασφαλιστικές εταιρείες με τη συγκάλυψη πολλών πολιτικών. Μακάρι να βρεθούν και να πληρώσουν όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι κύριοι, που λεηλάτησαν την Ελλάδα και βοήθησαν στο να δαιμονοποιηθεί το κέρδος και να δοξαστεί η λαμογιά.

Το ζητούμενο, όμως, είναι να πάρει τα πάνω του το δυναμικό και υγιές κομμάτι της επιχειρηματικότητας, που σήμερα ασφυκτιά και πληρώνει τα σπασμένα άλλων. Μόνον έτσι θα έχουμε ανάπτυξη και δουλειές. Για να γίνει αυτό, όμως, πρέπει να σταματήσει άμεσα ο μεγάλος, ακήρυχτος πόλεμος στην ελληνική επιχειρηματικότητα.

Οι ξένοι κι εμείς

http://news.kathimerini.gr

Οι ξένοι κι εμείς

Αν η Ελλάδα σταθεί στα πόδια της τους επόμενους κρίσιμους μήνες, οι πιθανότητες είναι σοβαρές να εισέλθουμε στον δρόμο της ανάκαμψης και της ανάπτυξης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου επέλεξε τελικώς τη μέθοδο της θεραπείας-σοκ για να επιβάλει τις περικοπές στις ΔΕΚΟ, τις αλλαγές στα εργασιακά, τις αποκρατικοποιήσεις κ.λπ. Αυτή ήταν και η μόνη λύση, πρώτον για να γίνουν πράγματα που απαγόρευε για χρόνια το πολιτικό κόστος και δεύτερον για να ισχυροποιηθεί η θέση της χώρας έναντι των δανειστών της και των διεθνών αγορών.

Ομως, τώρα ήλθε η ώρα να αντιληφθούν και αυτοί πόσα έχουν γίνει σε λίγους μήνες, το μεγάλο κόστος που έχουν αυτές οι αλλαγές για μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και την ανάγκη να μη μείνουν απλώς στα δημοσιονομικά μεγέθη, αλλά να βοηθήσουν μια χώρα που προσπαθεί να βάλει τάξη στα του άναρχου οίκου της, έπειτα από δεκαετίες κραιπάλης και ανοργανωσιάς.

Πρέπει, όμως, ταυτοχρόνως όλοι μας να προστατεύσουμε την Ελλάδα από βίαιες συντεχνίες και ομάδες που, για διαφορετικούς λόγους, θέλουν να βυθίσουν τη χώρα στην αναρχία και στο χάος. Αν τους αφήσουμε να το πετύχουν, θα πάνε χαμένοι όλοι οι κόποι και οι θυσίες και θα βυθιστούμε ανεπιστρεπτί σε ένα τέλμα μιζέριας και πολύ χειρότερης φτώχειας.